PG 35, col. 617
κατᾶ τήν τότε δεδομένην ἐξουσίαν Χριστιανοῖς, δαιμό-
νων τι καθελὼν οἰκητήριον ,καὶ πολλοὺς Χριστιανῶν ἀπὸ
τῆς Ἑλληνικῆς πλάνηις μεταστήσας εἰς σωτηρίαν οὐχ
ἧττον διὰ τήν τοῦβίου λαμπρότητα ἢ τὴν τοῦ λόγου
δύναμιν, ἧν μὶν ἐκ πλείονος ἐν ὀργῇ τοῖς ’Δρεθουσίοις
μᾶλλον δὲ ’Δρεθουσίων (72) τοῖς φιλοδαίμοσιν. Ἐπεὶ
δὲ τὰ πράγματα ἐκινήθη Χριπιανοῖς, καὶ τὰ τῶν
Ἑλλήνων φλεγμαίνειν ἤρξατο, τὴν τοῦ καιροῦ δυνα-
στείαν ούκ ἔφυγε. Φιλοῦσι γὰρ οἱ δῆμοι, κᾶν πρὸς
τὸ παρὸν κατάσχωσι τὰς ὀργὰς (73), ὣσπερ πῦρ ἒμ-
ςρωλεῦον ῦλαις, ἢ ῥεῦμα βίᾳ κρατούμενον, εί καιροῦ
λάϐοιντο, ἀνάπτεσθαί τε καὶ ἀναῤῥήγνυσθαι. Ὁρῶν
οὖν τὴν τοῦ δήμου κίνησιν ἐπ’ αὐτὸν (74), οὐδὲν
μέτριον ἦ ἰννοούντων, ἢ ἀπειλούντων, τὰ μὶν πρῶτα
δρασμὸν βουλεύεται, ού δι’ ἀνανδρίαν μᾶλλον ἣ τὴν
φεύγειν ἐκ πόλεως εἷς πόλιν κελεύουσαν ἐντολὴν, καὶ
ὑποχωρεῖν τοῖς διώκταις· χρῆναι γὰρ μή τὰ ἑαυτῶν
σκοπεῖν μόνον (75) Χριστιανοὺς ὄντας, μηδὶ εἰ λίαν εἷεν
ἀνδρειότατοί (76) τε καὶ καρτερικώτατοι, ἀλλά καὶ
τῶν διωκόντων φείδεσθαι, ὡς, τό γε εἷς αὐτοὺς ἧκον
μέρος, μὴ τῷ κινδύνῳ τι ωνεσφὲρειν (77) τῶν πολι-
μίων. Ἐπεὶ δὲ ᾔσθετο πολλῶν μὲν δι’ αὐτὸν ἑλκο-
μὲνων καὶ ἀγομένων, πολλῶν δὲ τῶν περί ψυχῆς
τρεχόντων διὰ τὴν τῶν διωκόντων ὡμότητα, οὐκ ἠν-
έσχετο τῷ καθ’ ἑαυτὸν ἀσφαλεῖ (78) τοὺς ἄλλους περι-
ορᾷν κινδυνεύοντας· καὶ διὰ τοῦτο βουλεύεται βουλὴν
ἀρίστην τε καὶ φιλοσοφωτάτηνο ἐκ τῆς φυγῆς ἐπάνει-
σι, καὶ τῷ δήμῳ φέρων ἑαυτὸν ἐκδίδωσι χρῆσθαι ὅτι
βούλοιντο (79), καὶ πρὸς τήν τοῦ καιροῦ παρατάσσεται
δυσκολίαν. Ἐνταῦθα τί μὶν ἀπῆν τῶν δεινῶν; τί δὲ
οὐκ ἰπενοεῖτο βαρύτερον ; ἄλλῶν ἄλλο τι συνεισφε-
ρόντων πρὸς ἑνὸς κακοῦ συλφωνίαν, οὐδὲ τὸ φιλόσο-
φον τοῦ ἀνδρὸς αἰδουμένων, εί μή τι ἄλλο, τῶν
ἐγκειμένων (81)’διὰ τοῦτο μὶν οὖν καὶ πλέον ἀγανα-
κτούντων, ὅτι περιφρόνησιν αὐτῶν μᾶλλον ἣ ἀνδρείαν
πρὸς τοὺς κινδύνους τήν τοῦ ἀνδρὸς παρουσίαν (82)
ἰνόμιζον.
