PG 38, col. 348
ἐτοίμου συγκειμένων, καὶ τῶν διασυρτικῶν ἐκπλη- τῶν τε ὑφʼ ἐν καὶ τῶν συνθέτων, καὶ τῶν ἐπὶ τὸ
κτικῶν, δυσφορουμένων, σχετλιαστικῶν, τῶν τε συτ- λίαν κάπὶ τῶν ἀδυνάτων λαμβανομένων, τῶν τε δισ-
ᾳδουσῶν τῇ ὑποκρίσει, ἐκκοπῶν, ἐκλείψεων, συν- σῶς καὶ τρισσῶς ἐκφερομένων, ἰσοτύπων τε καὶ
αλοιφῶν, καὶ ὧν παρὰ πᾶσαν τὴν τῶν Ἐλλήνων ἰσοδυνάμων, καὶ τῶν ἐβδομηκονταδύο τῆς ποιήσεως
συνήθειαν οἱ Ἀττικοὶ κέχρηνται, τῶν τε συντόμων τρόπων, τῶν τε ἐβδομήκοντα τεσσάρων τῆς ῥητορε-
ἔν τοῖς ὅρκοις, καὶ τῶν ἀνθʼ ἐνικοῦ πληθυντικῶς λε- κῆς τρόπων, τὰ προειρημένα πάντα παρεκβάλλοντες
γομένων ἐπιζεύξεων, ἀντὶ δὲ τοῦ παθητικοῦ ἐνεργη- ίδιοτρόπως, ἔκ τε τῆς θεοπνεύστου ραφῆς, καὶ τῶν
ticæ et prosodiæ elementis consonis, de vocalium divisione aliorumque nominum varia significatione,
tum de ndigenis usitatisque apud Atticos vocahnlis, de iis quæ in promptu sunt, quæ vituperium con-
tent, metum injiciunt, mœrorem vel luctum indicant, et quæ responsionibus inserviunt, de excisione,
omissione et contractione, de vocibus quibus Attici omnino præter Græcorum consuetudinem utuntur,
de concinnitate in juramentis, de periodis in quibus pro singulari pluralis, pro passivo activum ponitur.
de enuntiatis in quibus aliquid conceditur quamvis haud exsistat, de hyphen et de compositis, de iis
uduæ, quamvis sint impossibiiia, accipiuntur, de iis quæ bis terve proferuntur, de iis quæ eamdem figu-
ram et quæ eamdem significationem habent, de septuaginta duabus poetices, et de septuaginta quatuor
gramuumatices figuris, ita ut hæc omnia partim e Scriptura sacra, partim e divini Gregorii operihus e,
ΚoEtA MONAXOr AIOIIOAITOT
suAoraroPIor
(1)
IET O eIA I.
μέναις ὥσπερ οὖν συγκαθήκεσθαι· ταύτῃ τοι τὸ
Ἀαρὼν καὶ Ὡρ προφήτας καὶ αὐτοὺς ὄντας, ἐπέ
τινος βουνοῦ τοῦ Μωῦσέως ἀμφοτέρωθεν τὰς χεῖρας
ὑποστηρίζειν· (τύπος δὲ τοῦτο τοῦ σωτηριώδους πά-
θους·) εἶτα δὲ καὶ λίθοις ἐπιθέτοις ἐπερείδειν, μέχρι
παντελοῦς τῶν ἐναντίων τροπῆς· καὶ τῆς μὲν μάχης
σταυρότυπον σχῆμα προηγεῖτο· τῶν μαχομένων δὲ
τοῦ λαοῦ παῖς Ἰησοῦς ὁ τοῦ Nαυῆ· μέμνηται δὲ
τούτωνσυνεχῶς Μωῦσῆς τῷ Ἰσραὴλ λέγων· Ἐχβρα-
νεῖς τῷ Ἀμαλὴκ, ὅτι, φησὶ, τὴν οὐραγίαν σos
διήρπαδεν ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ οὐκ ἡλέησέ σε· οὐ-
ραγία δὲ πλήθους ἐστὶν ὑστέρημα μόχθῳ τῆς ὀδοι-
πορίας κεκμηκὸς καὶ τεμνόμενον, ἢ πλάνῃ φερᾶ
μενο.
