PG 29, col. 266
ut ne relictum quidem fuisse quidquam de eo psal-
mo puiarint.Attamen cum intelligereinus brevem-
hanc dictionem ad res vitae multum valere,emolu-
mentum quod ex inquisitioneetexplanationeacces-
surum his, non duximus negligendum. Propheta
enim his verbis perfectum virum, qui ad immuta-
bilem vitam ascensurus erat,describens,inter pre—
clara ejus facinora illud numeravit,quod pecuniam
suam non dedit faenori. Hoc peccatum in plurimis
Scriptum locis vituperatur. Nam Ezechiel τι id in
maximis malis recenset,si fuanus,etquidpiam ultra
Β sortem accipiaturfluin etlex illud luculenter pro-
hibetzNon fwnarabis fratri tuo, et proximo tuo ³³.
Ει ναι-διιεειὶι : Dolus super dolum, et usura super
usuram 29. Et de civitate qua; bonis in malorum
multitudine afflueret,quid psalmus dicit? Non defe-
citde plateis eius usura et dotus3°.Et nunc Propheta
idipsum tanquam humanae perfectionis characterem
ac signum usurpavit, dicens : (Vsas.5) Pecuniam
suam non dedit ad usuramNon reipsa perquam mn—
ximu est inhumanitas,illum quidem quinecessario-
rum indiget, mutuum ad vitae subsidium quaerere,
hunc vero sorte contentum non esse, sed sibi er
pauperis calamitatibus proventus excogitare,0pes-
que colligere.Sane Dominus ipse uobis palam pra}-
cepit,dicens : Et volenti mutuari ιι te,ne averta—
ris 3‘. AVarus autem, cum hominem videt pra; ηο-
C
cessitate genibus provolutum ac supplicem,ecquid
non facientem quod abjectum sit ac humile? quid
non loquentem?ejus qui praeter meritum adversa for-
tuna utitur,nequaquam miseretur,nulloloco habet
naturam,non precibus movetur,sed inflexibilis stat,
etimplacahilis: non ceditdeprecationibus,lacrymis
non frangitur, perseveranter negat. Jurat, ac sibi
male precnns,affirmatcarere se pecunia omnino,se-
seque circumspicere num quem ipse quoque foene-
ratorem inveniat, ac fidem faciens mendacio per
juramenta,perjurium ceu malum quemdam i 08 et
adventitium inhumanitatis quaastum acquirit. Sed
ubi qui mutuum qumrit, meminit faenoris, et no-
men pignoris protulit, tunc demisso supercilio
subridet, atque paternae amicitia; refricat memo-
riam, ac familiarem et amicum appellat; et, Vi-
θί Matth. v, 42.
ix, 6. ³ο Psal. Lrv, 12.
Sed vox κακῶς deest et in mss. omnibus et in
editione Basi|.Arbitramur autem eam vocem, κα-
κῶς,ρι·ί[ηιιηιῇιι inargineipositam fuisse,ut monere4
tur lector illud, παρ’ aéluv,_idein hic valere quod
κακῶς, ac postmodum, quod non raro contigit, in
textum irrepsisse Alihuanto post vox χρημάτων
deest in multis mss.Reperitur tamen in nonnullis.
Mox Colb. quartus προσκτησάμενος. Subinde Colb.
octavus ³)ττοο νςκην,
(‘29) Major parsmsstpvfiaemfiaud longe legitur
'Colb uarto ἐν αὒτ
dex αὔθάλρετον ἐδέξατο,
in Colb quarto ἐν αὒτῷ τοὺς τόκοδς, Infra idem
ρετον ἐδέξατο,
couex αουα
mo puiarint.Attamen cum intelligereinus brevem-
hanc dictionem ad res vitae multum valere,emolu-
mentum quod ex inquisitioneetexplanationeacces-
surum his, non duximus negligendum. Propheta
enim his verbis perfectum virum, qui ad immuta-
bilem vitam ascensurus erat,describens,inter pre—
clara ejus facinora illud numeravit,quod pecuniam
suam non dedit faenori. Hoc peccatum in plurimis
Scriptum locis vituperatur. Nam Ezechiel τι id in
maximis malis recenset,si fuanus,etquidpiam ultra
Β sortem accipiaturfluin etlex illud luculenter pro-
hibetzNon fwnarabis fratri tuo, et proximo tuo ³³.
Ει ναι-διιεειὶι : Dolus super dolum, et usura super
usuram 29. Et de civitate qua; bonis in malorum
multitudine afflueret,quid psalmus dicit? Non defe-
citde plateis eius usura et dotus3°.Et nunc Propheta
idipsum tanquam humanae perfectionis characterem
ac signum usurpavit, dicens : (Vsas.5) Pecuniam
suam non dedit ad usuramNon reipsa perquam mn—
ximu est inhumanitas,illum quidem quinecessario-
rum indiget, mutuum ad vitae subsidium quaerere,
hunc vero sorte contentum non esse, sed sibi er
pauperis calamitatibus proventus excogitare,0pes-
que colligere.Sane Dominus ipse uobis palam pra}-
cepit,dicens : Et volenti mutuari ιι te,ne averta—
ris 3‘. AVarus autem, cum hominem videt pra; ηο-
C
cessitate genibus provolutum ac supplicem,ecquid
non facientem quod abjectum sit ac humile? quid
non loquentem?ejus qui praeter meritum adversa for-
tuna utitur,nequaquam miseretur,nulloloco habet
naturam,non precibus movetur,sed inflexibilis stat,
etimplacahilis: non ceditdeprecationibus,lacrymis
non frangitur, perseveranter negat. Jurat, ac sibi
male precnns,affirmatcarere se pecunia omnino,se-
seque circumspicere num quem ipse quoque foene-
ratorem inveniat, ac fidem faciens mendacio per
juramenta,perjurium ceu malum quemdam i 08 et
adventitium inhumanitatis quaastum acquirit. Sed
ubi qui mutuum qumrit, meminit faenoris, et no-
men pignoris protulit, tunc demisso supercilio
subridet, atque paternae amicitia; refricat memo-
riam, ac familiarem et amicum appellat; et, Vi-
θί Matth. v, 42.
ix, 6. ³ο Psal. Lrv, 12.
Sed vox κακῶς deest et in mss. omnibus et in
editione Basi|.Arbitramur autem eam vocem, κα-
κῶς,ρι·ί[ηιιηιῇιι inargineipositam fuisse,ut monere4
tur lector illud, παρ’ aéluv,_idein hic valere quod
κακῶς, ac postmodum, quod non raro contigit, in
textum irrepsisse Alihuanto post vox χρημάτων
deest in multis mss.Reperitur tamen in nonnullis.
Mox Colb. quartus προσκτησάμενος. Subinde Colb.
octavus ³)ττοο νςκην,
(‘29) Major parsmsstpvfiaemfiaud longe legitur
'Colb uarto ἐν αὒτ
dex αὔθάλρετον ἐδέξατο,
in Colb quarto ἐν αὒτῷ τοὺς τόκοδς, Infra idem
ρετον ἐδέξατο,
couex αουα