PG 36, col. 496
λόγοις αὐτοῖς, ἢ τὸν ἄνδρα τοῦτον θαυμάσας. Ἐμοί
τε γὰρ ἔσται τοῦτο χρέος ἱκανῶς ἀφωσιωμένων. Χρέος
δὲ, εἴπερ ἄλλο τι, τοῖς ἀγαθοῖς τά τε ἄλλα καὶ περὶ
τὸν λόγον, ὅ λὸγος. Ἐκείνοις θ’ ἅμα μὲν ἡδονὴ γέ-
νοιτο, καὶ ἅμα παράκλησις εἰς ἀρετὴν, ὁ λόγος. Ων
γὰρ τοὺς ἰπαίνοδς (30) οἶδ», τούτων σαφῶς καὶτὰς
ἑπιδόσεις · ἐπ’ οὐδενὸς οὖν τῶν ἁπάντωδ, οὒκ ’ἐστιν
ιφ’ ὅτῳ οὐχὶ τῶν ἁπάντων. Τοῖς τε λόγοις αὐτοῖς
ἀμφοτέρωθεν ἂν ἔχοι τὸ πρᾶγμα καλῶς, Εἰ μὲν
ἐγγὺς ἔλθοιεν τῆς ἀξίας, τὴν ἑαυτῶν ἐπιδεδειγμένοις
δύναμιν ⁶ εἰ δὲ πλεῖστον ἀπολειφθεῖεν (ὃ πᾶσα παθεῖν
ἀνάγκη τοῖς ἐκεῖνον ἐγκωμιάζουσιν), ἔργῳ δεδηλω-
κόσι τὴν ἧτταν, καὶ τὸ κρεῖττον (31) ἢ κατὰ λόγηυ
δύναμιν εἶναι τὸν εὐφημούμενον.
Br. ’Ἄ μὲν οὗτ πεποίηκέ μοι τὸν λόγον, καὶ δι’ ἃ
τὸν ἀγῶνα τοῦτον ἐνεστησάμην, ταότά ἐστιν, Εἰ δὲ
τοσοῦτον ἀπήντηκα τοῦ καιροῦ δευτέρος, καὶ μετὰ
τοσούτους ἐπαινέτας, ἰδίᾳ τε καὶ δημοσίᾳ τὰ ἐκείνου
σεμνύναντας (39), μηδεὶς θαυμαζέτω. Ἀλλὰ συγγι-
νωσκέτω μὲν ἡ θεία ἡ ψυχὴ, καὶ πάντ’ ἐμοὶ σεϐα-
σμία καὶ νῦν καὶ πρότερον. Πάντως δὲ ὡς σὺν ἡμῖν
ὒν, ὶπηνώρθου πολλὰ τῶν ἐμῶν, ὅρῳ τε φιλίας καὶ
νόμῳ κρείττονι (οὗ γὰρ αἱσχύνομαι τοῦτο λέγειν,
ὅτι καὶ πᾶσι νόμος ἦν ἀρετῆς) · οὕτω καὶ ὒπέρ ἡμᾶς
γενόμενος, συγγνώμων ἔσται τοῖς ἡμετέροις, Συτγι-
νωσκὲτωσαν δὲκαὶ ὅμῶν ὅσοι θερμότεροι τοῦ ἀνδρὸς
ἐπαινέται ⁸ εἴπερ τις ἐστιν ἄλλου (33) θερμότερος,
ἀλλὰ μὴ τουτο μόνον πάντες ὁμότιμοι τὴν τοῦ ἆν-
δρὸς εὐφημίαν. Οὐ γὰρ ὀλιγωρίᾳ (34) τὸ εἰκὸς ἐνελί-
πομεν (35) · μή ποτε τοσοῦτον ἂμελήσαιμεν (36), ἢ
ἀρετῆς, ἢ τοῦ φιλικοῦ καθήκοντος · οὐδὲ τῷ νομίζειν
ἄλλοις μᾶλλον ἡμῶν προσήκειν τὸν ἔπαινον. Ἀλλὰ
πρῶτον μὲν ὤκνουν τὸν λόγον, εἰρήσεται γὰρ τᾶλην.
θὲς, ὥσπερ οἱ τοῖς ἱεροῖς (37) προσιόντες, πρὶν κα-
θαρθῆναι καὶ φωνὴν καὶ διάνοιαν. ”Επειτα, οὐκ
ἀγνοοῦντας μὲν, ὑπομνήσω δ’ οὖν ὅμως, ὧν μι-
ταξὺ (38) περὶ τὸν ἀληθῆ λόγον ἠσχολήμεθα κινδυ-
νεύοντα, καλῶς βιασθέντες, καὶ κατὰ Θεὸν ἴσως ἔκ-
(3⁸2) Σεμνύναντας. Reg. a et Comb., σεμνύνον-
τας.
(33) Ὗᾼλλο. Comb., ᾅλλος ἄλλου..
Ὀλιγωρίᾳ. ln guibusdam, ῥᾳθυμίᾳ.
(35) Ἐνελίπομεν. ic Or. 2. In ed..
(35) Ἐνελίπομεν. Sic Or. 2. In ed., ὶνελείπο-
μεν
(36) ’ᾼμελήσαιμεν. Rege, ᾇμελησαίμην,
(Βῖ) rpi'totcjeporc, α Qui ad templa accedunt. ι
Apud ⁷ Orientales, ad sacrarum
tum porticus,
fontes etphialae praesto erant, ut accedentes pos;
sent sordes extergere.
