PG 30, col. 684
πρός τε τὰς γαστρὸς ἡδονὰς κτηνῶδες ὑπάρχον, καὶ
πρὸς τὰς μίξεις ἀλόγως κινούμενον, κατώθεν φέρων
προσήρμοσεν· οὐχ ὑπὸ τοῦ ἀλόγου μέρους τὸ λογι-
κὸν ἐξαρπάζεσθαι βουληθεὶς, ἀλλὰ τῷ λογικῷ ὑπο-
ϐεϐλημένον (ῡ3) ἔχοντι τὸ ἄλογον μέρος, ἡνιοχεῖσθαι
πρὸς τὰς τῆς φύσεως ἀνάγκας πανσόφως ἐφείς. Διά
γοῦν ταύτην τὴν δεδομένην αύτῷ ἐξουσίαν, ὅταν μὴ
ἄγῃ, ἀλλ’ ὄέγηται ὑπὸ τοῦ ἀλόγου τὸ λογικὸν, ἐπονει-
δίζων τῷ ἡνιόχῳ ὁ λόγος, ὡς ἂν πρὸς τὴν τοῦ ἀλόγου
ἠδονῆν κακῶς ἄνωθεν κενωοὲντι (84) φησίν ’Ἰπποι
θηλυμανεῖς ἐγενήθησαν, ἕκαστος ἐπὶ τήν γυναῖ-
κα τοῦ πλησίον αὐτοῦ ἐχρεμέτιζε (85). Καὶ ἀλλα-
χοῦ ἀπ’ ὀμφαλοῦ καὶ ὀσφύος τὸ ἄλογον κατᾶ τῆς ψυ-
χῆς δυναστεύειν ὑπαινισσόμενος· Ἰδοὺ (86) ἡ ἰσχὺς
αὐτοῦ, φησὶν, ἐπ’ ὀσφύϊ, ἡ δὲ δύναμις αὐτοῦ ἐπ’
ὀμφαλοῦ γαστρός. Πιαινομένης γὰρ ταύτης ὑπὸ τῆς
γεύσεως, ἀνάγκη τὰ ὁπ’ αὐτὴν μόρια ὑπὸ τοῦ πλημ-
μυροῦντος ὑγροῦ βρασσομὲνου ἐν βάθει, πρὸς τὰς φυ-
otxa‘tc ἐνεργείας κινεῖσθαι. Χορηγεῖ μὶν γὰρ ἡ γαστὴρ
ἐπικειμένη τούτοις πρὸς τὸν οἶστρον τὰ ὑπεκκαίοντα
ταύτας (87)’ κατάποσις (88) δὲ ἄνωθεν πηγάζει τὰς
ὕλας. Πρώτης οὖν τῆς γεύσεως ἡ παρθένος κρατήσει,
τὰς πηγὰς τῶν γαστρὸς ἡδονῶν, καὶ τῶν ἐντεῦθεν
πρὸς ἀκολασίαν ῥεουσῶν ἀφορμῶν ἄνωθεν σωφρόνως
ἡνιοχοῦσα’ τίνα μὴ παρθενεύειν προελομένη, εί-
τα πρὸς τήν γεῦσιν ἀφειδῶς ἐκπορνεύουσα, λάθῃ
καθ’ ὲτὲραν ἀπολαύσεως ἡδονὴν τὴν παρθενίαν
ἀλόγως ἀπεμπολοῦσα. Παρθένον γὰρ καὶ τὴν γεῦ-
rw ἐἶναι δεῖ τῆς παρθένου, δάι’ μηδεμιιῑς ’τοῦ
ἥδοντος την κατάποσιν κολακείας πρὸς ἡδονὴν φθει-
ρομένην, ἀλλ’ ἄφθορον μὶν κάν τούτῳ tuum-1): φρονί-
μως φυλάττουσαν, πρὸς δέ τὴν τῆς ψυχῆς είς τὰ
ἐπιϐάλλοντα ὑπηρεσίαν. τὸ σῶμα ἐμφρόνως ἡνιοχοῦσαν.
