PG 29, col. 509
ρει. Εἰ γὰρ ἐφ’ οἷς ἐνδείκνυται συγγνώμης aiio):
πράσσειν, τῆς ενΒαγ-[ελικῖις πολιτείας ἐστὶ τὰ κερα-
λαια, εἰκάζειν ἀφίησιν ὁποῖόν τινα αὐτὸν ἐν τοῖς
κατωρθωμένοις ἡγεῖσθαι προσῆκε. Ταῦτα μὲν οὖν
ὠσανεὶ χαρακτῆρα τῆς ὅλης αὐτῆς προαιρέσεως
ἔχοντα, πολλῶν ἆποσιωπηθέντων, ἱκανῶς εἴρηται,
’ἶνα δι’ ὧν μὲν ἐψεύσατο, τὸν πατέρα τοῦ ψεύδους
ἐν αὒτῷ λαλοῦντα γνωρίσωμεν· ὲκ δὲ τῶν ἀλαζο-
νευμάτων τίνι συγκατακέκριται διδαχϐὧμεν, σαφῶς
τοῦ Ἀποστόλου λέγοντος τὸν τυφωθέντα εἷς κρῖμα
ἐμπίπτειν τοῦ διαῗόλου · ἐπ’ αὖτοὺς δὲ λοιπὸν τοὺς ἐλέγχους τῆς ὰσεϐεἷας ἔλθωμεν.
4. Πίστιν ἐκτίθεται πρῶτον ἐξ ἁπλῶν καὶ ἀδι-
ορίστων λέξεων συγκειμένην, ᾗ ἐχρήσαντο καί τιν
-— I ε κ ι ι .
νες (82) των Πατερων, oux} προς ζητήσεις υποκιι-
μένας ὰποτεινόμενοι, ἀλλ’ ἁπλῶς οὕτως ἐφ’ ἑαυο
τῶν (83) ιν ἁπλότητι καρδίας διαλεγόμενοι. Εἴ τε
καὶ (84) ’¹Αρειος, ὥς φασι, σοφιζόμενος τὸν Ἀλέ-
Ξανδρον, ταύτην αὖτῷ προετείνατο (καὶ γὰρ τοῦτο
λέγουσιν), ἀλλ’ ἐμοῦ μὲν ταύτην ὡς ὁμολογοῦσαν τῇ
ἑαυτοῦ γνώμῃ προίσχεται διὰ δύο προφάσεις “ μίαν
μὲν, ὥστε τὴν τῆς καινοτομίας ὑπόνοιαν ἐκφυγεῖν,
ὶν τῷ τὴν τῶν Πατέρων πίστιν ὡς ὀρθῶς ἔχουσαν
ἀποδέχεσθαι· ἑτέραν δὲ, τοῦ πάντας ἀπροοράτως
ταῖς πάγαις αὐτοῦ τῶν σοφισμάτων περιπεσεῖν τῇ
ἁπλότητι τῶν ῥημάτων τούτων καταπιστεύσαντας.
Ὀμοῦ δὲ κάκεῖνο συνεῖδεν (85), ὅτι καὶ τὴν ἑαυτοῦ
γνώμην εὖπροσώπως αἱ»τῷ παρεισαγαγεῖν ὑπάρξει1
. . - . γ - . . . . ι
ἑξηγουμὲνῳ δῆθεν τὰ τῶν Πατὲριινν, καὶ μάλιστα
μὲν λήσασθαι ἀσεϐὧν’ εἶδ’ ἄρα καὶ φωραοεῐηι
ἀναίτιος εἶναι δόξειν, ὡς οὒδὲν οἴκοθεν οὐδὲ παρ’
ἑαυτοῦ τι λέγων, ἀλλ’ ἀλλοτρίας γενόμενος διανοίας
ἐξηγητῆς. Ἐν ᾧ δὴ καὶ γελοιότατόν τι παθὼν οὖν
ἐπῂτθετο, Ἐπαινέσας γὰρ αὒτὴν (86) πολλᾶ κα
μεγάλα, μικρὸν ὑποϐὰς, τοῖς αἰσχίστοις πάλιν ὀνείι-
δεσι περιϐάλλει. Ἀλλ’ ’ίνα σαφεστερον ὁ λέγω γε·
νηται¹ κατὰ μέρη τὸν λόγον διελόμενος ἐξετάσω. Κπι
πρῶτόν γε τὴν (87) πίστιν ἢν προτείνεται καταμά-
θωμεν, αὐτὰς τὰς ἐκείνου φωνὰς παραθέμενοι.
ΕΥΝ. Τὴν δὲ κρατοῦσαν, φησὶν, ἄνωθεν παρὰ
τῶν Πατέρων εὐσεϐῆ παράδοσιν, ὥσπερ τινὰ γνώ-
μονα καί κανόνα προεκθέμενοι, ἀκριϐεῖ τούτῴ χρη-
σώμεθα (88) κριτηρίῳ πρὸς τὴν τῶν λεγομένων ἐπί-
κρισιν.
56 Joan. vui, 44. 571 Tim Ill, 6.
(89) Edlti ἐχρήσαντο καί τινες. Vocula καί in
mss. non invenitur. Praeclara sententia, dignaque
Basilio Magnofluotiescunque igitur hmreticipro-
ferunt Patrum testimonia,quae sibi faverervidean-
tur,si testimonia illa petita’sint ex peregrinis qui-
busdam locis, in quibus Patres de aliqua re non
consulto, sed fortuito obiterque loquantur, toties
egregia illa Basilii sententia debet adhiberi.
