PG 32, col. 1085
παρʼ ὑμῶν Διδαχθεντες, ὑπὸ τοῦ χρόνου ἐπελαθόμεθα. bens argumaents, quæ et te ostendant, nec nos ar-
ἐύτὸς δὲ έπίστελλε ἑμῖν, ἄλλας ὑποθέσεις ἐπιστολυν guant. Piliurma Anysii jam tibi adduxi, ut meum
ποιούμενος· αἱ καὶ σὲ ὀειξουσι, καὶ ἡμᾶς ούκ ἐλεγξουσι. ipsius fliurο. Quod si maeusest hic puer, psbrris est
Τὸν υἱὸν Ἀνυσίου (776) ἡδη σοι προσόγαγον, ὡς filius, pauper ex paupcre. Quid sutem dicam, virο
ἐμαυτοῦ υἰόν. Εἰ δὲ ἐμὸς ἐστι παῖς, τοῦ πατρός ἐστι sspenti et sophistæ notum est.
τὸ παιόίον, πενος ἐκ πένητος. νώριμον δὲ τὸ λεγόμε-
νον ἀνρὶ σοφῶ τε καὶ σοφιστβ.
EnI2TOA TI.
θursus exæ præcedenti evtstolo ansam scribendi capit Dtbaniμs.
Aιβάνιος Bασιλείῳ.
Εἰ πάίνυ πολὐν χρόνον ἐσκόπεις, πῶς ἀν ἔριστα
συνείποις τοῖς περὶ τῶν σῶν χραμματων μετέροις
χράμμμασιν, ούκ αν ἀμεινεν τοῦτό μοι ποιῆσαι (77)
ἐδοκεις, ῦ τοικῦτα γραφων, ὀποῖα νῦν ἔχραψας.
Καλεῖς χαρ με σοφιστήν· τοῦ τοιούτου ὀὲ εἰνειι φὐς
τὰ δύνασὐαι τὰ μικρὰ μὲν μεγαλα ποιεῖν, τὰ ἐʼ αῦ (78)
μεχάλα μικρά. Καὶ ὀή τήν έμὸν ἐπιστολήν βεβου-
λῆσθαι φὸς εῖξαι τήν σήν καλὸν, ούκ οὐσαν καλὸνʼ
εέναί τε ούdὰν ξς νῦν ἐπεεψας βελτίο· ὅλως τε ούόε-
μίαν εναι παρὰ σοὶ λόχων ἀύνκμιν· τῶν μὲν νῦν
ὀντων έν χερσὶ βιβλίων τοῦτο ού ποιούντων· ῶν
δὲ εἴχες πρότερον λόχων εξεόρυηκότων. Καὶ ταύτα
πείθειν ἐπιχειρῶν, οῦτω καλήν καὶ ταύτην, ὅν λέχεις
κακῶς (79), ειρχάσω τὸν ἐπιστολήν, ὥσθʼ οἱ πκρ-
οντες ἐμῖν ούκ εχον μὸ πηδᾷν κναχινωσκομμενες.
Ἐθκύμασα οὐν, ὅτι ταύτη τήν προτέραν καθελεῖν
εππιχεαρθσας, τῶ φαναι τκύτη τήν προτέραν ἐοικέναι,
ταύτρ τὸν προτέραν ἐκόσμησας. Ἐχρβν ὅὲ ἔρα τὸν
τοῦτο βουλόμενον, χείρονα ποιῆσαι ταύτῆν ἐπὶ ἀια-
βολ τῆς πρόσθεν. Ἀλλʼ οὐκ ἦν, ομαι, σὸν, ἀάικβσαι
τῶν ἀλήθειαν, Ἡδίκητο (80) δʼ ἔν, γραφοντος ἐξ-
επέτηόες φαυλότερα, καὶ ου χρωμένου τοῖς οῦσι.
