PG 30, col. 844
cationis subibit sortem. Si vero hoc revera ita sit,
ergo et nomen ipsum commune erit, ita ut neces-
sario oporteat eos, qui hac ratione urgentur, vel
ipsam appellationem incommunicabilem conser-
vare ac tueri. Si vero voluerint eidem essentiam ab
omni etiam communicatione sartam tectam conssr-
vare, vel si quidquam impertiri de ea alteri cona-
buntur, perinde aliquid de appellatione largiantur
10. Non enim profecto hoc dixerint, quod com-
nunis quidem ambobus essentia est, ordine vero
at iis qua ex tempore promanant prarogativis, hic
]υἱάοῐῑι prior, ille vero posterior seu secundus est:
quandoquidem in his qua praeminent, praexsistere
)mnino oportet causam ejus praeminentia. Essen-
Lia autem Dei non competit nec adjunctum est
tempus, non avum, non ordo : ordo enim posterior
3st ordinante : nihil autem eorum qua Dei sunt,
ab alio est ordinatum; et tempus stellarum quidem
motus est; stella vero non solum post ingenitam
essentiam et omnia intelligibilia, sed etiam post
prima corpora exstiterunt, illisque omnibus sunt
posteriores. De aonibus autem seu avo quid atti-
net dicere, cum Scriptura diserte affirmet, ante
saecula esse Deum 85; quod idem communes quoque
attestantur ratiocinationes? Neque enim impium
tantummodo, sed plane quoque et affatim ridicu-
lum est, si illi qui quidem concedunt unum esse
ingenitum, nihilominus affirmare non dubitant,
vel ante illud exstitisse quid aliud, vel una exsti-
tisse. Sive enim prius quid exsistat, hoc jure me-
ritoque dici poterit ingenitum, non illud quod
perinde est, ac 695 si postquam prius certis offi-
11. Quin imo neque fieri potest ut quidquam huic
essentia insit, cujusmodi dicimus esse speciem
vel molem aut quantitatem, propterea quod penitus
ab omni compositione liber sit Deus. Si vero neque
pium est, neque poterit esse unquam, horum et si-
milium quid comminisci, quod id divina compe-
tat essentia, qua, quaso, ratio concedet amplius,
ut substantia ingenita genitam assimilemus? cum
similitudo vel comparatio aut societas, qua est
secundum essentiam, nullam praeminentiam vel
(19) Basilius pag: 233,}1. ω
(20 Basilius addit, του Θεου
(20) Basilius addit, τοῦ Θεοῡο
ergo et nomen ipsum commune erit, ita ut neces-
sario oporteat eos, qui hac ratione urgentur, vel
ipsam appellationem incommunicabilem conser-
vare ac tueri. Si vero voluerint eidem essentiam ab
omni etiam communicatione sartam tectam conssr-
vare, vel si quidquam impertiri de ea alteri cona-
buntur, perinde aliquid de appellatione largiantur
10. Non enim profecto hoc dixerint, quod com-
nunis quidem ambobus essentia est, ordine vero
at iis qua ex tempore promanant prarogativis, hic
]υἱάοῐῑι prior, ille vero posterior seu secundus est:
quandoquidem in his qua praeminent, praexsistere
)mnino oportet causam ejus praeminentia. Essen-
Lia autem Dei non competit nec adjunctum est
tempus, non avum, non ordo : ordo enim posterior
3st ordinante : nihil autem eorum qua Dei sunt,
ab alio est ordinatum; et tempus stellarum quidem
motus est; stella vero non solum post ingenitam
essentiam et omnia intelligibilia, sed etiam post
prima corpora exstiterunt, illisque omnibus sunt
posteriores. De aonibus autem seu avo quid atti-
net dicere, cum Scriptura diserte affirmet, ante
saecula esse Deum 85; quod idem communes quoque
attestantur ratiocinationes? Neque enim impium
tantummodo, sed plane quoque et affatim ridicu-
lum est, si illi qui quidem concedunt unum esse
ingenitum, nihilominus affirmare non dubitant,
vel ante illud exstitisse quid aliud, vel una exsti-
tisse. Sive enim prius quid exsistat, hoc jure me-
ritoque dici poterit ingenitum, non illud quod
perinde est, ac 695 si postquam prius certis offi-
11. Quin imo neque fieri potest ut quidquam huic
essentia insit, cujusmodi dicimus esse speciem
vel molem aut quantitatem, propterea quod penitus
ab omni compositione liber sit Deus. Si vero neque
pium est, neque poterit esse unquam, horum et si-
milium quid comminisci, quod id divina compe-
tat essentia, qua, quaso, ratio concedet amplius,
ut substantia ingenita genitam assimilemus? cum
similitudo vel comparatio aut societas, qua est
secundum essentiam, nullam praeminentiam vel
(19) Basilius pag: 233,}1. ω
(20 Basilius addit, του Θεου
(20) Basilius addit, τοῦ Θεοῡο