PG 28, col. 913
‹‹ ἰδοὺ συλλήψῃ Υἱὸν, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αύτοῦ Ἰη-
σοῧν. Οὗτος ἔσται μίγας, καὶ Υἱὸς Ὑψίττου κληθή-
σεται. ›› Τούτων σοι τῶν ἀγαθῶν ἥκω μηνυτὴς ὑπάρ-
χων, εἰ καὶ ἔξω φύσεως τὰ Λεγὸμενα· ἀλλ’ ὅμως
παρὰ τῷ φυσιουργῷ πάσης τῆς κτίσεως οὐδὲν σκοΛιὸν
ἢ στραγγαλιῶδες, ἀλλὰ πάντα εὐθέα καὶ πρὸς εύχὲ-
ρειαν βλέποντα. Ἐν ταύταις ταῖς ἐπαγγελίαις ἡ Παρ-
Θένος σαγηνευθεῖσα , καὶ πάσης φαύλης ἐπινοίας
ἀπαλλαγεῖσα, οὐκετι ὡς ἀπαρρησίαστος ἐσιώπα, λέ-
γουσα πρὸς τὸν ἄγγελον, ι( Πῶς ἔσται μοι τοῦτο, ὅτι
ἄνδρα οὐ γινώσκω ; ιι Τί μου καὶ τὴν καρδίαν θροεῖς,
καὶ τήν ἀκοὴν ξενοφωνεῖς ; Τί τὸ μη ἀκουσθέν ἀπὸ
τοῦ αἰῶνος διαγγέλλεις ε ἔγκυος εύρεθήσομαι, καὶ ἀν-
δρὸς πεῖραν οὐ λήψομαι ; ‹‹ Πῶς ἔσται μοι τοῦτο ; ››
-- , , - . . - , ..ι τι..
Μήτηρ ὀνομασθήσομαι, καὶ μητρικῶν ὠδίνων ἕξω
γενήσομαι ; ‹‹ Πῶς ἔσται μοι τοῦτο ; ›› Μαζὸν ἐπι-
δώσω, καὶ σπάργανα συσφίγξω, καὶ παῖδα γαλακτο-
τροφήσω,καί τί τὸ ἐν ἐμοὶ ού γνώσομαι ; ‹‹ Πῶς ἔσται
μοι τοῦτο ; ›› λὲγε μοι τὴν εὔλογον αἰτίαν, ’ίνα γνώσω
τὴν ἀμφίϐολον κυοφορίαν, Ξένον τῆς Εὔας ἡ γέννησις,
ἀλλ’ ὅμως ἐκ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς ἐλήφθη’ καὶ ἔσχε
τὸ αἴτιον ὅθεν ἐγνωρίσθη τὸ φύραμα, ὅτι ἐξ αὐτοῦ ἡ
αὖτῷ ληφθεῖσα, καὶ ὁ ἴδιος τῷ ἰδίῳ ἀνεπληρώθη τό·
πος Ξένοπρεπεστέρα δὲ τῆς Εὔας ὴ τοῦ Ἀδὰμ γὲν-
νησις⁶ ἀλλ’ ὅμως καὶ αύτή φανεροποιηθεῖσα, γραφῇ
παρεδόθη, καὶ πῶς παραχρῆμα γέγονε σαφῶς ἐγνω-
ρίσθη, ὅτι ἀπὸ τῆς γῆς χοῦν λαϐὼν ὁ δημιουργὸς,
θεόμορφον ζῶον κατεσκεύασε τὸν πρωτόπλαστον .
Ὠς ἐκεῖνα γνώριμα, καὶ τοῦτο σαφήνισον* ἐπειδὴ τὸ
προλεχθέν μοι παρὰ σοῦ ὑπερηκόντισε τὰ λεχθένταο
ι Πῶς ἔσται μοι τοῦτο, ἐπεὶ ἄνδρα ού γινώσκω ; ››
Ὀ δὲ Γαϐριὴλ πρὸς τήν Παρθένον’ Πῶς ἔσται σοι
τοῦτο ; Παρ’ ἐμοῦ τὸν τρόπον ζητεῖς, Παρθένε, μα·-
θεῖν ; Μὴ δύναται δοῦλος σκοπὸν είδὲναι δεσπότου;
Πῶς ἔσται σοι τοῦτο ; Μηνυτής ἀπεστάλην, οὐχ ἑρ-
μηνευτής. ‹‹ Τίς ἔγνω νοῦν Κυρίου ; ἢ τίς σύμϐουλος
αὐτοῦ ἐγένετο ; ›› ’Δ ἀκούω λαλῶ, οὐδὲν ’ίδιον πλάττω.
