PG 34, col. 385
egisse; ututsit, obiitis martyrio coronatus anno 302. Quotempore Macarium nostrumverefuisse juniorem
ac pene puerum necesse est. Quem Historiae Ecclesiasticae conditores MagniAntonii discipulum [Pag.257]
faciunt, et Constantii temporibus claruisse volunt, imo quocum, exeunte hoc saeculo, per triennium in
solitudine vixit Palladius [Hist. Lausiac. c. 20 ρ. 92ἰ]. Aut igitur juvenis admodum munus hoc scholasti-
cum iniit, aut post Petri martyrium schola vacaverit, aut, quod potius suspicari licet, alius quis scholae
magister intervenerit a Philippo praeteritus. Nullos enim alios a Petri morte, praeter Macarium Didy-
mum, per integrum paene hoc saeculum hujus scholae praeceptores exhibet. Erat et alter Macarius Ae-
gyptius, Senior dictus, de quo nos alibi. Quin ettertium, Antonii etiam discipulum etcomitem, Amathae
socium. nobis exculpsit Petrus Possinus [Proleg. in Thes. Ascet.], cui etiam L homitias a Pico primum
editas, et V11 Opuscula a se in lucem emissa, adjudicanda censet. Et in hac quidem sententia me olim
fuisse fateor. Verum re melius perpensa aegre ameimpetrare possum utcredam,praeterAegyptium et
Alexandrinumtertium etiam fingendum esse Macarium, Antoniidiscipulum,Amathae collegam, Operum
Macarianorum auctorem. Certe non alios Macarios Antonii discipulos nobis exhibent Socrates ,Sozome—
nus, Theodoretus, Nicephorus, etqui hoc ipso tempore, his ipsis] ocis vixit deque iis prolixe agit, ipse
Palladius. Ut Macarium suum probet Possinus, Athanasium in vita Antoniiet Hieronymum in vita Pauli
testes citat. Athanasius vero de Macario ue verbum quidem habet. Hieronymus Macarii etAmathae An-
tonii discipulorum meminit,et Amatham quidem magistrum suum sepeliissedocet; deMacario nihil ha-
bet. Quaero igitur a Possino,curex nostris unus, Antoniidiscipulus, Amathae collega, Opusculorum pa-
ter censeri non possit? Non Aegyptius, inquit, cum sexaginta annis in Scythica solitudine transegisse
dicitur. Quid vero? An Stylitae adinstar totis sexaginta anuis in cella sua immobilis perstitit? Quid soli-
tariis illis familiarius quam ἀσκήσεως suae sedes subinde mutare? Ut adeo loca quaedam Antonio vicina
inhabitare facile potuerit Macarius, eique data occasione, praesertim vergente ad tinem vita, praesto esse,
et defuncti corpus una cum Amatha sepelire. Nec enim plus de hac re testatur Cronius presbyter apud
Palladium cap. 25. Neque dicit Sozomeuus, Macarium in sola Sceti, sed et έυ ταῖς ἐρήμοις LX suos an-
nos exegisse. Multo minus id Alexandrino nostro negari potest, quem diversas habuisse cellas diserte
testatur Palladius : unamquidemin Sceti quaeestinterior in solitudine, unamin Libyain Celliis,etunam
in monte Nitriae, ut Antonio adesse eique ministrare facile possit. Nec validiora sunt argumenta, qui-
bus praedicta Opuscula horum neutri adscribeuda esse probare nititur Possinus. Non Aegyptio, quia refert
Gennadius [de Script. Eccl. c. 10.], ipsum unam tantum ad juniores professionis suae scripsisse episto-
lam. Quid si vero Gennadius de solis Macarii epistolis loquitur ? Quid si alia scripserit Macarius, quae
Gennadiidiligentiam fugerint, cum non pauca scripta sint,quae frustra apud Gennadium quaeri possunt?
Non denique Alexandrino nostro, quia scilicet inter multa, quae de eo habent Sozomeuus, Socrates et
Nicephorus, nihil prorsus referant, unde scripsisse quidquam eum, quod in lucem ac famam exierit, pos-
sit intelligi. meelle prorsus et plane ficulneum argumentum l Quis enim nescit, -- non id sibi voluisse
Socratem et Sozomenum, de scriptoribus ecclesiasticis ex professo agere ? Viros quidem eruditione
claros enumerare solent, scripta raro aut nunquam recensere ; adeo ut nihil obstet, nequicquam reni-
tente Possino, quominus praedicta Opuscula Macariorum nostrorum alterutri, et forsan Alexandrino
nostro, non immerito tribuenda sint. Exstat graece MS. sub Macarii nostri Alexandrini nomine fragmen-
tum ex Quaestionibus ad Magn-um Eusebium episcopum Alexandrinum Bibl.Vindob.Cod. Theol. 84, quo
anonymi cujusdam Loci communesascetici de charactere veri Christianismi ex variis SS. Patrum operibus
collecti continentur. Quis vero fuerit hic Magnus Eusebius, hoc circitertempore episcopus Alexandrinus,
ad quem hae quaestiones scriptae sunt, fateor me nec divinando assequi posse.