(83) Ἐφ’ ἑαυτῶν, ερθιιῑενηαιιινω, hoc est, primo
mentis impetu,id quod agitur quasi non cogitan-
πράσσειν, τῆς ενΒαγ-[ελικῖις πολιτείας ἐστὶ τὰ κερα-
λαια, εἰκάζειν ἀφίησιν ὁποῖόν τινα αὐτὸν ἐν τοῖς
κατωρθωμένοις ἡγεῖσθαι προσῆκε. Ταῦτα μὲν οὖν
ὠσανεὶ χαρακτῆρα τῆς ὅλης αὐτῆς προαιρέσεως
ἔχοντα, πολλῶν ἆποσιωπηθέντων, ἱκανῶς εἴρηται,
’ἶνα δι’ ὧν μὲν ἐψεύσατο, τὸν πατέρα τοῦ ψεύδους
ἐν αὒτῷ λαλοῦντα γνωρίσωμεν· ὲκ δὲ τῶν ἀλαζο-
νευμάτων τίνι συγκατακέκριται διδαχϐὧμεν, σαφῶς
τοῦ Ἀποστόλου λέγοντος τὸν τυφωθέντα εἷς κρῖμα
ἐμπίπτειν τοῦ διαῗόλου · ἐπ’ αὖτοὺς δὲ λοιπὸν τοὺς ἐλέγχους τῆς ὰσεϐεἷας ἔλθωμεν.
4. Πίστιν ἐκτίθεται πρῶτον ἐξ ἁπλῶν καὶ ἀδι-
ορίστων λέξεων συγκειμένην, ᾗ ἐχρήσαντο καί τιν
-— I ε κ ι ι .
νες (82) των Πατερων, oux} προς ζητήσεις υποκιι-
μένας ὰποτεινόμενοι, ἀλλ’ ἁπλῶς οὕτως ἐφ’ ἑαυο
τῶν (83) ιν ἁπλότητι καρδίας διαλεγόμενοι. Εἴ τε
καὶ (84) ’¹Αρειος, ὥς φασι, σοφιζόμενος τὸν Ἀλέ-
Ξανδρον, ταύτην αὖτῷ προετείνατο (καὶ γὰρ τοῦτο
λέγουσιν), ἀλλ’ ἐμοῦ μὲν ταύτην ὡς ὁμολογοῦσαν τῇ
ἑαυτοῦ γνώμῃ προίσχεται διὰ δύο προφάσεις “ μίαν
μὲν, ὥστε τὴν τῆς καινοτομίας ὑπόνοιαν ἐκφυγεῖν,
ὶν τῷ τὴν τῶν Πατέρων πίστιν ὡς ὀρθῶς ἔχουσαν
ἀποδέχεσθαι· ἑτέραν δὲ, τοῦ πάντας ἀπροοράτως
ταῖς πάγαις αὐτοῦ τῶν σοφισμάτων περιπεσεῖν τῇ
ἁπλότητι τῶν ῥημάτων τούτων καταπιστεύσαντας.
Ὀμοῦ δὲ κάκεῖνο συνεῖδεν (85), ὅτι καὶ τὴν ἑαυτοῦ
γνώμην εὖπροσώπως αἱ»τῷ παρεισαγαγεῖν ὑπάρξει1
. . - . γ - . . . . ι
ἑξηγουμὲνῳ δῆθεν τὰ τῶν Πατὲριινν, καὶ μάλιστα
μὲν λήσασθαι ἀσεϐὧν’ εἶδ’ ἄρα καὶ φωραοεῐηι
ἀναίτιος εἶναι δόξειν, ὡς οὒδὲν οἴκοθεν οὐδὲ παρ’
ἑαυτοῦ τι λέγων, ἀλλ’ ἀλλοτρίας γενόμενος διανοίας
ἐξηγητῆς. Ἐν ᾧ δὴ καὶ γελοιότατόν τι παθὼν οὖν
ἐπῂτθετο, Ἐπαινέσας γὰρ αὒτὴν (86) πολλᾶ κα
μεγάλα, μικρὸν ὑποϐὰς, τοῖς αἰσχίστοις πάλιν ὀνείι-
δεσι περιϐάλλει. Ἀλλ’ ’ίνα σαφεστερον ὁ λέγω γε·
νηται¹ κατὰ μέρη τὸν λόγον διελόμενος ἐξετάσω. Κπι
πρῶτόν γε τὴν (87) πίστιν ἢν προτείνεται καταμά-
θωμεν, αὐτὰς τὰς ἐκείνου φωνὰς παραθέμενοι.
ΕΥΝ. Τὴν δὲ κρατοῦσαν, φησὶν, ἄνωθεν παρὰ
τῶν Πατέρων εὐσεϐῆ παράδοσιν, ὥσπερ τινὰ γνώ-
μονα καί κανόνα προεκθέμενοι, ἀκριϐεῖ τούτῴ χρη-
σώμεθα (88) κριτηρίῳ πρὸς τὴν τῶν λεγομένων ἐπί-
κρισιν.
56 Joan. vui, 44. 571 Tim Ill, 6.
(89) Edlti ἐχρήσαντο καί τινες. Vocula καί in
mss. non invenitur. Praeclara sententia, dignaque
Basilio Magnofluotiescunque igitur hmreticipro-
ferunt Patrum testimonia,quae sibi faverervidean-
tur,si testimonia illa petita’sint ex peregrinis qui-
busdam locis, in quibus Patres de aliqua re non
consulto, sed fortuito obiterque loquantur, toties
egregia illa Basilii sententia debet adhiberi.
(83) Ἐφ’ ἑαυτῶν, ερθιιῑενηαιιινω, hoc est, primo
mentis impetu,id quod agitur quasi non cogitan-