8. Ούδέ γὰρ δεῖ φυλαττομένην ὑποπεσεῖν τῇ τῆς
γεύσεως ἡδονῇ, καὶ τὰς πηγαζούσας ἐκ γαστρὸς ἡδο-
νὰς διὰ τῆς πρὸς τὰ σῖτα ἐγκρατείας ἀναστέλλουσάν
τε καὶ ἰσχναίνουσαν, εἷς τὸ ἐναντίον αὖθις περιτρέ-
πειν (89) τήν τοῦ σώματος χρείαν. Μὴ ἐκκλίνῃς (90)
γὰρ, φησὶν, είς τὰ δεξιὰ ἢ είς τὰ ἀριστερά. Ὠς
γὰρ τὸ ἄνετον κατὰ πάντων ἁπλῶς ἐδεσμάτων ἀφιέ-
ναι (91) τὴν γεῦσιν διὰ τὰ προειρημένα ὡς ἀληθῶς
χαλεπόν · οὕτω τὸ ἀποκλεῖσαι ταύτην εἷς τὴν ἐξ
ἀσθενείας τοῦ σώματος ἀχρηστίαν παντάπασιν ἀλο-
ώτατον. A't ἀκοότητες γὰρ ὅντως (92), ὡς ἔφη τις
(88) Κατάποσις. Unus ex Regiis, ἠ δὶ κατάποσις
τῆς γεύσεως .
(89) ῌεριτρέπειν. Unus ex Regiis ante hanc vo-
cem habet, νόσοις.
(90) Έκκλίνῃς.- Sic tres codices mss. melius
quam in editis,_§xx)livstc_.
(91) [Δφιὲναι. U_nu_s codex, ἀφεῖναι.
(92) ’ΌηὶτωφΜοΙο in utraque:edlti_o_ne, οὕτως, con-
tra veterum librorum fidem. Mox editio Paris., κατὰ
τοῦτό eicw.Sed deest verbum substantivum in quin-
que nostris codicibus, quorum duo habebant, ἀνισό-
τητες.
πρὸς τὰς μίξεις ἀλόγως κινούμενον, κατώθεν φέρων
προσήρμοσεν· οὐχ ὑπὸ τοῦ ἀλόγου μέρους τὸ λογι-
κὸν ἐξαρπάζεσθαι βουληθεὶς, ἀλλὰ τῷ λογικῷ ὑπο-
ϐεϐλημένον (ῡ3) ἔχοντι τὸ ἄλογον μέρος, ἡνιοχεῖσθαι
πρὸς τὰς τῆς φύσεως ἀνάγκας πανσόφως ἐφείς. Διά
γοῦν ταύτην τὴν δεδομένην αύτῷ ἐξουσίαν, ὅταν μὴ
ἄγῃ, ἀλλ’ ὄέγηται ὑπὸ τοῦ ἀλόγου τὸ λογικὸν, ἐπονει-
δίζων τῷ ἡνιόχῳ ὁ λόγος, ὡς ἂν πρὸς τὴν τοῦ ἀλόγου
ἠδονῆν κακῶς ἄνωθεν κενωοὲντι (84) φησίν ’Ἰπποι
θηλυμανεῖς ἐγενήθησαν, ἕκαστος ἐπὶ τήν γυναῖ-
κα τοῦ πλησίον αὐτοῦ ἐχρεμέτιζε (85). Καὶ ἀλλα-
χοῦ ἀπ’ ὀμφαλοῦ καὶ ὀσφύος τὸ ἄλογον κατᾶ τῆς ψυ-
χῆς δυναστεύειν ὑπαινισσόμενος· Ἰδοὺ (86) ἡ ἰσχὺς
αὐτοῦ, φησὶν, ἐπ’ ὀσφύϊ, ἡ δὲ δύναμις αὐτοῦ ἐπ’
ὀμφαλοῦ γαστρός. Πιαινομένης γὰρ ταύτης ὑπὸ τῆς
γεύσεως, ἀνάγκη τὰ ὁπ’ αὐτὴν μόρια ὑπὸ τοῦ πλημ-