(38) τιὶν (reniti. Schol. ’(Εοικε τὸν παρόντα λό-
γον, μοτὰ τὸ κατελθεῖν ἀπὸ τῆν Κωνσταντινουπόλεως,
ἐκδεδωκὲναν α Yidetur hanc orationem, postquam
Constantinopolim reliquit, edidisse. »
τε γὰρ ἔσται τοῦτο χρέος ἱκανῶς ἀφωσιωμένων. Χρέος
δὲ, εἴπερ ἄλλο τι, τοῖς ἀγαθοῖς τά τε ἄλλα καὶ περὶ
τὸν λόγον, ὅ λὸγος. Ἐκείνοις θ’ ἅμα μὲν ἡδονὴ γέ-
νοιτο, καὶ ἅμα παράκλησις εἰς ἀρετὴν, ὁ λόγος. Ων
γὰρ τοὺς ἰπαίνοδς (30) οἶδ», τούτων σαφῶς καὶτὰς
ἑπιδόσεις · ἐπ’ οὐδενὸς οὖν τῶν ἁπάντωδ, οὒκ ’ἐστιν
ιφ’ ὅτῳ οὐχὶ τῶν ἁπάντων. Τοῖς τε λόγοις αὐτοῖς
ἀμφοτέρωθεν ἂν ἔχοι τὸ πρᾶγμα καλῶς, Εἰ μὲν
ἐγγὺς ἔλθοιεν τῆς ἀξίας, τὴν ἑαυτῶν ἐπιδεδειγμένοις
δύναμιν ⁶ εἰ δὲ πλεῖστον ἀπολειφθεῖεν (ὃ πᾶσα παθεῖν
ἀνάγκη τοῖς ἐκεῖνον ἐγκωμιάζουσιν), ἔργῳ δεδηλω-
κόσι τὴν ἧτταν, καὶ τὸ κρεῖττον (31) ἢ κατὰ λόγηυ
δύναμιν εἶναι τὸν εὐφημούμενον.
Br. ’Ἄ μὲν οὗτ πεποίηκέ μοι τὸν λόγον, καὶ δι’ ἃ
τὸν ἀγῶνα τοῦτον ἐνεστησάμην, ταότά ἐστιν, Εἰ δὲ
τοσοῦτον ἀπήντηκα τοῦ καιροῦ δευτέρος, καὶ μετὰ
τοσούτους ἐπαινέτας, ἰδίᾳ τε καὶ δημοσίᾳ τὰ ἐκείνου
σεμνύναντας (39), μηδεὶς θαυμαζέτω. Ἀλλὰ συγγι-
νωσκέτω μὲν ἡ θεία ἡ ψυχὴ, καὶ πάντ’ ἐμοὶ σεϐα-
σμία καὶ νῦν καὶ πρότερον. Πάντως δὲ ὡς σὺν ἡμῖν
ὒν, ὶπηνώρθου πολλὰ τῶν ἐμῶν, ὅρῳ τε φιλίας καὶ
νόμῳ κρείττονι (οὗ γὰρ αἱσχύνομαι τοῦτο λέγειν,
ὅτι καὶ πᾶσι νόμος ἦν ἀρετῆς) · οὕτω καὶ ὒπέρ ἡμᾶς
γενόμενος, συγγνώμων ἔσται τοῖς ἡμετέροις, Συτγι-
νωσκὲτωσαν δὲκαὶ ὅμῶν ὅσοι θερμότεροι τοῦ ἀνδρὸς
ἐπαινέται ⁸ εἴπερ τις ἐστιν ἄλλου (33) θερμότερος,
ἀλλὰ μὴ τουτο μόνον πάντες ὁμότιμοι τὴν τοῦ ἆν-
δρὸς εὐφημίαν. Οὐ γὰρ ὀλιγωρίᾳ (34) τὸ εἰκὸς ἐνελί-
πομεν (35) · μή ποτε τοσοῦτον ἂμελήσαιμεν (36), ἢ
ἀρετῆς, ἢ τοῦ φιλικοῦ καθήκοντος · οὐδὲ τῷ νομίζειν
ἄλλοις μᾶλλον ἡμῶν προσήκειν τὸν ἔπαινον. Ἀλλὰ
πρῶτον μὲν ὤκνουν τὸν λόγον, εἰρήσεται γὰρ τᾶλην.
θὲς, ὥσπερ οἱ τοῖς ἱεροῖς (37) προσιόντες, πρὶν κα-
θαρθῆναι καὶ φωνὴν καὶ διάνοιαν. ”Επειτα, οὐκ
ἀγνοοῦντας μὲν, ὑπομνήσω δ’ οὖν ὅμως, ὧν μι-
ταξὺ (38) περὶ τὸν ἀληθῆ λόγον ἠσχολήμεθα κινδυ-
νεύοντα, καλῶς βιασθέντες, καὶ κατὰ Θεὸν ἴσως ἔκ-
(3⁸2) Σεμνύναντας. Reg. a et Comb., σεμνύνον-
τας.
(33) Ὗᾼλλο. Comb., ᾅλλος ἄλλου..
Ὀλιγωρίᾳ. ln guibusdam, ῥᾳθυμίᾳ.
(35) Ἐνελίπομεν. ic Or. 2. In ed..
(35) Ἐνελίπομεν. Sic Or. 2. In ed., ὶνελείπο-
μεν
(36) ’ᾼμελήσαιμεν. Rege, ᾇμελησαίμην,
(Βῖ) rpi'totcjeporc, α Qui ad templa accedunt. ι
Apud ⁷ Orientales, ad sacrarum
tum porticus,
fontes etphialae praesto erant, ut accedentes pos;
sent sordes extergere.
(38) τιὶν (reniti. Schol. ’(Εοικε τὸν παρόντα λό-
γον, μοτὰ τὸ κατελθεῖν ἀπὸ τῆν Κωνσταντινουπόλεως,
ἐκδεδωκὲναν α Yidetur hanc orationem, postquam
Constantinopolim reliquit, edidisse. »