Πῶς ἔσται σοι τοῦτος Τὸ πῶς ἐπὶ Θεοῦ μή ζήτει.
Πῶς ἔσται σοι τοῦτο; Ὡς Ἠσαίας προηγόρευσε
φάσκωνο «Ἰδοὺ ἡ Παρθὰνος ἐν γαστρὶ ἕξει⁸ ›› τὸ
ἕξειν σε προηγόρευσεν, ἐγὼ δὶ λέγω σοι, ὅτι ‹‹ τέξεις
υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν· ›› αὐτῷ
ἠ δόξα είς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. D
³⁸ Luc. I, 30, 31. ²⁵ ibid. 34.
IN SERMONEM DE ANNUN'I‘IA'I‘IONE SANGTISSIM/E DEIPARIE MONITUM.
Spurium esse hunc sermonem nemo jam eruditus non judicat, cum sole clarior sese prodat styli hujusce
ab Athanasium discrepantia. Athanasii enim oratio nitida puraque est : contra vero huiusce scriptoris
ita perplexa et obscura, ut vix intelligatur : quod est, ait Tullius (30“), in oratione vitium vel maximumAd
haec nugae hic comparent permultae. sagaci quovis homine, ne dicam Athanasio indigna, ut est inepta illa
etymologia vocis οὐσία, ab ἶσία, et alia eiusmodi : vocesque complures Athanasio ignotae, ut sunt illae,
Θεοϋπόστατος, ἀνθρωποϋπόστατος, ἀρχίθεος et ὑπεράρ
huc contulit scriptor iste; ut inferiorem omnino Gracitatem redoleat. Et sane quae de Christi hypostasi-
(30“) De orators.
σοῧν. Οὗτος ἔσται μίγας, καὶ Υἱὸς Ὑψίττου κληθή-
σεται. ›› Τούτων σοι τῶν ἀγαθῶν ἥκω μηνυτὴς ὑπάρ-
χων, εἰ καὶ ἔξω φύσεως τὰ Λεγὸμενα· ἀλλ’ ὅμως
παρὰ τῷ φυσιουργῷ πάσης τῆς κτίσεως οὐδὲν σκοΛιὸν
ἢ στραγγαλιῶδες, ἀλλὰ πάντα εὐθέα καὶ πρὸς εύχὲ-
ρειαν βλέποντα. Ἐν ταύταις ταῖς ἐπαγγελίαις ἡ Παρ-
Θένος σαγηνευθεῖσα , καὶ πάσης φαύλης ἐπινοίας
ἀπαλλαγεῖσα, οὐκετι ὡς ἀπαρρησίαστος ἐσιώπα, λέ-
γουσα πρὸς τὸν ἄγγελον, ι( Πῶς ἔσται μοι τοῦτο, ὅτι
ἄνδρα οὐ γινώσκω ; ιι Τί μου καὶ τὴν καρδίαν θροεῖς,
καὶ τήν ἀκοὴν ξενοφωνεῖς ; Τί τὸ μη ἀκουσθέν ἀπὸ
τοῦ αἰῶνος διαγγέλλεις ε ἔγκυος εύρεθήσομαι, καὶ ἀν-
δρὸς πεῖραν οὐ λήψομαι ; ‹‹ Πῶς ἔσται μοι τοῦτο ; ››
-- , , - . . - , ..ι τι..