μυροῦντος ὑγροῦ βρασσομὲνου ἐν βάθει, πρὸς τὰς φυ-
otxa‘tc ἐνεργείας κινεῖσθαι. Χορηγεῖ μὶν γὰρ ἡ γαστὴρ
ἐπικειμένη τούτοις πρὸς τὸν οἶστρον τὰ ὑπεκκαίοντα
ταύτας (87)’ κατάποσις (88) δὲ ἄνωθεν πηγάζει τὰς
ὕλας. Πρώτης οὖν τῆς γεύσεως ἡ παρθένος κρατήσει,
τὰς πηγὰς τῶν γαστρὸς ἡδονῶν, καὶ τῶν ἐντεῦθεν
πρὸς ἀκολασίαν ῥεουσῶν ἀφορμῶν ἄνωθεν σωφρόνως
ἡνιοχοῦσα’ τίνα μὴ παρθενεύειν προελομένη, εί-
τα πρὸς τήν γεῦσιν ἀφειδῶς ἐκπορνεύουσα, λάθῃ
καθ’ ὲτὲραν ἀπολαύσεως ἡδονὴν τὴν παρθενίαν
ἀλόγως ἀπεμπολοῦσα. Παρθένον γὰρ καὶ τὴν γεῦ-
rw ἐἶναι δεῖ τῆς παρθένου, δάι’ μηδεμιιῑς ’τοῦ
ἥδοντος την κατάποσιν κολακείας πρὸς ἡδονὴν φθει-
ρομένην, ἀλλ’ ἄφθορον μὶν κάν τούτῳ tuum-1): φρονί-
μως φυλάττουσαν, πρὸς δέ τὴν τῆς ψυχῆς είς τὰ
ἐπιϐάλλοντα ὑπηρεσίαν. τὸ σῶμα ἐμφρόνως ἡνιοχοῦσαν.
8. Ούδέ γὰρ δεῖ φυλαττομένην ὑποπεσεῖν τῇ τῆς
γεύσεως ἡδονῇ, καὶ τὰς πηγαζούσας ἐκ γαστρὸς ἡδο-
νὰς διὰ τῆς πρὸς τὰ σῖτα ἐγκρατείας ἀναστέλλουσάν
τε καὶ ἰσχναίνουσαν, εἷς τὸ ἐναντίον αὖθις περιτρέ-
πειν (89) τήν τοῦ σώματος χρείαν. Μὴ ἐκκλίνῃς (90)
γὰρ, φησὶν, είς τὰ δεξιὰ ἢ είς τὰ ἀριστερά. Ὠς
γὰρ τὸ ἄνετον κατὰ πάντων ἁπλῶς ἐδεσμάτων ἀφιέ-
ναι (91) τὴν γεῦσιν διὰ τὰ προειρημένα ὡς ἀληθῶς
χαλεπόν · οὕτω τὸ ἀποκλεῖσαι ταύτην εἷς τὴν ἐξ
ἀσθενείας τοῦ σώματος ἀχρηστίαν παντάπασιν ἀλο-
ώτατον. A't ἀκοότητες γὰρ ὅντως (92), ὡς ἔφη τις
(88) Κατάποσις. Unus ex Regiis, ἠ δὶ κατάποσις
τῆς γεύσεως .
(89) ῌεριτρέπειν. Unus ex Regiis ante hanc vo-
cem habet, νόσοις.
(90) Έκκλίνῃς.- Sic tres codices mss. melius
quam in editis,_§xx)livstc_.
(91) [Δφιὲναι. U_nu_s codex, ἀφεῖναι.
(92) ’ΌηὶτωφΜοΙο in utraque:edlti_o_ne, οὕτως, con-
tra veterum librorum fidem. Mox editio Paris., κατὰ
τοῦτό eicw.Sed deest verbum substantivum in quin-
que nostris codicibus, quorum duo habebant, ἀνισό-
τητες.