PG 39, col. 17
λόχιον ἐππίσκοπον Τκὸνίου, ψήφῳ καὶ κινδύνῳ ἡμῶν
παραγενομένων· εὐξώμεθα οὖν, να ἔλθῃ ἐοʼ αὐτῷ
γχάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ μετὰ
τὸ εὐξασθαι αὐτῶν, ἔδωκαν αὐτῷ τὴν εἰρήνην· καὶ
ἀφανεῖς ἐγένοντο ἀπʼ αὐτοῦ.
ὲ. Καὶ ἰδοὺ ἐπίσκοποι ζτὸν ἀριθμὸν, ἐκπεμφθέντες
ὑπὸ τοῦ ἀγίου Πνεύματος, ἐπηρώτων περὶ αὐτοῦ τοῦ
Ἀμφιλοχίου, λέγοντες αὐτῷ· Σὸ εἴ Ἀμφιλόχιος
μοναχός; Ὁ δὲ λέγει· Π8ν ψεῦδος ἐκ τοῦ πονηροῦ
ἐστιν, κὰν ἐπὶ μεγάλου πράγματος γίνεται, κἂν ἐπὶ
μικροῦ. Καὶ εἶπεν· Ἐγώ εἰμι Ἀμφιλόχιος μοναχός.
Καὶ λαβόντες αὐτὸν οἱ ἐπίσκοποι εἰσήγαγον εἰς τὴν
ἐκκλησίαν. Καὶ λέγει αὐτοῖς ἐκεῖνος· Ἀκούσατε,
ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, ὡς τὴν ἀλήθειαν ὑμῖν λέγω.
Ἐν γὰρ τῇ νυκτὶ ταύτῃ ἄγγελοι Θεοῦ ἐχειροτόνη-
σάν με ἐπίσκοπον πόλεως Ἰκονίου. Καὶ ἀκούσαντες
ταῦτα οἱ ἐπίσκοποι, ἔστησαν ἐννεοὶ, ἐμβλέποντες εἰς
τὸν ἔνα, καὶ λέγοντες· Ὁν ὁ Θεὸς ἐχειροτόνησε διὰ
τῶν ἀγίων αὐτοῦ ἀγγέλων, ἡμεῖς χειροτονῆσαι ἢ
παρυβρίσαι οὐ δυνάμεθα· ἀλλʼ ἔσται εὐλογημένος εἰς
τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· καὶ δῷη αὐτῷ Κύριος
πᾶσαν χάριν καὶ ἀνάπαυσιν· καὶ υἱοὶ ἀνομίας οὐ
κακώσουσιν αὐτῷ. Καὶ δόντες αὐτῷ τὴν εἰρήνην,
ἀνεχώρησαν ἀπʼ αὐτοῦ· καὶ ἀπῆλθον ἕκαστος εἰς τὴν
ἰδίαν πόλιν, καὶ διηγήσαντο τὰ περὶ Ἀμφιλοχίου·
καὶ αὐτὸς ἦν ποιμένων τὸ ποίμνιον Χριστοῦ, ἐν
πᾶσι ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ.
. Μετὰ δὲτρία ἔτη, ἀνέστησανοἱ λόκοττῆς Ἀρα-
βίας, Εὐνόμιος καὶ Ἀρειανὸς καὶ Μακεδόνιος, καὶ
συζήτησιν ἐποιοῦντο περὶ τῆς πίστεως τῆς εἰς ΚΚύ-
ριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν· καὶ οὐδεὶς ἴσχυεν ἀν-
τιστῆναι τῷ λόγῳ αὐτῶν· καὶ ἐγένετο σύνοδος ἐπι-
PeaI. ααXvm, 23.
an. 594, quidquid levius scholiastes Germanus car-
minis ad Seleucum : et evidenter colligitur ex lHiero-
nymo De scriptoribus ecclesiasticis, loquente post
Gregorii obitum de Amphilochio ut de superstite,
exque Menologio longissimam ei ætatem tribuente :
cum item transmissio spiritualis ob solam devotio-
nem in Τheclam minus suiciens videatur intento
Gregorii, qui totus mysteria loquitur, vixque ha-
het syllabam aut vocem, cui non sit adjectus sub-
limis aliquis divinusque sensus (ut egregie prosequi-
tur ejus studiosissimus et ipse nervosissimus Maxiæ
mus, ad primam quæst. in orat. De amore paupe-
rum ejusdem Gregorii, propediem cum reliquis ip-
sius ab amicissimo regio interprete Alberto, jam ex
Cyrilli magni editione non parum claro, in jus pu-
hlicum; nonnihil etiam nobis vcl conferentibus vel
annitentibus celerando operi, et promptius fodien-
tibus multis, eruendo thesauro, transferendus), non
absonum videri possit, nt eo dicat, ad Deumm trans-
misisse cum virgine Τhecla, quia sibi illa ipsum
ascivisset, et suæ dli Eeclesiæ miraculose præfectum
et ordinatum antistitem, velut jam norr terrenum
hominem, et pro vitæ hujus statu Ecclesiæ præsi-
dem, sed tanquam cœlestem virum, et jam in cœlo
et cum cælitibus Deoque peculiarissime versantem,
et fere status beatilici cum ipsa consortem videri
fecisset; eoque vere sibi amicum, quod dicebatur;
omnibus jam quodammodo et mystice communibus,
ostendisset. Eamdem Nicephorus historiam ex com-
muni fama refeιt; sed is junior est, nec forte ab
alio accepit quam a Metaphraste, penes quem, cum
quæstio facati sit, stet rei tantæ fides.
