PG 34, col. 861
ῙΑ’. Πρὸς τοὺς λέγοντας ἀδύνατον εἶναι τῆς τεο
λειότητος ἐφικέσθαι, καὶ τῆς είσαπαξ ἀπαλλαγῆς
τῶν παθῶν, εί καὶ τῆς μετουσίας καὶ πληρώσεως
τοῦ ἀγαθοῦ τυχεῖν Πνεόματος, ἀναγκαῖον τήν ἀπὸ
τῶν θείων Γραφῶν μαρτυρίαν ἐπενεγκεῖν, καὶ δεῖξαι
κακῶς εἰδότας αὐτοὺς, ψευδῶς τε ἅμα καὶ ἐπισφαλῶς
λέγοντας · Γίνεσθε γὰρ, φησὶν ὁ Κύριος, καὶ ὑμεῖς
τέλειοι, ὡς ὁ Πατὴρ ὑμῶνό οὐράνιος τέλειός ἐστι’
καὶ παντελῆ καθαρότητα διὰ τούτων σημαίνων· καὶ,
Θελω ’ίνα ὅπου εἷμὶ ἐγὼ καὶ οὗτοι ὦσι μετ’ ἐμοῦ,
’ίνα θεωρῶσι τὴν δόξαν τήν ἐμήν . Ταῦτα τοῦ
εἰρηκότος εἷ’σίν· '0 οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεόοΒ
σεται, ol δὲ λόγοι μου οὐ μή παρέλθφωσι³ καὶ
τὸ τοῦ Ἀποστόλου⁸ Ἵνα παραστήσωμεν πάντα
ἄνθρωπον τέλειον ἐν Χριστῷ. Καὶ τὸ· Μέχρι δὲ
καταντήσωμεν οἱ πάντες εἷς τήν ἑνότητα τῆς
πίστεως, καὶ τῆς έπιγνώσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ,
⁴είς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πλη-
ρώματος τοῦ Χριστοῦ, είς ταυτὸν φέρει. Οὕτω δὲ
πρὸς τὴν τελειότητα ἀφορῶντας συμϐαίνει δύο τὰ
κάλλιστα γίνεσθαι, σόντονόν τε καὶ ἀδιάπαυστον τὸν
ἀγῶνα ἔχοντας είς τὸ πέρας διώκειν, διὰ τήν ἐλπίδα
τοῦδε τοῦ μέτρου, φημὶ, καὶ τῆς ἀναϐάσεως ’τύφῳ
τε μὴ ἁλίσκεσθαι, ἀλλὰ μετριοφρονεῖν, καὶ μικροὺς
ἑαυτοὺς ἡγεῖσθαι διὰ τὴν μήπω τοῦ τελείου κατα-
λῆψιν.
IB'. Οἱ ταῦτα λέγοντες, φησὶν, ἐκ τριῶν τρόπων
τήν μεγίστην ψυχῇ. περίάτίτουσί βλάίόηήν ’ τίρῶτοι
μὲν, ὅτι ταῖς θεοπνεύστοις φαίνονται διαπιστοῦντες
Γραφαῖς· εἶθ’ δτι τὸν μείζονά τε καὶ τέλειον μὴ
προστησάμενοι τοῦ Χριστιανισμοῦ σκοπὸν, μηδὲ
πρὸς ἐκεῖνον φθάσαι κατατεινόμενοι, πόνον καὶ
σπονδήν, πεῖνάν τε καὶ δίψαν τῆς δικαιοσύνης ἔχειν
οὗ δύνανται ’ ἀλλᾶ τυῖς ἐξωτέροις σχήμασί τε καὶ
ἤθεσι, καὶ ὀλίγοις τισὶ κατορθώμασιν ἐμπληροφο-
ρούμενοι, τῆς μακαρίας ἐλπίδος, καὶ τελειότητος,
καὶ τῆς παντελοῦς τῶν παντελῶν παθῶν καθάρσεως
ἀπολείπονται. Τὸ τρίτον ὡς οἰόμενοι τῆς ἀκρότητος
ἐφικέσθαι τῇ κατορθώσει τῶν ὀλίγων, ὡς ἔφημεν,
ἀρετῶν, καὶ μή πρὸς τὸ τέλειον ἐπειγόμενοι, οὗ μό-
νον ταπείνωσιν καὶ πτωχείαν κάξ συντριϐἠν καρδίας
ἥκιστα ἔχειν δύνανται δ ἀλλὰ δικαιοῦντες ἑαυτοὺς ὡς
ἤδη κατειληφότας, οὗ προκοπὴν οὐκ ἐπίδοσιν ὁσημέ-
ραι δέχονται.
1Γ’. Τοὺς ἀδύνατόν φησιν ἡγουμένους τήν κατόρ-
θωσιν ταύτην, τήν διὰ τοῦ Ῑινεόματος τοῖς ἀνθρώσ
ποις ἐγγινομένην, ἥτις ἡ καινὴ κτίσις ἐστί τῆς κα-
θαρᾶς καρδίας, ὁ Ἀπόστολος διαρρήδην ἐοικότας
αὐτοὺς δείκνυτι τοῖς δι’ ἀπιστίαν τήν γῆν τῆς ἐπαγ-
γελίας εἰσελθεῖν μὴ ἠξιωμένοις, καὶ διὰ τοῦτο
πεπτωκότων αὐτοῖς τῶν κώλων ἐν τῇ ἐρῆμῳ ⁸ '6
’ ⁸³ Matth. ν, 48. ⁸⁵ Joan. xvn, 24.