imminebant : quin potius hoc quoque nomine vehementius incandescerent, quod illius reditum ac
pmsentiam, non tam fortitudinem adversus pericula, quam ipsorum contemptum interpretarentur.
⁴⁵ Matth. ι, 23.
modum ac famosam Ariminensem, ipse Marcus
Arethusius dictavit anno 358. (Haec profecto Grego-
rius si novisset de Marco Arethusia, nunquam
eum, ι( virum eximium » appellasset, nec tam 'mul-
ta de so honorifice praedicasset. In Marco Arethusia
igitur Gregorius, perinde atquein _§Jonstantio_Au-
g'usto, ignoratione facti erravit. γει postmodum
audieram-Marcum ante finem vita impietatem ab-
jurasse, et ad_Eccl_esia_a fideliumque communionem
rediisse, quod arbitratur Baronius.
('72) Μᾶλλον δὲ ’ᾼρεθουσίωνη Bill. ξ( vel potius
Arethusiorum impiissimo cuique, daemonumque
amantissimo. »
(73) Τὰς ὀργάς. κ Iras. _« Montes. τὰς ῥρμέᾴς
ι( impetus,_»'e't‘in ora γρ. ὀργάς. Mss. nostri nihi
praeter edita_e;bib_ent.
(74) Ἐπ’ αὐτόν, Duo Bsg., Colb. 3, duo Coisl.,
Pass.» Combef. addunt, ἰοῦσαν.
(75)Σκοπεῖα μόνον. Ita Reg. l, tres Colb., etc.
Pauca. Gs. XXXV.
νων τι καθελὼν οἰκητήριον ,καὶ πολλοὺς Χριστιανῶν ἀπὸ
τῆς Ἑλληνικῆς πλάνηις μεταστήσας εἰς σωτηρίαν οὐχ
ἧττον διὰ τήν τοῦβίου λαμπρότητα ἢ τὴν τοῦ λόγου
δύναμιν, ἧν μὶν ἐκ πλείονος ἐν ὀργῇ τοῖς ’Δρεθουσίοις
μᾶλλον δὲ ’Δρεθουσίων (72) τοῖς φιλοδαίμοσιν. Ἐπεὶ
δὲ τὰ πράγματα ἐκινήθη Χριπιανοῖς, καὶ τὰ τῶν
Ἑλλήνων φλεγμαίνειν ἤρξατο, τὴν τοῦ καιροῦ δυνα-
στείαν ούκ ἔφυγε. Φιλοῦσι γὰρ οἱ δῆμοι, κᾶν πρὸς
τὸ παρὸν κατάσχωσι τὰς ὀργὰς (73), ὣσπερ πῦρ ἒμ-
ςρωλεῦον ῦλαις, ἢ ῥεῦμα βίᾳ κρατούμενον, εί καιροῦ
λάϐοιντο, ἀνάπτεσθαί τε καὶ ἀναῤῥήγνυσθαι. Ὁρῶν
οὖν τὴν τοῦ δήμου κίνησιν ἐπ’ αὐτὸν (74), οὐδὲν
μέτριον ἦ ἰννοούντων, ἢ ἀπειλούντων, τὰ μὶν πρῶτα
δρασμὸν βουλεύεται, ού δι’ ἀνανδρίαν μᾶλλον ἣ τὴν
φεύγειν ἐκ πόλεως εἷς πόλιν κελεύουσαν ἐντολὴν, καὶ
ὑποχωρεῖν τοῖς διώκταις· χρῆναι γὰρ μή τὰ ἑαυτῶν
σκοπεῖν μόνον (75) Χριστιανοὺς ὄντας, μηδὶ εἰ λίαν εἷεν
ἀνδρειότατοί (76) τε καὶ καρτερικώτατοι, ἀλλά καὶ
