PG 32, col. 1087
In English: The Letters 342
ad solis usque occasum servari non oportere, tu
illam permultOS soles servasti ‘I Num fortedamnum
mihi inferre voluisti, mellita tua voce defrau-
dans ? Absit, ο generose : sed animo sis placido ac
miti; et largiare, ut lingua tua, qum tota aurea
est, perfruar.
457 EPISTOLA CCCXLII‘.
Compara: Basilius praecedentem Libanii epistolam cum rosa et spinis.
Basilius Libanio.
Qui rosa delectantur, ut par est elegantiae stu-
diosos delectari, ne ipsas quidem spinas, ex qui
kna nnc nnnnn:‘--—. -J-_.._. ιη ,1,- - .
bus flos enascitur, oderunt. Audivi autem ex quo-
dam, cum is fortasse jocans vel etiam serio tale
aliquid de rosis diceret, veluti amatorios quosdam
stimulos amatoribus, ita tenues illas spinas natu~
ram flori adjunxisse, ut ad majus desiderium in-
nexis apte aculeis legentes exstimularet. Sed quid
sibi vult rosain litteras introducta? Nihil prorsus
necesse est te edoceri, cum epistolae tuae memine-
ris : quae florem quidem habebat rosae, totum no-
bis disertissima lingua ver expandens : sed quere-
lis quibusdam etexpostulationibus adversum nos,
spinosa erat. Sed mihi orationis tuae vel spina vo-
luptati est, ad majus amicitias desiderium in-
flammans.
EPISTOLA CCCXLIII“.
Laudat Libanius Basilii eloquentiam.
Libanius Basilio.
Si ista sunt linguae inculta, qualis esses, illam
si acueres? Tuo enim in ore eloquentia: resident
fontes rivulorum fluentis praestantiores: nos vero
nisi quotidie irrigemur, superest silentium.
EPISTOLA CCCXLIV'".
Basilius inexcusabile»: esse Libanium contendit, si ad se non scribat.
Basilius Libanio.
Ad eruditionem tuam ut non crebro scribam,
suadent et timor et imperitia; quod vero tu con;
stantissime siles, quomodo reprehensionem efl’u-
gies? Quod si quis te, in litteris viventem, ad scri-~
bendum tardum esse ac pigrum consideraverit ;
tibi oblivionem nostri ascribet. Nam cui dicere in
promptu est, is nec ad scribendum imparatus. Haec
" Alias CXLIX.
“ Alias CL.
‘“ Alias CLI.
(85-)‘HAoosilou; gditi post hanc vocem addunt
τιρξτρρξζσθαί [is βούλει, quin desunt in ὁιὶιίἇῖὺῦξωεῖξ
λ ςεδγΑπολάῠόαι. ita sex mss. codice-sfildit—iza;
αυειν.
αυειν.
(86) ξὶύπλὴκςοις. legendum videtur εὐπλέκτοις.
ξξθβἲ primus _hab_et ᾲῖτλήκτοιᾷ ségf'ieéiiiiiiiis"éi
Coisl." secundus ἄπρᾶιτοίς, qae“s'8iipifiiai"§r?idéi
illam permultOS soles servasti ‘I Num fortedamnum
mihi inferre voluisti, mellita tua voce defrau-
dans ? Absit, ο generose : sed animo sis placido ac
miti; et largiare, ut lingua tua, qum tota aurea
est, perfruar.
457 EPISTOLA CCCXLII‘.
Compara: Basilius praecedentem Libanii epistolam cum rosa et spinis.
Basilius Libanio.
Qui rosa delectantur, ut par est elegantiae stu-
diosos delectari, ne ipsas quidem spinas, ex qui
kna nnc nnnnn:‘--—. -J-_.._. ιη ,1,- - .
bus flos enascitur, oderunt. Audivi autem ex quo-
dam, cum is fortasse jocans vel etiam serio tale
aliquid de rosis diceret, veluti amatorios quosdam
stimulos amatoribus, ita tenues illas spinas natu~
ram flori adjunxisse, ut ad majus desiderium in-
nexis apte aculeis legentes exstimularet. Sed quid
sibi vult rosain litteras introducta? Nihil prorsus
necesse est te edoceri, cum epistolae tuae memine-
ris : quae florem quidem habebat rosae, totum no-
bis disertissima lingua ver expandens : sed quere-
lis quibusdam etexpostulationibus adversum nos,
spinosa erat. Sed mihi orationis tuae vel spina vo-
luptati est, ad majus amicitias desiderium in-
flammans.
EPISTOLA CCCXLIII“.
Laudat Libanius Basilii eloquentiam.
Libanius Basilio.
Si ista sunt linguae inculta, qualis esses, illam
si acueres? Tuo enim in ore eloquentia: resident
fontes rivulorum fluentis praestantiores: nos vero
nisi quotidie irrigemur, superest silentium.
EPISTOLA CCCXLIV'".
Basilius inexcusabile»: esse Libanium contendit, si ad se non scribat.
Basilius Libanio.
Ad eruditionem tuam ut non crebro scribam,
suadent et timor et imperitia; quod vero tu con;
stantissime siles, quomodo reprehensionem efl’u-
gies? Quod si quis te, in litteris viventem, ad scri-~
bendum tardum esse ac pigrum consideraverit ;
tibi oblivionem nostri ascribet. Nam cui dicere in
promptu est, is nec ad scribendum imparatus. Haec
" Alias CXLIX.
“ Alias CL.
‘“ Alias CLI.
(85-)‘HAoosilou; gditi post hanc vocem addunt
τιρξτρρξζσθαί [is βούλει, quin desunt in ὁιὶιίἇῖὺῦξωεῖξ
λ ςεδγΑπολάῠόαι. ita sex mss. codice-sfildit—iza;
αυειν.
αυειν.
(86) ξὶύπλὴκςοις. legendum videtur εὐπλέκτοις.
ξξθβἲ primus _hab_et ᾲῖτλήκτοιᾷ ségf'ieéiiiiiiiis"éi
Coisl." secundus ἄπρᾶιτοίς, qae“s'8iipifiiai"§r?idéi