PG 40, col. 225
σης ἤδη τῷ στόματι, φιλανθρωπία βασιλικὴ ἐκώλυσεν
ἐνεργῆσαι τὸν δήμιον. ὅήσας δὲ ὀλίγον δδύναις καὶ
σσυμφοραῖς ὁ πρεσβύτης, καὶ τῇ αἰσθήσει τῶν κακῶν
ἐπιχρονίσας, ἐν ἀτιμίᾳ ἀπῆλθεν τοῦ βίου, τοῦτο τῆς
μεγάλης ὑπατείας τὸ τέλος εὐράμενος. Ὁ δὲ, τοῦ
παρελθόντος ἐνιαυτοῦ πῶς ἐφρόντισεν μείζονα τῶν
γιγάντων, γυναιξὶν ὦν καὶ ἀνδράσιν ἀμφισβητήσι-
μος; άβδους κυρίων φεύγων, ῥάβδων ὑπατικῶν
ἐπεθύμησεν· ἐκτήσατο γῆν, ὅσην οὐδὲ εἰπεῖν εὕκο-
λον· ἐτάφη δὲ ἐν τοσαύτῃ. ὅσης ὁ ἐλεήσας μετέδω-
κεν. Ἀρα οὖν κατὰ τὸν σοφὸν Ἐκκλησιαστὴν, οὐ
πάντα, ὅσα τοιαῦτα, Ματααιιότης ματαιοτήτων, καὶ
φάσματά ἐστιν τὰ ἀξιώματα ἀνυποστάτων ὀνείρων,
τέρψαντα πρὸς ὀλίγον, εἶτα παραδραμόντα, ἀνθή-
σαντα καὶ μαρανθέντας Ἡμεῖς τοίνυν ἔως τούτου
στήσαντες τὸν λόγον, δόξαν ἀναπέμψωμεν τῷ Σω-
τῆρι.
π.
Ἐκ τοῦ κατὰ Mατθαῖον Εὐαγγελίου εἰς τὸ, « Εt
ἔξεστιν άνθρώπῳ ἀπολῦσαι τὴν γυναῖκα αὐτοῦ
πετὰ ππᾶσαν αlτίαεν. »
Καλὴ συνωρὶς τῶν δύο τούτων ἡμερῶν τοῖς Χρι-
στιανοῖς καὶ φιλοπόνοις τυγχάνει, τοῦ Σαββάτου καὶ
τῆς Κυριακῆς λέγω, ἡν καθʼ ἐκάστην ἐβδομάδα ὁ
χρόνος ἀνακυκλῶν περιφέρει. Ὡς γὰρ μητέρες ἢ
τροφοὶ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ τὸν λαὸν ἀθροίζουσι, καὶ
τοὺς ἰερέας παιδευτὰς προκαθίζουσιν· δημαγωγοῦσι
δὲ καὶ τοὺς μαθητὰς καὶ τοὺς διδασκάλους εἰς τὴν
τῶν ψυχῶν ἐπιμέλειαν. Ἐμοὶ τοίνυν ἔτι τῆς χθιζῆς
ἡμέρας ὁ λόγος ἐνηχεῖ. καὶ ἐγκάθηται τῇ μνήμῃ τὰ
πονηθέντα. Πλέπω τὸν σταυρὸν διὰ τῆς προφητείας
παρὰ Ἡσαῖου πηγνύμενον, καὶ τὰ ἱμάτια τοῦ Κυ-
ρίου, ὡς τὰ τοῦ ληνοβάτου, κεχρωσμένα τῷ αἶματι·
καὶ τὸν Σωτῆρα τὸν μισθὸν πρόχειρον ἐπὶ τῆς δεξιᾶς
φέροντα. Καὶ τὸν Σολομῶντα θεωρῶ τὰ ζυγὰ ἡμῖν
καὶ τοὺς σταθμοὺς ἀκριβοῦντα εἰς δύναμιν. Καὶ τοῦ
Εὐαγγελίου τὸν χρεωφειλέτην οἰκτείρω, μὴ μετα-
δοῦντα τῷ ὀμοδούλῳ τῆς φιλανθρωπίας, ἡς παρὰ τοῦ
Δεσπότου μετέλαβεν· ἀλλʼ ἐκ τῆς ἀβουλίας καὶ τῆς
σκκληρότητος, τὴν ἰδίαν συμφορὰν ἀνανεωσάμενον.