Τοῦ αύτοῦ τοίνυν ἀν εἴο τὸ μπέτε ψεγειν ἀ ὀίκειον
επαινεῖν, ἱνα μὸ σε τό πράχμα φέρον εις σοφιστάς
ἐμβαλη, πειρῶμενον ταπεινὰ τὰ μεχαλα ποιεῖν. Bιβλίων
μὲν ουν, ῶν φς εναι χείρω μὲν τξν λεξιν, ἀμεινω
ἐὲ τῆν ἀιάένοιαν, ἔχου, καὶ ούθεὶς κωλύει (81). Τῶν
ἔὲ ἡμετέρων μὲν ἀεὶ, σῶν ἀὲ πρότερον, αἱ ρίζαι μενουσί
τε καὶ μενοῦσιν ἔως ἄυ ἦς· καὶ ούδεὶς μήποτε αύτὰ,,
ἐκτέμοι(82) χρόνος. οὐέʼ υ ἦκιστα ἀρδοις.
quondam erant, rsdices et mnnent in te, et manebunt, qunndiu fueris, nec ulum eas teropus exci-
derit, etiamsi minime rigsveris.
nnXTOA ΤΑ.
Dasiliur Eibaniμs exætstirat idcirco non scriδere, φuod irar non deροsuerit, vel punire vpelit.
Λιβαυιος Βασιλείῳ.
Οόπω μοι τῆς λύπος ὑφβκας, ῶστε με (89) μεταξὐ
(78) Ἀνυσίου. Quamavis sex codices habeant
Ἀνὐπισν quis tsmaen hæc seriptura non videtur
sensui qusdrare, textum mutandum esse non
exisimvi.
(77) Τοῦτό μοι ποιβσαι. Harl. Med. et Coisl. pri-
ρmusτοῦτου ποιὅσαι, sed sensu prorsussrepugrnsnte.
(78) T4 ἐʼ κῦ. Sic ms. Editi καὶ τd. Paulo post
editio Paris. εἶναί τε γαρ. Mss. et editio Busileen-
sis ut in textu.
(79) Κακῶς. Sic Bssileensis edilio et quinque co-
dices mss. quibus etiama alius favet, qui habet,
ἐύτὸς δὲ έπίστελλε ἑμῖν, ἄλλας ὑποθέσεις ἐπιστολυν guant. Piliurma Anysii jam tibi adduxi, ut meum
ποιούμενος· αἱ καὶ σὲ ὀειξουσι, καὶ ἡμᾶς ούκ ἐλεγξουσι. ipsius fliurο. Quod si maeusest hic puer, psbrris est
Τὸν υἱὸν Ἀνυσίου (776) ἡδη σοι προσόγαγον, ὡς filius, pauper ex paupcre. Quid sutem dicam, virο
ἐμαυτοῦ υἰόν. Εἰ δὲ ἐμὸς ἐστι παῖς, τοῦ πατρός ἐστι sspenti et sophistæ notum est.
τὸ παιόίον, πενος ἐκ πένητος. νώριμον δὲ τὸ λεγόμε-
νον ἀνρὶ σοφῶ τε καὶ σοφιστβ.
EnI2TOA TI.
θursus exæ præcedenti evtstolo ansam scribendi capit Dtbaniμs.
Aιβάνιος Bασιλείῳ.
Εἰ πάίνυ πολὐν χρόνον ἐσκόπεις, πῶς ἀν ἔριστα
συνείποις τοῖς περὶ τῶν σῶν χραμματων μετέροις
χράμμμασιν, ούκ αν ἀμεινεν τοῦτό μοι ποιῆσαι (77)
ἐδοκεις, ῦ τοικῦτα γραφων, ὀποῖα νῦν ἔχραψας.