ζo) Nostro φui afuimus et snfragio et pcriculo.
παραγενομένων· εὐξώμεθα οὖν, να ἔλθῃ ἐοʼ αὐτῷ
γχάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ μετὰ
τὸ εὐξασθαι αὐτῶν, ἔδωκαν αὐτῷ τὴν εἰρήνην· καὶ
ἀφανεῖς ἐγένοντο ἀπʼ αὐτοῦ.
ὲ. Καὶ ἰδοὺ ἐπίσκοποι ζτὸν ἀριθμὸν, ἐκπεμφθέντες
ὑπὸ τοῦ ἀγίου Πνεύματος, ἐπηρώτων περὶ αὐτοῦ τοῦ
Ἀμφιλοχίου, λέγοντες αὐτῷ· Σὸ εἴ Ἀμφιλόχιος
μοναχός; Ὁ δὲ λέγει· Π8ν ψεῦδος ἐκ τοῦ πονηροῦ
ἐστιν, κὰν ἐπὶ μεγάλου πράγματος γίνεται, κἂν ἐπὶ
μικροῦ. Καὶ εἶπεν· Ἐγώ εἰμι Ἀμφιλόχιος μοναχός.
Καὶ λαβόντες αὐτὸν οἱ ἐπίσκοποι εἰσήγαγον εἰς τὴν
ἐκκλησίαν. Καὶ λέγει αὐτοῖς ἐκεῖνος· Ἀκούσατε,
ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, ὡς τὴν ἀλήθειαν ὑμῖν λέγω.
Ἐν γὰρ τῇ νυκτὶ ταύτῃ ἄγγελοι Θεοῦ ἐχειροτόνη-
σάν με ἐπίσκοπον πόλεως Ἰκονίου. Καὶ ἀκούσαντες
ταῦτα οἱ ἐπίσκοποι, ἔστησαν ἐννεοὶ, ἐμβλέποντες εἰς
τὸν ἔνα, καὶ λέγοντες· Ὁν ὁ Θεὸς ἐχειροτόνησε διὰ
τῶν ἀγίων αὐτοῦ ἀγγέλων, ἡμεῖς χειροτονῆσαι ἢ
παρυβρίσαι οὐ δυνάμεθα· ἀλλʼ ἔσται εὐλογημένος εἰς
τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· καὶ δῷη αὐτῷ Κύριος
πᾶσαν χάριν καὶ ἀνάπαυσιν· καὶ υἱοὶ ἀνομίας οὐ
κακώσουσιν αὐτῷ. Καὶ δόντες αὐτῷ τὴν εἰρήνην,
ἀνεχώρησαν ἀπʼ αὐτοῦ· καὶ ἀπῆλθον ἕκαστος εἰς τὴν
ἰδίαν πόλιν, καὶ διηγήσαντο τὰ περὶ Ἀμφιλοχίου·
καὶ αὐτὸς ἦν ποιμένων τὸ ποίμνιον Χριστοῦ, ἐν
πᾶσι ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ.
. Μετὰ δὲτρία ἔτη, ἀνέστησανοἱ λόκοττῆς Ἀρα-
βίας, Εὐνόμιος καὶ Ἀρειανὸς καὶ Μακεδόνιος, καὶ
συζήτησιν ἐποιοῦντο περὶ τῆς πίστεως τῆς εἰς ΚΚύ-
ριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν· καὶ οὐδεὶς ἴσχυεν ἀν-
τιστῆναι τῷ λόγῳ αὐτῶν· καὶ ἐγένετο σύνοδος ἐπι-
PeaI. ααXvm, 23.
an. 594, quidquid levius scholiastes Germanus car-
minis ad Seleucum : et evidenter colligitur ex lHiero-
nymo De scriptoribus ecclesiasticis, loquente post
Gregorii obitum de Amphilochio ut de superstite,
exque Menologio longissimam ei ætatem tribuente :
cum item transmissio spiritualis ob solam devotio-
nem in Τheclam minus suiciens videatur intento
Gregorii, qui totus mysteria loquitur, vixque ha-
het syllabam aut vocem, cui non sit adjectus sub-
limis aliquis divinusque sensus (ut egregie prosequi-
tur ejus studiosissimus et ipse nervosissimus Maxiæ
mus, ad primam quæst. in orat. De amore paupe-
rum ejusdem Gregorii, propediem cum reliquis ip-
sius ab amicissimo regio interprete Alberto, jam ex
Cyrilli magni editione non parum claro, in jus pu-
hlicum; nonnihil etiam nobis vcl conferentibus vel
annitentibus celerando operi, et promptius fodien-
tibus multis, eruendo thesauro, transferendus), non
absonum videri possit, nt eo dicat, ad Deumm trans-
misisse cum virgine Τhecla, quia sibi illa ipsum
ascivisset, et suæ dli Eeclesiæ miraculose præfectum
et ordinatum antistitem, velut jam norr terrenum
hominem, et pro vitæ hujus statu Ecclesiæ præsi-
dem, sed tanquam cœlestem virum, et jam in cœlo
et cum cælitibus Deoque peculiarissime versantem,
et fere status beatilici cum ipsa consortem videri
fecisset; eoque vere sibi amicum, quod dicebatur;
omnibus jam quodammodo et mystice communibus,
ostendisset. Eamdem Nicephorus historiam ex com-
muni fama refeιt; sed is junior est, nec forte ab
alio accepit quam a Metaphraste, penes quem, cum
quæstio facati sit, stet rei tantæ fides.
ζo) Nostro φui afuimus et snfragio et pcriculo.