PG 37, col. 65
νομαι, καὶ ἄλλος ἄλλοθεν τὰ ἐκείνου κατὰ πολλὴν
ἐξουσίαν, οἱ μὲν διαρπάζουσι, οἱ δὲ μέλλουσιν. Ὡ
τῆς ἀναλγησίας, ὡ τῆς ὡμότητοςἱ Καὶ ὁ κωλύσων
οὐδείς· ἀλλʼ ὅ γε φιλανθρωπότατος, τοῦτο χαρίζεται
μόνον, ἀνακαλεῖται τοὺς νόμους· καὶ εἱ δεῖ συντό-
μως εἰπεῖν, δρᾶμα γεγόναμεν, οἱ ποτε νομισθέντες
εὐδαίμονες. Ταῦτα μὴ ἀνεκτὰ (β) φανήτω σοι· ἀλλὰ
καὶ συνάλγησον, καὶ συναγανάκτησον, καὶ δὸς χάριν
νεκρῷ Καισαρίῳ. Nαὶ πρὸς τῆς φιλίας αὐτῆς· ναὶ
πρὸς τῶν σῶν φιλτάτων καὶ τῶν ἐλπίδων, ἃς ποίη-
σον σεαυτῷ δεξιὰς, πιστὸς τῷ ἀπελθόντι φανεὶς
καὶ γνήσιος· ἴνα καὶ τοῖς ζῶσι τοῦτο χαρίσῃ, καὶ
ποιήσῃς αὐτοὺς εὐέλπιδας. Οἴει περὶ χρημάτων
ἡμᾶς ἀλγεῖν; τὸ τῆς αἰσχύνης ἡμῖν ἀφορητότερον,
εἱ δόξειε μόνος τῶν ἀπάντων Καισάριος μὴ ἐσχη-
κέναι φίλους, ὁ δὴ καὶ πολλοὺς ἔχειν οἰόμενος. t
μὲν πρεσβεία τοιαύτη, καὶ παρὰ τοιούτων (7),
ἐπειδή σοι καὶ τὸ καθʼ ἡμᾶς ἴσως οὐ πάρεργον. Ἀ.
δὲ βοηθήσεις, καὶ διʼ ὦν, καὶ ὅπως, τά τε πρά-
γματα ὑποθhσεται, καὶ ἡ σὴ διασκέψεται σύν-
εσις.
amicis caruisse videatur, qui permultos etiam sibi esse existimabat. Ac deprecatio talis est, atque
a talibus profecta, quandoquidem tu nos quoque fortasse non contemnendo loco habes. Quod autem
auxilium, et quibus adminiculis, quaque ratione ferendum sit, tum res ipsæ admonebunt, tum prs
dentia tua dispiciet.
Ac. atA AeIo ().
Nen statim post Cæsarii mortem scriptam esse hanc epistolam ipsum epistolæ initium insinuat; sed noms
tam longo post tempore, ut arbitratur Τillemontius, qui decem post annos scriptam hinc forte colligit, quod
imn hac epistola scripserit Gregorius, sibi vitæ consuetudinem cum Phlagrio livore ereptam, qui res suas
moleste constituerat. Nula certe negotia fuere, decimo post mortem Cæsarii anno, neφue pper id tempus,
quod eβurit ab ejus morte, donec Constantinopolim se conferret, quæ impedimento fieri potuerint Gregorio,
quominus Philagrii sui consuetudine uteretur. ox livor viderur fucum fecisse viro docto, qui eam de iti-
nere Constantinopolitano forte est interpretatus. Perum nihil Gregorio familiarius quam vox ista, qua passim
uttur, dum vitæ suæ molestos adversosque casus narrat, stve antequam Constantinopolim peteret, sive post-
quam inde digressus est. Quidquid adversi et molesti contigit, livori tribuit, ut sexrcentis locis faciplimums
est demonstrare. Sæpius etiam Aac voce diabolum intelligit. Sera prafecto et importuna de morte Cæsarii
post decem annos querimonia. Nobis igitur videtur scriptam hanc esse epistolam, quo tempore negotiiέ oo-
pressus, Sophronii Constantinopolitani præfecti, datis ad eum litteris, opem implorabat adversus facultatum
Cæsarii prædatores.
