PG 34, col. 477
εὐαρεστῆσαι τῷ ἐπουρανίῳ Νυμφίῳ.
Δεσμῷ γάρ
κόσμου, καὶ ἀγάπῃ τινὶ γηίνη κατασχεθείσαι, τὴν
ἀγάπην αὐτῶν ὃλην, καὶ τόν ἔρωτα πρὸς τόν οὐρά-
νιον Νυμφίον οὐκ ἔδωκαν, οὔτε 1'6 ἔλαιον ἐκομίσαντο.
Καὶγάρ αἱ 1'6 ξένον τῆς φύσεως τὸν ἀγιασμόν τοῦ
Πνεῦματος ξητοῦσαι ψυχαὶ, ὅλην τὴν ἀγάπην αὐτῶν
πρὸς Κύριον ἀπόδεσμοῦσι, κακεῖ περιπατοῦσι, κάκεῖ
εὔχονται, κακεῖ λογίζονται πάντα ἀποστρεφόμεναι .
διὸ καὶ καταξιοῦνται λαϐεῖν τό ἔλαιον τῆς ἐπουρανίου
χάριτος · καὶ οὕτως άπτωτοι διεξελθεῖν δύνανται,
τελείως τῷ πνευματικῲ Νυμφίῳ εὐαρεστοῦσαι. Ai
γάρ εἰς τὴν φύσιν αὐτῶν ἀπομένουσαι ψυχαὶ τῷ λο-
γισμῴ ἐπὶ τῆς γῆς ἕρπουσιν, ἐπὶ γῆς λογίζονται, ἐπὶ
γῆς τήν δίαιταν ό νοῦς αὐτῶν ἔχει · καὶ τῷ μὲν δο-
κεῖν νομίζουσι τοῦ Νυμφίου εἶναι, xui δικαιώμασι
κεκοσμῆσθαι σαρκός · ἄνωθεν δὲ ἐκ τοῦ Πνεύματος
οῦκ ἐγεννήθησαν , τό ἔλαιον τῆς ἀγαλλιάσεως μή δε-
ξαμεναι.
Z" Ai γὰρ πέντε λογικαὶ αἰσθήσεις τῆς ψυχῆς,
ἔάν δέξωνται τήν ἄνωθεν χάριν, καὶ τὸν ἁγιασμόν
τοῦ Πνεῦμα-τος, ἀληθῶς παρθένοι φρόνιμοι τυγχά-
νουσι, τήν ἄνωθεν τῆς χάριτος δεξάμεναι φρόνησιν.
Ei di εἰς τήν φύσιν αὐτῶν μόνην ἀπομείνωσι, μωραὶ
εὑρίσκονται, καὶ τέκνα τοῦ κόσμου ἀποδείκνυνται ⁸
οὐκ ἀπεδύσαντο γὰρ τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου, κᾶν τῷ
δοκεῖν νομίζουσι, δι’ εὐλογοφανίας τινάς καὶ σχῆμα,
τοῦ Νυμφίου εἶναι νύμφαι. Ὠσπερ γὰρ ui ὅλαι ἐξ ὅλου
τῷ Κυρίῳ πρόσκολλὼμεναι ψυχαὶ, ἐκεῖ εἰσι τῷ λο-
γισμῳ, κάκεῖ εὔχονται, κάκεῖ περιπατοῦσι, κάκεῖ
ἐπιποθοῦσιν εἰς τήν τοῦ Κυρίου ἀγάπην
⁸ οὕτω πάλιν
ψυχαὶ, αἱ ἐν τῇ ἀγάπῃ τοῦ κόσμου δοθεῖσαι, καὶ ἐν
τῇ γῇ τὴν δίαιταν ἐχειν βουλόμεναι, ἐκεῖ περιπατοῦ-
σι, καὶ ἐκεῖ λογίζονται, ἐκεῖ ό νοῦς ἐνδιαιτᾶται. Διὸ
καὶ ἀμετάτρεπτοι πρὸς 1'6 ἀγαθὸν φρόνημα τοῦ πνεύ-
ματος τυγχάνουσι, ξένον ὅν τι τῆς φύσεως ήμῶν,
λέγω δὲ τῆν ἐπουράνιον χάριν, χρεὼν συστῆναι xui
συμπλακῆναι τῇ φύσει ήμῶν, ἵνα δυνηθῶμεν είς τὸν
ἐπουράνιον νυμφωνα τῆς βασιλείας τῷ Κυρίῳ συνέισ-
ελθεῖν, καὶ τῆς αἰωνίου σωτηρίας τυχεῖν.