5. Χάσματα καὶ φρικτὰς ὀνύχων ἐπέδησας
[ἀκωκάς.
Ἐν Βαβυλῶνι τοῦ Ἰσραὴλ καὶ Ἰούδα πρότερον
Cum lsrael ex Ægypto ad terram promissionis tenderet, primum eis occurrit Amalec, qui primus
populus a Scriptura vocatur. Principium enim, ait, gentium est Amalec . Hic igitur aut quia primuus
israeli bellum intulit, aut quia gentium prima fuit, quæ turbam Israelis subsequentem aggrederetur :
Iarael in aciem assistit. Cum autem prælium satis exarsisset, Moses propheta simul et populi dux
manibus in crucis formam sublatis Amalec in fugam convertit. Accidit porro ut cum manibus in altuma
sublatis tropæum simul extolleretur, et cum delabentibus illud quoque descenderet, quare Aaron et Or,
qui et ipsi prophetæ erant, in colle quodam manus Moysis utrinque suffulserunt (est autem hic typus
passionis salvatoriæ), et postea etiam lapidibus congestis sustentarunt, usquedum hostes penitus fugati
essent. Et aciei quidem signum crucis præfuit, populo autem pugnanti Jesus filius Nave. Cujus rci
mentionem persæpe Moyses injicit, ad lsrael dicens: Odio habebis Amalec, inquit, quia turbam tuam
depopulatus est in deserto nec tibi pepercit. 1urba autem est subsequens multitudo, itineris labore
Cum lsrael et Juda a Nabuchodonosore et postea Nabuxardane in exsilium abducti et Hierosolymæ
(1) Versus citatos in interpretatione nostra omit- bus textui insertis. ut moris est nostri, repræsen-
(2) Ed. nov. p. β30, περὶ τὸν καθʼ ἑαυτόν.
κτικῶν, δυσφορουμένων, σχετλιαστικῶν, τῶν τε συτ- λίαν κάπὶ τῶν ἀδυνάτων λαμβανομένων, τῶν τε δισ-
ᾳδουσῶν τῇ ὑποκρίσει, ἐκκοπῶν, ἐκλείψεων, συν- σῶς καὶ τρισσῶς ἐκφερομένων, ἰσοτύπων τε καὶ
αλοιφῶν, καὶ ὧν παρὰ πᾶσαν τὴν τῶν Ἐλλήνων ἰσοδυνάμων, καὶ τῶν ἐβδομηκονταδύο τῆς ποιήσεως
συνήθειαν οἱ Ἀττικοὶ κέχρηνται, τῶν τε συντόμων τρόπων, τῶν τε ἐβδομήκοντα τεσσάρων τῆς ῥητορε-
ἔν τοῖς ὅρκοις, καὶ τῶν ἀνθʼ ἐνικοῦ πληθυντικῶς λε- κῆς τρόπων, τὰ προειρημένα πάντα παρεκβάλλοντες
γομένων ἐπιζεύξεων, ἀντὶ δὲ τοῦ παθητικοῦ ἐνεργη- ίδιοτρόπως, ἔκ τε τῆς θεοπνεύστου ραφῆς, καὶ τῶν
ticæ et prosodiæ elementis consonis, de vocalium divisione aliorumque nominum varia significatione,
tum de ndigenis usitatisque apud Atticos vocahnlis, de iis quæ in promptu sunt, quæ vituperium con-
tent, metum injiciunt, mœrorem vel luctum indicant, et quæ responsionibus inserviunt, de excisione,
omissione et contractione, de vocibus quibus Attici omnino præter Græcorum consuetudinem utuntur,
de concinnitate in juramentis, de periodis in quibus pro singulari pluralis, pro passivo activum ponitur.