Habetur latine ei inscripta Regula monastica XXX capitulis comprehensa, quam primus ediditPetrus
Roverius Jesuita in Historia monasterii Reomaensis pag. 24. Verum an revera Macarii nostri sit, mihi
nondum constat. Immo plane videtur potius compendium regularum ex Macarii aliorumque ἀσκητῶν
scriptis compilatum. Exstat penes me Macarii Alexandrini, ita enim habet titulus, Sermo de exitu statuque
animarum post hanc vitam, ex bibliothecae Paulinae Lipsiensis MS. codice descriptus. Plures quidem
ineptas et aniles fabulas continet, et recentioris cujusdam Graeculi commentum mihi videtur, quiquae
hac de re somniavit, ad dialogi formam Macarium inter et angelos redegit. Quoniam vero ἀνέκδοτος sit,
et saltem novitate sua se lectori commendabit, versione latina ornatum hic subjiciam. [Pag. 258.]
Τοῦ ἁγίου Μακοιρίου ’ςοῦ ξΑλεξανμδλοέως λόςμ
περῖ ἐξόδου ψύχῆς δικαίων οιαὶ ⁷ὁιμοιρτῖωλῶν
τᾶπῶςχωρίζοῦὶηιιὲκ τοῦ σώματος καὶ πῶς
εισι ν.
Ποτὲ διοδευόντων ἡμῶν ἓν τῇ ἐρήμῳ, εἶδον δύο
ἀγγέλους συνακολουθοῦντας τῷ ἁγίῳ, Μακαρίῳ ἒπ
ἐκ δεξιῶν, καὶ ἕνα ἐξ εὐωνύμων ⁸ καὶ ἓν τῷ συμπ
Puaox. GR. XXXIV. l3
ac pene puerum necesse est. Quem Historiae Ecclesiasticae conditores MagniAntonii discipulum [Pag.257]
faciunt, et Constantii temporibus claruisse volunt, imo quocum, exeunte hoc saeculo, per triennium in
solitudine vixit Palladius [Hist. Lausiac. c. 20 ρ. 92ἰ]. Aut igitur juvenis admodum munus hoc scholasti-
cum iniit, aut post Petri martyrium schola vacaverit, aut, quod potius suspicari licet, alius quis scholae
magister intervenerit a Philippo praeteritus. Nullos enim alios a Petri morte, praeter Macarium Didy-
mum, per integrum paene hoc saeculum hujus scholae praeceptores exhibet. Erat et alter Macarius Ae-
gyptius, Senior dictus, de quo nos alibi. Quin ettertium, Antonii etiam discipulum etcomitem, Amathae
socium. nobis exculpsit Petrus Possinus [Proleg. in Thes. Ascet.], cui etiam L homitias a Pico primum
editas, et V11 Opuscula a se in lucem emissa, adjudicanda censet. Et in hac quidem sententia me olim
fuisse fateor. Verum re melius perpensa aegre ameimpetrare possum utcredam,praeterAegyptium et
Alexandrinumtertium etiam fingendum esse Macarium, Antoniidiscipulum,Amathae collegam, Operum
Macarianorum auctorem. Certe non alios Macarios Antonii discipulos nobis exhibent Socrates ,Sozome—
nus, Theodoretus, Nicephorus, etqui hoc ipso tempore, his ipsis] ocis vixit deque iis prolixe agit, ipse
Palladius. Ut Macarium suum probet Possinus, Athanasium in vita Antoniiet Hieronymum in vita Pauli
testes citat. Athanasius vero de Macario ue verbum quidem habet. Hieronymus Macarii etAmathae An-
tonii discipulorum meminit,et Amatham quidem magistrum suum sepeliissedocet; deMacario nihil ha-
bet. Quaero igitur a Possino,curex nostris unus, Antoniidiscipulus, Amathae collega, Opusculorum pa-
ter censeri non possit? Non Aegyptius, inquit, cum sexaginta annis in Scythica solitudine transegisse
dicitur. Quid vero? An Stylitae adinstar totis sexaginta anuis in cella sua immobilis perstitit? Quid soli-
tariis illis familiarius quam ἀσκήσεως suae sedes subinde mutare? Ut adeo loca quaedam Antonio vicina