Τούτοις γὰρ τοῖς κεφαλαίοις κατὰ τὴν παρελθοῦσαν
ἐκάμομεν, ὡς ἴστε πάντες, οἱ οὐκ ἐν παρέργῳ τὴν
ἀκρόασιν θέμενοι.
Σήμερον δὲ πάλιν ἡμῖν πολλὰ μὲν, καὶ καλὰπάντα,
ὅσα ἐπὶ τῆς τραπέζης τῆς ὀρωμένης, τὸ Πνεῦμα κατ-
ἐθετο. Ἐπέστησα δὲ τὸν νοῦν τοῖς ἀδολέσχαις ὀμοῦ
καὶ πειρασταῖς θαρισαίοις· καὶ σφόδρα γε αὐτοὺς
τῆς μοχθηρίας τῶν τρόπων ἠλέησα, ἐφʼ οἶς καὶ τὴν
πηγὴν τῆς σοφίας ταῖς ἐαυτῶν ἐρωτήσεσιν ἐπεχεί-
ρουν κατασοφίζεσθαι, καὶ τῆς ἐγχειρήσεως ἀπετύγ-
s Eate. I, 2. Matth. αα, ὅ sqq. 7⁶ Isa. nnxm
(31) Τota moralis est, qua Asterius, exceptn adul-
ter, alium omnem prætextum dimittendi uxores,
ac dandi libellum repudii, evcludit: nihil evplicans,
an sic dimissa aut dimittens, a proris conjugii
vinculo, lberi evsistant : quod amplius declarttum
est ab Apostolo, exripieute soolm mortem, ut non
ἐνεργῆσαι τὸν δήμιον. ὅήσας δὲ ὀλίγον δδύναις καὶ
σσυμφοραῖς ὁ πρεσβύτης, καὶ τῇ αἰσθήσει τῶν κακῶν
ἐπιχρονίσας, ἐν ἀτιμίᾳ ἀπῆλθεν τοῦ βίου, τοῦτο τῆς
μεγάλης ὑπατείας τὸ τέλος εὐράμενος. Ὁ δὲ, τοῦ
παρελθόντος ἐνιαυτοῦ πῶς ἐφρόντισεν μείζονα τῶν
γιγάντων, γυναιξὶν ὦν καὶ ἀνδράσιν ἀμφισβητήσι-
μος; άβδους κυρίων φεύγων, ῥάβδων ὑπατικῶν
ἐπεθύμησεν· ἐκτήσατο γῆν, ὅσην οὐδὲ εἰπεῖν εὕκο-
λον· ἐτάφη δὲ ἐν τοσαύτῃ. ὅσης ὁ ἐλεήσας μετέδω-
κεν. Ἀρα οὖν κατὰ τὸν σοφὸν Ἐκκλησιαστὴν, οὐ
πάντα, ὅσα τοιαῦτα, Ματααιιότης ματαιοτήτων, καὶ
φάσματά ἐστιν τὰ ἀξιώματα ἀνυποστάτων ὀνείρων,
τέρψαντα πρὸς ὀλίγον, εἶτα παραδραμόντα, ἀνθή-
σαντα καὶ μαρανθέντας Ἡμεῖς τοίνυν ἔως τούτου
στήσαντες τὸν λόγον, δόξαν ἀναπέμψωμεν τῷ Σω-
τῆρι.
π.