Καισάριον οὐκ ἔχω· ἐρῶ γὰρ, καὶ εἰ μὴ φιλό-
σοφον τὸ πάθος. Στέργω τὰ Καισαρίου (9), καὶ ὅ
τί ποτʼ ἂν ἴδω Καισαρίου γνώρισμα, καὶ περι-
πτύσσομαι καὶ ἀσπάζομαι, καὶ οἱονεὶ αὐτὸν ὁρᾷν
δοκῶ, καὶ συνεῖναι, καὶ διαλέγεσθαι. Οἶον ἔπαθον
καὶ νῦν (10) ἐπὶ τοῖς σοῖς γράμμασιν. Ὁμοῦ γε
ἀνέγνων τὸ πρόγραμμα τῆς ἐπιστολῆς, τὸ γλυκύ
μοι πρᾶγμα καὶ ὄνομα τὸ Φιλάγριον, καὶ πάντα
μοι ἀθρόως ὑπεισῆλθε τά ποτε τερπνὰ, αἱ πόλεις,
αἱ διατριβαὶ, ἡ τράπεζα, ἡ πενία 11), τὰ τῆς
ἐρατεινῆς ὀμηλικίης, ὅ φησιν θμηρος 1ὴ, ἢ παί-
(6) Ταῦτα μὴ ἀνεκri. Rill.: Hæc ibi ne leria et
sunt natira prosequor amoris sui.
tolerabilia videantur, obsecro. Μοx, ἀλλὰ καὶ συν-
ἀλγησον, Bill., verum et vvicem nostram dole.
In edit. καὶ οἶον ἔπαθον νῦν.
(7) Παρὰ τοιούτων. Maltet Combef. περὶ τοιού-
των.
8) Alias XI.. Scripta circa idem tempus.- σἄuιλα-
γρίῳ. Hæc epistola, inquit Bill., Eudoxii nomen
præferebat, non Philagrii; sed quis hoc typogra-
phi oscitantæ ascribendum non videt, cum in ea
communis.
Gregorius Philagrii nominatim mentionem faciat ?
Consimilis error in alia quadam epistola, nunc
Priamum alloquens, sic inter cætera ait :
XxXII, inolevit.
(2)Στέργω τὰ Κασαρίου. Combef., Quæ Cæsarii
ἐξουσίαν, οἱ μὲν διαρπάζουσι, οἱ δὲ μέλλουσιν. Ὡ
τῆς ἀναλγησίας, ὡ τῆς ὡμότητοςἱ Καὶ ὁ κωλύσων
οὐδείς· ἀλλʼ ὅ γε φιλανθρωπότατος, τοῦτο χαρίζεται
μόνον, ἀνακαλεῖται τοὺς νόμους· καὶ εἱ δεῖ συντό-
μως εἰπεῖν, δρᾶμα γεγόναμεν, οἱ ποτε νομισθέντες
εὐδαίμονες. Ταῦτα μὴ ἀνεκτὰ (β) φανήτω σοι· ἀλλὰ
καὶ συνάλγησον, καὶ συναγανάκτησον, καὶ δὸς χάριν
νεκρῷ Καισαρίῳ. Nαὶ πρὸς τῆς φιλίας αὐτῆς· ναὶ
πρὸς τῶν σῶν φιλτάτων καὶ τῶν ἐλπίδων, ἃς ποίη-
σον σεαυτῷ δεξιὰς, πιστὸς τῷ ἀπελθόντι φανεὶς
καὶ γνήσιος· ἴνα καὶ τοῖς ζῶσι τοῦτο χαρίσῃ, καὶ
ποιήσῃς αὐτοὺς εὐέλπιδας. Οἴει περὶ χρημάτων
ἡμᾶς ἀλγεῖν; τὸ τῆς αἰσχύνης ἡμῖν ἀφορητότερον,
εἱ δόξειε μόνος τῶν ἀπάντων Καισάριος μὴ ἐσχη-
κέναι φίλους, ὁ δὴ καὶ πολλοὺς ἔχειν οἰόμενος. t
μὲν πρεσβεία τοιαύτη, καὶ παρὰ τοιούτων (7),
ἐπειδή σοι καὶ τὸ καθʼ ἡμᾶς ἴσως οὐ πάρεργον. Ἀ.