Η’. Ξένον γὰρ τῆς φύσεως ἡμῶν, τὴν κακίαν τῶν
παθῶν διὰ τῆς παρακοῆς τοῦ πρώτου ἀνθρώπου
ἓν ἑαυτοῖς ἐδεξάμεθα, ἣν καὶ ὣσπερ φύσιν ἡμῶν
καταστᾶσαν συνηθείᾳ καὶ προλήψει πολλῆ,, διά τοῦ
ξένου τῆς φύσεως ἡμῶν, τῆς ἐπουρανίου δωρεᾶς τοῦ
Πνεύματος ἐξω[σ]θῆναι πάλιν χρή, καὶ εἰς ἀρχαίαν
καθαρότητα ἀποκαταστῆναι · Καὶ ἐάν μή ἐκείνην
τήν ἐξ οὐρανοῦ ἀγάπην τοῦ Πνεῦματος δεξώμεθα
νῦν ἐν πολλῆ αἰτήσει, καὶ δεήσει, καὶ πίστει, καὶ
προσευχῇ, καὶ ἀποστροφῇ τοῦ κόσμου · καὶ προσκολ-
ληθῇ τῇ ἀγάπη, ἣτις ἐστὶν 6 Κύριος, καὶ ἁγιασθῇ
ἡ μιανθείσα ὑπὸ τῆς κακίας φύσις ἡμῶν, ὑπὸ τῆς
ἀγάπης ἐκείνης τοῦ Πνεῦμα-τος ⁸ καὶ ἕως τέλους
διαμείνωμεν οἶπτωτοι, ἐν πάσαις ταῖς ἐντολαῖς αὐτοῦ
ἀκριϐῶς ἀναστρεφόμενοι, τῆς ἐπουρανίου βασιλείας
τυχεῖν οὐ δυνή σόμεθα.
Δεσμῷ γάρ
κόσμου, καὶ ἀγάπῃ τινὶ γηίνη κατασχεθείσαι, τὴν
ἀγάπην αὐτῶν ὃλην, καὶ τόν ἔρωτα πρὸς τόν οὐρά-
νιον Νυμφίον οὐκ ἔδωκαν, οὔτε 1'6 ἔλαιον ἐκομίσαντο.
Καὶγάρ αἱ 1'6 ξένον τῆς φύσεως τὸν ἀγιασμόν τοῦ
Πνεῦματος ξητοῦσαι ψυχαὶ, ὅλην τὴν ἀγάπην αὐτῶν
πρὸς Κύριον ἀπόδεσμοῦσι, κακεῖ περιπατοῦσι, κάκεῖ
εὔχονται, κακεῖ λογίζονται πάντα ἀποστρεφόμεναι .
διὸ καὶ καταξιοῦνται λαϐεῖν τό ἔλαιον τῆς ἐπουρανίου
χάριτος · καὶ οὕτως άπτωτοι διεξελθεῖν δύνανται,
τελείως τῷ πνευματικῲ Νυμφίῳ εὐαρεστοῦσαι. Ai
γάρ εἰς τὴν φύσιν αὐτῶν ἀπομένουσαι ψυχαὶ τῷ λο-
γισμῴ ἐπὶ τῆς γῆς ἕρπουσιν, ἐπὶ γῆς λογίζονται, ἐπὶ
γῆς τήν δίαιταν ό νοῦς αὐτῶν ἔχει · καὶ τῷ μὲν δο-
κεῖν νομίζουσι τοῦ Νυμφίου εἶναι, xui δικαιώμασι
κεκοσμῆσθαι σαρκός · ἄνωθεν δὲ ἐκ τοῦ Πνεύματος
οῦκ ἐγεννήθησαν , τό ἔλαιον τῆς ἀγαλλιάσεως μή δε-
ξαμεναι.