Ἐκ τοῦ κατὰ Mατθαῖον Εὐαγγελίου εἰς τὸ, « Εt
ἔξεστιν άνθρώπῳ ἀπολῦσαι τὴν γυναῖκα αὐτοῦ
πετὰ ππᾶσαν αlτίαεν. »
Καλὴ συνωρὶς τῶν δύο τούτων ἡμερῶν τοῖς Χρι-
στιανοῖς καὶ φιλοπόνοις τυγχάνει, τοῦ Σαββάτου καὶ
τῆς Κυριακῆς λέγω, ἡν καθʼ ἐκάστην ἐβδομάδα ὁ
χρόνος ἀνακυκλῶν περιφέρει. Ὡς γὰρ μητέρες ἢ
τροφοὶ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ τὸν λαὸν ἀθροίζουσι, καὶ
τοὺς ἰερέας παιδευτὰς προκαθίζουσιν· δημαγωγοῦσι
δὲ καὶ τοὺς μαθητὰς καὶ τοὺς διδασκάλους εἰς τὴν
τῶν ψυχῶν ἐπιμέλειαν. Ἐμοὶ τοίνυν ἔτι τῆς χθιζῆς
ἡμέρας ὁ λόγος ἐνηχεῖ. καὶ ἐγκάθηται τῇ μνήμῃ τὰ
πονηθέντα. Πλέπω τὸν σταυρὸν διὰ τῆς προφητείας
παρὰ Ἡσαῖου πηγνύμενον, καὶ τὰ ἱμάτια τοῦ Κυ-
ρίου, ὡς τὰ τοῦ ληνοβάτου, κεχρωσμένα τῷ αἶματι·
καὶ τὸν Σωτῆρα τὸν μισθὸν πρόχειρον ἐπὶ τῆς δεξιᾶς
φέροντα. Καὶ τὸν Σολομῶντα θεωρῶ τὰ ζυγὰ ἡμῖν
καὶ τοὺς σταθμοὺς ἀκριβοῦντα εἰς δύναμιν. Καὶ τοῦ
Εὐαγγελίου τὸν χρεωφειλέτην οἰκτείρω, μὴ μετα-
δοῦντα τῷ ὀμοδούλῳ τῆς φιλανθρωπίας, ἡς παρὰ τοῦ
Δεσπότου μετέλαβεν· ἀλλʼ ἐκ τῆς ἀβουλίας καὶ τῆς
σκκληρότητος, τὴν ἰδίαν συμφορὰν ἀνανεωσάμενον.
Τούτοις γὰρ τοῖς κεφαλαίοις κατὰ τὴν παρελθοῦσαν
ἐκάμομεν, ὡς ἴστε πάντες, οἱ οὐκ ἐν παρέργῳ τὴν
ἀκρόασιν θέμενοι.
Σήμερον δὲ πάλιν ἡμῖν πολλὰ μὲν, καὶ καλὰπάντα,
ὅσα ἐπὶ τῆς τραπέζης τῆς ὀρωμένης, τὸ Πνεῦμα κατ-
ἐθετο. Ἐπέστησα δὲ τὸν νοῦν τοῖς ἀδολέσχαις ὀμοῦ
καὶ πειρασταῖς θαρισαίοις· καὶ σφόδρα γε αὐτοὺς
τῆς μοχθηρίας τῶν τρόπων ἠλέησα, ἐφʼ οἶς καὶ τὴν
πηγὴν τῆς σοφίας ταῖς ἐαυτῶν ἐρωτήσεσιν ἐπεχεί-
ρουν κατασοφίζεσθαι, καὶ τῆς ἐγχειρήσεως ἀπετύγ-
s Eate. I, 2. Matth. αα, ὅ sqq. 7⁶ Isa. nnxm
(31) Τota moralis est, qua Asterius, exceptn adul-
ter, alium omnem prætextum dimittendi uxores,
ac dandi libellum repudii, evcludit: nihil evplicans,
an sic dimissa aut dimittens, a proris conjugii
vinculo, lberi evsistant : quod amplius declarttum
est ab Apostolo, exripieute soolm mortem, ut non