Μήτηρ ὀνομασθήσομαι, καὶ μητρικῶν ὠδίνων ἕξω
γενήσομαι ; ‹‹ Πῶς ἔσται μοι τοῦτο ; ›› Μαζὸν ἐπι-
δώσω, καὶ σπάργανα συσφίγξω, καὶ παῖδα γαλακτο-
τροφήσω,καί τί τὸ ἐν ἐμοὶ ού γνώσομαι ; ‹‹ Πῶς ἔσται
μοι τοῦτο ; ›› λὲγε μοι τὴν εὔλογον αἰτίαν, ’ίνα γνώσω
τὴν ἀμφίϐολον κυοφορίαν, Ξένον τῆς Εὔας ἡ γέννησις,
ἀλλ’ ὅμως ἐκ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς ἐλήφθη’ καὶ ἔσχε
τὸ αἴτιον ὅθεν ἐγνωρίσθη τὸ φύραμα, ὅτι ἐξ αὐτοῦ ἡ
αὖτῷ ληφθεῖσα, καὶ ὁ ἴδιος τῷ ἰδίῳ ἀνεπληρώθη τό·
πος Ξένοπρεπεστέρα δὲ τῆς Εὔας ὴ τοῦ Ἀδὰμ γὲν-
νησις⁶ ἀλλ’ ὅμως καὶ αύτή φανεροποιηθεῖσα, γραφῇ
παρεδόθη, καὶ πῶς παραχρῆμα γέγονε σαφῶς ἐγνω-
ρίσθη, ὅτι ἀπὸ τῆς γῆς χοῦν λαϐὼν ὁ δημιουργὸς,
θεόμορφον ζῶον κατεσκεύασε τὸν πρωτόπλαστον .
Ὠς ἐκεῖνα γνώριμα, καὶ τοῦτο σαφήνισον* ἐπειδὴ τὸ
προλεχθέν μοι παρὰ σοῦ ὑπερηκόντισε τὰ λεχθένταο
ι Πῶς ἔσται μοι τοῦτο, ἐπεὶ ἄνδρα ού γινώσκω ; ››
Ὀ δὲ Γαϐριὴλ πρὸς τήν Παρθένον’ Πῶς ἔσται σοι
τοῦτο ; Παρ’ ἐμοῦ τὸν τρόπον ζητεῖς, Παρθένε, μα·-
θεῖν ; Μὴ δύναται δοῦλος σκοπὸν είδὲναι δεσπότου;
Πῶς ἔσται σοι τοῦτο ; Μηνυτής ἀπεστάλην, οὐχ ἑρ-
μηνευτής. ‹‹ Τίς ἔγνω νοῦν Κυρίου ; ἢ τίς σύμϐουλος
αὐτοῦ ἐγένετο ; ›› ’Δ ἀκούω λαλῶ, οὐδὲν ’ίδιον πλάττω.
Πῶς ἔσται σοι τοῦτος Τὸ πῶς ἐπὶ Θεοῦ μή ζήτει.
Πῶς ἔσται σοι τοῦτο; Ὡς Ἠσαίας προηγόρευσε
φάσκωνο «Ἰδοὺ ἡ Παρθὰνος ἐν γαστρὶ ἕξει⁸ ›› τὸ
ἕξειν σε προηγόρευσεν, ἐγὼ δὶ λέγω σοι, ὅτι ‹‹ τέξεις
υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν· ›› αὐτῷ
ἠ δόξα είς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. D
³⁸ Luc. I, 30, 31. ²⁵ ibid. 34.
IN SERMONEM DE ANNUN'I‘IA'I‘IONE SANGTISSIM/E DEIPARIE MONITUM.
Spurium esse hunc sermonem nemo jam eruditus non judicat, cum sole clarior sese prodat styli hujusce
ab Athanasium discrepantia. Athanasii enim oratio nitida puraque est : contra vero huiusce scriptoris
ita perplexa et obscura, ut vix intelligatur : quod est, ait Tullius (30“), in oratione vitium vel maximumAd
haec nugae hic comparent permultae. sagaci quovis homine, ne dicam Athanasio indigna, ut est inepta illa
etymologia vocis οὐσία, ab ἶσία, et alia eiusmodi : vocesque complures Athanasio ignotae, ut sunt illae,
Θεοϋπόστατος, ἀνθρωποϋπόστατος, ἀρχίθεος et ὑπεράρ
huc contulit scriptor iste; ut inferiorem omnino Gracitatem redoleat. Et sane quae de Christi hypostasi-
(30“) De orators.