τῶν διωκόντων φείδεσθαι, ὡς, τό γε εἷς αὐτοὺς ἧκον
μέρος, μὴ τῷ κινδύνῳ τι ωνεσφὲρειν (77) τῶν πολι-
μίων. Ἐπεὶ δὲ ᾔσθετο πολλῶν μὲν δι’ αὐτὸν ἑλκο-
μὲνων καὶ ἀγομένων, πολλῶν δὲ τῶν περί ψυχῆς
τρεχόντων διὰ τὴν τῶν διωκόντων ὡμότητα, οὐκ ἠν-
έσχετο τῷ καθ’ ἑαυτὸν ἀσφαλεῖ (78) τοὺς ἄλλους περι-
ορᾷν κινδυνεύοντας· καὶ διὰ τοῦτο βουλεύεται βουλὴν
ἀρίστην τε καὶ φιλοσοφωτάτηνο ἐκ τῆς φυγῆς ἐπάνει-
σι, καὶ τῷ δήμῳ φέρων ἑαυτὸν ἐκδίδωσι χρῆσθαι ὅτι
βούλοιντο (79), καὶ πρὸς τήν τοῦ καιροῦ παρατάσσεται
δυσκολίαν. Ἐνταῦθα τί μὶν ἀπῆν τῶν δεινῶν; τί δὲ
οὐκ ἰπενοεῖτο βαρύτερον ; ἄλλῶν ἄλλο τι συνεισφε-
ρόντων πρὸς ἑνὸς κακοῦ συλφωνίαν, οὐδὲ τὸ φιλόσο-
φον τοῦ ἀνδρὸς αἰδουμένων, εί μή τι ἄλλο, τῶν
ἐγκειμένων (81)’διὰ τοῦτο μὶν οὖν καὶ πλέον ἀγανα-
κτούντων, ὅτι περιφρόνησιν αὐτῶν μᾶλλον ἣ ἀνδρείαν
πρὸς τοὺς κινδύνους τήν τοῦ ἀνδρὸς παρουσίαν (82)
ἰνόμιζον.
imminebant : quin potius hoc quoque nomine vehementius incandescerent, quod illius reditum ac
pmsentiam, non tam fortitudinem adversus pericula, quam ipsorum contemptum interpretarentur.
⁴⁵ Matth. ι, 23.
modum ac famosam Ariminensem, ipse Marcus
Arethusius dictavit anno 358. (Haec profecto Grego-
rius si novisset de Marco Arethusia, nunquam
eum, ι( virum eximium » appellasset, nec tam 'mul-
ta de so honorifice praedicasset. In Marco Arethusia
igitur Gregorius, perinde atquein _§Jonstantio_Au-
g'usto, ignoratione facti erravit. γει postmodum
audieram-Marcum ante finem vita impietatem ab-
jurasse, et ad_Eccl_esia_a fideliumque communionem
rediisse, quod arbitratur Baronius.
('72) Μᾶλλον δὲ ’ᾼρεθουσίωνη Bill. ξ( vel potius
Arethusiorum impiissimo cuique, daemonumque
amantissimo. »
(73) Τὰς ὀργάς. κ Iras. _« Montes. τὰς ῥρμέᾴς
ι( impetus,_»'e't‘in ora γρ. ὀργάς. Mss. nostri nihi
praeter edita_e;bib_ent.
(74) Ἐπ’ αὐτόν, Duo Bsg., Colb. 3, duo Coisl.,
Pass.» Combef. addunt, ἰοῦσαν.
(75)Σκοπεῖα μόνον. Ita Reg. l, tres Colb., etc.
Pauca. Gs. XXXV.