δὲ βοηθήσεις, καὶ διʼ ὦν, καὶ ὅπως, τά τε πρά-
γματα ὑποθhσεται, καὶ ἡ σὴ διασκέψεται σύν-
εσις.
amicis caruisse videatur, qui permultos etiam sibi esse existimabat. Ac deprecatio talis est, atque
a talibus profecta, quandoquidem tu nos quoque fortasse non contemnendo loco habes. Quod autem
auxilium, et quibus adminiculis, quaque ratione ferendum sit, tum res ipsæ admonebunt, tum prs
dentia tua dispiciet.
Ac. atA AeIo ().
Nen statim post Cæsarii mortem scriptam esse hanc epistolam ipsum epistolæ initium insinuat; sed noms
tam longo post tempore, ut arbitratur Τillemontius, qui decem post annos scriptam hinc forte colligit, quod
imn hac epistola scripserit Gregorius, sibi vitæ consuetudinem cum Phlagrio livore ereptam, qui res suas
moleste constituerat. Nula certe negotia fuere, decimo post mortem Cæsarii anno, neφue pper id tempus,
quod eβurit ab ejus morte, donec Constantinopolim se conferret, quæ impedimento fieri potuerint Gregorio,
quominus Philagrii sui consuetudine uteretur. ox livor viderur fucum fecisse viro docto, qui eam de iti-
nere Constantinopolitano forte est interpretatus. Perum nihil Gregorio familiarius quam vox ista, qua passim
uttur, dum vitæ suæ molestos adversosque casus narrat, stve antequam Constantinopolim peteret, sive post-
quam inde digressus est. Quidquid adversi et molesti contigit, livori tribuit, ut sexrcentis locis faciplimums
est demonstrare. Sæpius etiam Aac voce diabolum intelligit. Sera prafecto et importuna de morte Cæsarii
post decem annos querimonia. Nobis igitur videtur scriptam hanc esse epistolam, quo tempore negotiiέ oo-
pressus, Sophronii Constantinopolitani præfecti, datis ad eum litteris, opem implorabat adversus facultatum
Cæsarii prædatores.
Καισάριον οὐκ ἔχω· ἐρῶ γὰρ, καὶ εἰ μὴ φιλό-
σοφον τὸ πάθος. Στέργω τὰ Καισαρίου (9), καὶ ὅ
τί ποτʼ ἂν ἴδω Καισαρίου γνώρισμα, καὶ περι-
πτύσσομαι καὶ ἀσπάζομαι, καὶ οἱονεὶ αὐτὸν ὁρᾷν
δοκῶ, καὶ συνεῖναι, καὶ διαλέγεσθαι. Οἶον ἔπαθον
καὶ νῦν (10) ἐπὶ τοῖς σοῖς γράμμασιν. Ὁμοῦ γε
ἀνέγνων τὸ πρόγραμμα τῆς ἐπιστολῆς, τὸ γλυκύ
μοι πρᾶγμα καὶ ὄνομα τὸ Φιλάγριον, καὶ πάντα
μοι ἀθρόως ὑπεισῆλθε τά ποτε τερπνὰ, αἱ πόλεις,
αἱ διατριβαὶ, ἡ τράπεζα, ἡ πενία 11), τὰ τῆς
ἐρατεινῆς ὀμηλικίης, ὅ φησιν θμηρος 1ὴ, ἢ παί-
(6) Ταῦτα μὴ ἀνεκri. Rill.: Hæc ibi ne leria et
sunt natira prosequor amoris sui.
tolerabilia videantur, obsecro. Μοx, ἀλλὰ καὶ συν-
ἀλγησον, Bill., verum et vvicem nostram dole.
In edit. καὶ οἶον ἔπαθον νῦν.
(7) Παρὰ τοιούτων. Maltet Combef. περὶ τοιού-
των.
8) Alias XI.. Scripta circa idem tempus.- σἄuιλα-
γρίῳ. Hæc epistola, inquit Bill., Eudoxii nomen
præferebat, non Philagrii; sed quis hoc typogra-
phi oscitantæ ascribendum non videt, cum in ea
communis.
Gregorius Philagrii nominatim mentionem faciat ?
Consimilis error in alia quadam epistola, nunc
Priamum alloquens, sic inter cætera ait :
XxXII, inolevit.
(2)Στέργω τὰ Κασαρίου. Combef., Quæ Cæsarii