de enuntiatis in quibus aliquid conceditur quamvis haud exsistat, de hyphen et de compositis, de iis
uduæ, quamvis sint impossibiiia, accipiuntur, de iis quæ bis terve proferuntur, de iis quæ eamdem figu-
ram et quæ eamdem significationem habent, de septuaginta duabus poetices, et de septuaginta quatuor
gramuumatices figuris, ita ut hæc omnia partim e Scriptura sacra, partim e divini Gregorii operihus e,
ΚoEtA MONAXOr AIOIIOAITOT
suAoraroPIor
(1)
IET O eIA I.
μέναις ὥσπερ οὖν συγκαθήκεσθαι· ταύτῃ τοι τὸ
Ἀαρὼν καὶ Ὡρ προφήτας καὶ αὐτοὺς ὄντας, ἐπέ
τινος βουνοῦ τοῦ Μωῦσέως ἀμφοτέρωθεν τὰς χεῖρας
ὑποστηρίζειν· (τύπος δὲ τοῦτο τοῦ σωτηριώδους πά-
θους·) εἶτα δὲ καὶ λίθοις ἐπιθέτοις ἐπερείδειν, μέχρι
παντελοῦς τῶν ἐναντίων τροπῆς· καὶ τῆς μὲν μάχης
σταυρότυπον σχῆμα προηγεῖτο· τῶν μαχομένων δὲ
τοῦ λαοῦ παῖς Ἰησοῦς ὁ τοῦ Nαυῆ· μέμνηται δὲ
τούτωνσυνεχῶς Μωῦσῆς τῷ Ἰσραὴλ λέγων· Ἐχβρα-
νεῖς τῷ Ἀμαλὴκ, ὅτι, φησὶ, τὴν οὐραγίαν σos
διήρπαδεν ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ οὐκ ἡλέησέ σε· οὐ-
ραγία δὲ πλήθους ἐστὶν ὑστέρημα μόχθῳ τῆς ὀδοι-
πορίας κεκμηκὸς καὶ τεμνόμενον, ἢ πλάνῃ φερᾶ
μενο.
5. Χάσματα καὶ φρικτὰς ὀνύχων ἐπέδησας
[ἀκωκάς.
Ἐν Βαβυλῶνι τοῦ Ἰσραὴλ καὶ Ἰούδα πρότερον
Cum lsrael ex Ægypto ad terram promissionis tenderet, primum eis occurrit Amalec, qui primus
populus a Scriptura vocatur. Principium enim, ait, gentium est Amalec . Hic igitur aut quia primuus
israeli bellum intulit, aut quia gentium prima fuit, quæ turbam Israelis subsequentem aggrederetur :
Iarael in aciem assistit. Cum autem prælium satis exarsisset, Moses propheta simul et populi dux
manibus in crucis formam sublatis Amalec in fugam convertit. Accidit porro ut cum manibus in altuma
sublatis tropæum simul extolleretur, et cum delabentibus illud quoque descenderet, quare Aaron et Or,
qui et ipsi prophetæ erant, in colle quodam manus Moysis utrinque suffulserunt (est autem hic typus
passionis salvatoriæ), et postea etiam lapidibus congestis sustentarunt, usquedum hostes penitus fugati
essent. Et aciei quidem signum crucis præfuit, populo autem pugnanti Jesus filius Nave. Cujus rci
mentionem persæpe Moyses injicit, ad lsrael dicens: Odio habebis Amalec, inquit, quia turbam tuam
depopulatus est in deserto nec tibi pepercit. 1urba autem est subsequens multitudo, itineris labore
Cum lsrael et Juda a Nabuchodonosore et postea Nabuxardane in exsilium abducti et Hierosolymæ
(1) Versus citatos in interpretatione nostra omit- bus textui insertis. ut moris est nostri, repræsen-
(2) Ed. nov. p. β30, περὶ τὸν καθʼ ἑαυτόν.