inhabitare facile potuerit Macarius, eique data occasione, praesertim vergente ad tinem vita, praesto esse,
et defuncti corpus una cum Amatha sepelire. Nec enim plus de hac re testatur Cronius presbyter apud
Palladium cap. 25. Neque dicit Sozomeuus, Macarium in sola Sceti, sed et έυ ταῖς ἐρήμοις LX suos an-
nos exegisse. Multo minus id Alexandrino nostro negari potest, quem diversas habuisse cellas diserte
testatur Palladius : unamquidemin Sceti quaeestinterior in solitudine, unamin Libyain Celliis,etunam
in monte Nitriae, ut Antonio adesse eique ministrare facile possit. Nec validiora sunt argumenta, qui-
bus praedicta Opuscula horum neutri adscribeuda esse probare nititur Possinus. Non Aegyptio, quia refert
Gennadius [de Script. Eccl. c. 10.], ipsum unam tantum ad juniores professionis suae scripsisse episto-
lam. Quid si vero Gennadius de solis Macarii epistolis loquitur ? Quid si alia scripserit Macarius, quae
Gennadiidiligentiam fugerint, cum non pauca scripta sint,quae frustra apud Gennadium quaeri possunt?
Non denique Alexandrino nostro, quia scilicet inter multa, quae de eo habent Sozomeuus, Socrates et
Nicephorus, nihil prorsus referant, unde scripsisse quidquam eum, quod in lucem ac famam exierit, pos-
sit intelligi. meelle prorsus et plane ficulneum argumentum l Quis enim nescit, -- non id sibi voluisse
Socratem et Sozomenum, de scriptoribus ecclesiasticis ex professo agere ? Viros quidem eruditione
claros enumerare solent, scripta raro aut nunquam recensere ; adeo ut nihil obstet, nequicquam reni-
tente Possino, quominus praedicta Opuscula Macariorum nostrorum alterutri, et forsan Alexandrino
nostro, non immerito tribuenda sint. Exstat graece MS. sub Macarii nostri Alexandrini nomine fragmen-
tum ex Quaestionibus ad Magn-um Eusebium episcopum Alexandrinum Bibl.Vindob.Cod. Theol. 84, quo
anonymi cujusdam Loci communesascetici de charactere veri Christianismi ex variis SS. Patrum operibus
collecti continentur. Quis vero fuerit hic Magnus Eusebius, hoc circitertempore episcopus Alexandrinus,
ad quem hae quaestiones scriptae sunt, fateor me nec divinando assequi posse.
Habetur latine ei inscripta Regula monastica XXX capitulis comprehensa, quam primus ediditPetrus
Roverius Jesuita in Historia monasterii Reomaensis pag. 24. Verum an revera Macarii nostri sit, mihi
nondum constat. Immo plane videtur potius compendium regularum ex Macarii aliorumque ἀσκητῶν
scriptis compilatum. Exstat penes me Macarii Alexandrini, ita enim habet titulus, Sermo de exitu statuque
animarum post hanc vitam, ex bibliothecae Paulinae Lipsiensis MS. codice descriptus. Plures quidem
ineptas et aniles fabulas continet, et recentioris cujusdam Graeculi commentum mihi videtur, quiquae
hac de re somniavit, ad dialogi formam Macarium inter et angelos redegit. Quoniam vero ἀνέκδοτος sit,
et saltem novitate sua se lectori commendabit, versione latina ornatum hic subjiciam. [Pag. 258.]
Τοῦ ἁγίου Μακοιρίου ’ςοῦ ξΑλεξανμδλοέως λόςμ
περῖ ἐξόδου ψύχῆς δικαίων οιαὶ ⁷ὁιμοιρτῖωλῶν
τᾶπῶςχωρίζοῦὶηιιὲκ τοῦ σώματος καὶ πῶς
εισι ν.
Ποτὲ διοδευόντων ἡμῶν ἓν τῇ ἐρήμῳ, εἶδον δύο
ἀγγέλους συνακολουθοῦντας τῷ ἁγίῳ, Μακαρίῳ ἒπ
ἐκ δεξιῶν, καὶ ἕνα ἐξ εὐωνύμων ⁸ καὶ ἓν τῷ συμπ
Puaox. GR. XXXIV. l3