Καλεῖς χαρ με σοφιστήν· τοῦ τοιούτου ὀὲ εἰνειι φὐς
τὰ δύνασὐαι τὰ μικρὰ μὲν μεγαλα ποιεῖν, τὰ ἐʼ αῦ (78)
μεχάλα μικρά. Καὶ ὀή τήν έμὸν ἐπιστολήν βεβου-
λῆσθαι φὸς εῖξαι τήν σήν καλὸν, ούκ οὐσαν καλὸνʼ
εέναί τε ούdὰν ξς νῦν ἐπεεψας βελτίο· ὅλως τε ούόε-
μίαν εναι παρὰ σοὶ λόχων ἀύνκμιν· τῶν μὲν νῦν
ὀντων έν χερσὶ βιβλίων τοῦτο ού ποιούντων· ῶν
δὲ εἴχες πρότερον λόχων εξεόρυηκότων. Καὶ ταύτα
πείθειν ἐπιχειρῶν, οῦτω καλήν καὶ ταύτην, ὅν λέχεις
κακῶς (79), ειρχάσω τὸν ἐπιστολήν, ὥσθʼ οἱ πκρ-
οντες ἐμῖν ούκ εχον μὸ πηδᾷν κναχινωσκομμενες.
Ἐθκύμασα οὐν, ὅτι ταύτη τήν προτέραν καθελεῖν
εππιχεαρθσας, τῶ φαναι τκύτη τήν προτέραν ἐοικέναι,
ταύτρ τὸν προτέραν ἐκόσμησας. Ἐχρβν ὅὲ ἔρα τὸν
τοῦτο βουλόμενον, χείρονα ποιῆσαι ταύτῆν ἐπὶ ἀια-
βολ τῆς πρόσθεν. Ἀλλʼ οὐκ ἦν, ομαι, σὸν, ἀάικβσαι
τῶν ἀλήθειαν, Ἡδίκητο (80) δʼ ἔν, γραφοντος ἐξ-
επέτηόες φαυλότερα, καὶ ου χρωμένου τοῖς οῦσι.
Τοῦ αύτοῦ τοίνυν ἀν εἴο τὸ μπέτε ψεγειν ἀ ὀίκειον
επαινεῖν, ἱνα μὸ σε τό πράχμα φέρον εις σοφιστάς
ἐμβαλη, πειρῶμενον ταπεινὰ τὰ μεχαλα ποιεῖν. Bιβλίων
μὲν ουν, ῶν φς εναι χείρω μὲν τξν λεξιν, ἀμεινω
ἐὲ τῆν ἀιάένοιαν, ἔχου, καὶ ούθεὶς κωλύει (81). Τῶν
ἔὲ ἡμετέρων μὲν ἀεὶ, σῶν ἀὲ πρότερον, αἱ ρίζαι μενουσί
τε καὶ μενοῦσιν ἔως ἄυ ἦς· καὶ ούδεὶς μήποτε αύτὰ,,
ἐκτέμοι(82) χρόνος. οὐέʼ υ ἦκιστα ἀρδοις.
quondam erant, rsdices et mnnent in te, et manebunt, qunndiu fueris, nec ulum eas teropus exci-
derit, etiamsi minime rigsveris.
nnXTOA ΤΑ.
Dasiliur Eibaniμs exætstirat idcirco non scriδere, φuod irar non deροsuerit, vel punire vpelit.
Λιβαυιος Βασιλείῳ.
Οόπω μοι τῆς λύπος ὑφβκας, ῶστε με (89) μεταξὐ
(78) Ἀνυσίου. Quamavis sex codices habeant
Ἀνὐπισν quis tsmaen hæc seriptura non videtur
sensui qusdrare, textum mutandum esse non
exisimvi.
(77) Τοῦτό μοι ποιβσαι. Harl. Med. et Coisl. pri-
ρmusτοῦτου ποιὅσαι, sed sensu prorsussrepugrnsnte.
(78) T4 ἐʼ κῦ. Sic ms. Editi καὶ τd. Paulo post
editio Paris. εἶναί τε γαρ. Mss. et editio Busileen-
sis ut in textu.
(79) Κακῶς. Sic Bssileensis edilio et quinque co-
dices mss. quibus etiama alius favet, qui habet,