Z" Ai γὰρ πέντε λογικαὶ αἰσθήσεις τῆς ψυχῆς,
ἔάν δέξωνται τήν ἄνωθεν χάριν, καὶ τὸν ἁγιασμόν
τοῦ Πνεῦμα-τος, ἀληθῶς παρθένοι φρόνιμοι τυγχά-
νουσι, τήν ἄνωθεν τῆς χάριτος δεξάμεναι φρόνησιν.
Ei di εἰς τήν φύσιν αὐτῶν μόνην ἀπομείνωσι, μωραὶ
εὑρίσκονται, καὶ τέκνα τοῦ κόσμου ἀποδείκνυνται ⁸
οὐκ ἀπεδύσαντο γὰρ τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου, κᾶν τῷ
δοκεῖν νομίζουσι, δι’ εὐλογοφανίας τινάς καὶ σχῆμα,
τοῦ Νυμφίου εἶναι νύμφαι. Ὠσπερ γὰρ ui ὅλαι ἐξ ὅλου
τῷ Κυρίῳ πρόσκολλὼμεναι ψυχαὶ, ἐκεῖ εἰσι τῷ λο-
γισμῳ, κάκεῖ εὔχονται, κάκεῖ περιπατοῦσι, κάκεῖ
ἐπιποθοῦσιν εἰς τήν τοῦ Κυρίου ἀγάπην
⁸ οὕτω πάλιν
ψυχαὶ, αἱ ἐν τῇ ἀγάπῃ τοῦ κόσμου δοθεῖσαι, καὶ ἐν
τῇ γῇ τὴν δίαιταν ἐχειν βουλόμεναι, ἐκεῖ περιπατοῦ-
σι, καὶ ἐκεῖ λογίζονται, ἐκεῖ ό νοῦς ἐνδιαιτᾶται. Διὸ
καὶ ἀμετάτρεπτοι πρὸς 1'6 ἀγαθὸν φρόνημα τοῦ πνεύ-
ματος τυγχάνουσι, ξένον ὅν τι τῆς φύσεως ήμῶν,
λέγω δὲ τῆν ἐπουράνιον χάριν, χρεὼν συστῆναι xui
συμπλακῆναι τῇ φύσει ήμῶν, ἵνα δυνηθῶμεν είς τὸν
ἐπουράνιον νυμφωνα τῆς βασιλείας τῷ Κυρίῳ συνέισ-
ελθεῖν, καὶ τῆς αἰωνίου σωτηρίας τυχεῖν.
Η’. Ξένον γὰρ τῆς φύσεως ἡμῶν, τὴν κακίαν τῶν
παθῶν διὰ τῆς παρακοῆς τοῦ πρώτου ἀνθρώπου
ἓν ἑαυτοῖς ἐδεξάμεθα, ἣν καὶ ὣσπερ φύσιν ἡμῶν
καταστᾶσαν συνηθείᾳ καὶ προλήψει πολλῆ,, διά τοῦ
ξένου τῆς φύσεως ἡμῶν, τῆς ἐπουρανίου δωρεᾶς τοῦ
Πνεύματος ἐξω[σ]θῆναι πάλιν χρή, καὶ εἰς ἀρχαίαν
καθαρότητα ἀποκαταστῆναι · Καὶ ἐάν μή ἐκείνην
τήν ἐξ οὐρανοῦ ἀγάπην τοῦ Πνεῦματος δεξώμεθα
νῦν ἐν πολλῆ αἰτήσει, καὶ δεήσει, καὶ πίστει, καὶ
προσευχῇ, καὶ ἀποστροφῇ τοῦ κόσμου · καὶ προσκολ-
ληθῇ τῇ ἀγάπη, ἣτις ἐστὶν 6 Κύριος, καὶ ἁγιασθῇ
ἡ μιανθείσα ὑπὸ τῆς κακίας φύσις ἡμῶν, ὑπὸ τῆς
ἀγάπης ἐκείνης τοῦ Πνεῦμα-τος ⁸ καὶ ἕως τέλους
διαμείνωμεν οἶπτωτοι, ἐν πάσαις ταῖς ἐντολαῖς αὐτοῦ
ἀκριϐῶς ἀναστρεφόμενοι, τῆς ἐπουρανίου βασιλείας
τυχεῖν οὐ δυνή σόμεθα.