1v, 13. ⁸⁸ Hebr. In, 17.
λειότητος ἐφικέσθαι, καὶ τῆς είσαπαξ ἀπαλλαγῆς
τῶν παθῶν, εί καὶ τῆς μετουσίας καὶ πληρώσεως
τοῦ ἀγαθοῦ τυχεῖν Πνεόματος, ἀναγκαῖον τήν ἀπὸ
τῶν θείων Γραφῶν μαρτυρίαν ἐπενεγκεῖν, καὶ δεῖξαι
κακῶς εἰδότας αὐτοὺς, ψευδῶς τε ἅμα καὶ ἐπισφαλῶς
λέγοντας · Γίνεσθε γὰρ, φησὶν ὁ Κύριος, καὶ ὑμεῖς
τέλειοι, ὡς ὁ Πατὴρ ὑμῶνό οὐράνιος τέλειός ἐστι’
καὶ παντελῆ καθαρότητα διὰ τούτων σημαίνων· καὶ,
Θελω ’ίνα ὅπου εἷμὶ ἐγὼ καὶ οὗτοι ὦσι μετ’ ἐμοῦ,
’ίνα θεωρῶσι τὴν δόξαν τήν ἐμήν . Ταῦτα τοῦ
εἰρηκότος εἷ’σίν· '0 οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεόοΒ
σεται, ol δὲ λόγοι μου οὐ μή παρέλθφωσι³ καὶ
τὸ τοῦ Ἀποστόλου⁸ Ἵνα παραστήσωμεν πάντα
ἄνθρωπον τέλειον ἐν Χριστῷ. Καὶ τὸ· Μέχρι δὲ
καταντήσωμεν οἱ πάντες εἷς τήν ἑνότητα τῆς
πίστεως, καὶ τῆς έπιγνώσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ,
⁴είς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πλη-
ρώματος τοῦ Χριστοῦ, είς ταυτὸν φέρει. Οὕτω δὲ
πρὸς τὴν τελειότητα ἀφορῶντας συμϐαίνει δύο τὰ
κάλλιστα γίνεσθαι, σόντονόν τε καὶ ἀδιάπαυστον τὸν
ἀγῶνα ἔχοντας είς τὸ πέρας διώκειν, διὰ τήν ἐλπίδα
τοῦδε τοῦ μέτρου, φημὶ, καὶ τῆς ἀναϐάσεως ’τύφῳ
τε μὴ ἁλίσκεσθαι, ἀλλὰ μετριοφρονεῖν, καὶ μικροὺς
ἑαυτοὺς ἡγεῖσθαι διὰ τὴν μήπω τοῦ τελείου κατα-
λῆψιν.
IB'. Οἱ ταῦτα λέγοντες, φησὶν, ἐκ τριῶν τρόπων
τήν μεγίστην ψυχῇ. περίάτίτουσί βλάίόηήν ’ τίρῶτοι
μὲν, ὅτι ταῖς θεοπνεύστοις φαίνονται διαπιστοῦντες
Γραφαῖς· εἶθ’ δτι τὸν μείζονά τε καὶ τέλειον μὴ
προστησάμενοι τοῦ Χριστιανισμοῦ σκοπὸν, μηδὲ
πρὸς ἐκεῖνον φθάσαι κατατεινόμενοι, πόνον καὶ
σπονδήν, πεῖνάν τε καὶ δίψαν τῆς δικαιοσύνης ἔχειν
οὗ δύνανται ’ ἀλλᾶ τυῖς ἐξωτέροις σχήμασί τε καὶ
ἤθεσι, καὶ ὀλίγοις τισὶ κατορθώμασιν ἐμπληροφο-
ρούμενοι, τῆς μακαρίας ἐλπίδος, καὶ τελειότητος,
καὶ τῆς παντελοῦς τῶν παντελῶν παθῶν καθάρσεως
ἀπολείπονται. Τὸ τρίτον ὡς οἰόμενοι τῆς ἀκρότητος
ἐφικέσθαι τῇ κατορθώσει τῶν ὀλίγων, ὡς ἔφημεν,
ἀρετῶν, καὶ μή πρὸς τὸ τέλειον ἐπειγόμενοι, οὗ μό-
νον ταπείνωσιν καὶ πτωχείαν κάξ συντριϐἠν καρδίας
ἥκιστα ἔχειν δύνανται δ ἀλλὰ δικαιοῦντες ἑαυτοὺς ὡς
ἤδη κατειληφότας, οὗ προκοπὴν οὐκ ἐπίδοσιν ὁσημέ-
ραι δέχονται.
1Γ’. Τοὺς ἀδύνατόν φησιν ἡγουμένους τήν κατόρ-
θωσιν ταύτην, τήν διὰ τοῦ Ῑινεόματος τοῖς ἀνθρώσ
ποις ἐγγινομένην, ἥτις ἡ καινὴ κτίσις ἐστί τῆς κα-
θαρᾶς καρδίας, ὁ Ἀπόστολος διαρρήδην ἐοικότας
αὐτοὺς δείκνυτι τοῖς δι’ ἀπιστίαν τήν γῆν τῆς ἐπαγ-
γελίας εἰσελθεῖν μὴ ἠξιωμένοις, καὶ διὰ τοῦτο
πεπτωκότων αὐτοῖς τῶν κώλων ἐν τῇ ἐρῆμῳ ⁸ '6
’ ⁸³ Matth. ν, 48. ⁸⁵ Joan. xvn, 24.
1v, 13. ⁸⁸ Hebr. In, 17.