PG 41, col. 268
ρ ταῦτα. Κεκένωται γὰρ αὐτοῦ ἡ δύναμις καὶ ὴ πλάνη.
El δὲ ἓν ρἧα πρὸς ἓν θελήσει τις κατὰ λεπτολο-
γίαν ἀκοῦσαι ἑρμηνευόμενον, καὶ τοῦτο οὐκ ἂν ὀκνή-
σαιμεν ποιῆσαι, ,ἀλλ’ εἰς καθῆκον κατὰ πάντα τῶν
βουλομένων ³ λεπτολόγως ἀκούειν, αὐτὰ δὴ τὰ ῥή-
ματα αὐτοῦ καὶ τὰς αὐτῶν ἑρμηνείας ἄντικρυς παρα-
θησόμεθα, καὶ ἔστιν οὕτως’ Ἄδαρ παρελθέτω· ’Δνὶδ
ταπείνωσις’ Μωῖὀ ή ὲκ πατέρων μου· Νωχιλὲ τῆς
κατακρίσεως αὐτῶν* Δαασ“ιμ καὶ καταπατήματος
αὐτῶν· Ἀνὴ καὶ πόνου αὐτῶν* Δαασὶμ καταπατή-
ματι· Νωχιλὲ ὲν κατακρίσειο Μωῖϐ διὰ τῶν πατέρων
μω· Ἀνὶδ ἀπὸ ταπεινωσεωςο ’Ἄδαρ παρελθούέης.
Σελᾷμ ὲν ἀποστολῇ τελειώσεως.
ις’. Αῦτη⁹ γοῦν ἠ αἵρεσις ἦ τῶν ὀσσηνῶν ἄνω
προειρημένη, ἢ πολιτευομένη μὲν τὴν τῶν Ἰουδαίων
πολιτείαν, κατὰ τὸ σαϐϐατίζειν τε καὶ περιτέμνεσθαι,
καὶ τοῦ νόμου ποιεῖν τὰ πάντα, μόνον δὲ ἀπαγορεύειν
τὰς βίῦλους ὁμοίως τοῖς Ναζαραίοις. Σχίσμα δὲ ερε-
γάζεται αῦτη διαφερομένῃ πρὸς τὰς ἄλλας ἒξ τῶν
αἱρέσεων τούτων. Ἀρκέσει γοῦν είς ἀνατροπὴν ταύ-
της τὸ εἷναι αὐτὴν ἀλλοτρίαν Θεοῦ, τοῦ Κυρίου σα-
φῶς λέγοντος, ὅτι οἱ ἱερεῖς ὲν τῷ ἱερῷ βεῦηλοῦσι τὸ
Σάϐϐατον. Ἡ δὲ βεδή).ωσις τοῦ Σαϐϐἀτου τίς αῦτη,
ἀλλ’ ὃτι ἔργον οὐδεὶς εἰργάζετο ὲν τῷ Σαϐϐάτῳ, ὲν
δὲ τῷ ἱερῴ θυσίαν οἱ ἱερεῖς ἐπιτελοῦντες ἔλυον τὸ
Σάϐϐατον, βεδηλοῦντες διὰ τὴν ἐνδελεχῆ τῶν ζώων
θυσῖαν; Παρελεύσομαι καὶ ταύτην τὴν αἰρεσιν. Συν-
ἧπται γὰρ οὗτος πάλιν ὁ Ἠλξαῖ τοῖς μετὰ τὸν Χρι-
στὸν Ἐὁιωναίοις, ἀλλὰ καὶ τοῖς Ναζαραίοις, «τοῖς¹
μετέπειτα γεγονόσι· καὶ κέχρηνται αὐτῷ τέσσαρες
αἱρέσεις, ἐπειδὴ θέλγονται τῇ αὑτοῦ πλάνη· Ἐϐιω-
ναίων τε, τῶν μετέπειτα Ναξαραίων, Ὀσσηνῶν τε
τῶν πρὸ αὐτοῦ καὶ σὺν αὐτῷ, καὶ Ναξαραίων τῶν
ἄνω μοι προδεδηλωμένων. Αὕτη δὲ ή αἵρεσις τῶν
ἑπτὰ τῶν ὲν Ἱεροσολύμοις, αἵτινες ἐνέμειναν ἄχρι
τῆς τοῦ Χριστοῦ παρουσίας, καὶ μετὰ τὴν Χριστοῦ
ἒνσαρκον παρουσίαν ἄχρι τῆς τῶν Ἱεροσολύμων
ἁλώσεως, ἥτις γέγονεν ὑπὸ Τίτου βασιλέως ἀδελφοῦ
Δομετιανοῦ, υἱοῦ δὲ Οὐεσπασιανοῦ βασιλέως. Μετὰ
δὲ τὴν τῶν Ἱεροσολύμων ἅλωσιν ἐπέμεινεν ἦ τε
.' αῦτη, καὶ αἱ ἄλλαι ὀλίγῳ τῷ χρόνῳ αἱ φημιζόμεναι
αἱρέσεις, Σαδδουκαίων φημὶ, καὶ Γραμματέων, Φα-
ρισαίων τε, καί Ἢμεροὸαπτιστῶν, καὶ Ναζαραίων, καὶ
Ὄσσηνῶν, καὶἮρωδιανῶν· ἄχρις οὗ κατὰ καιρὸν καὶ¹
κατὰ χρόνον ἑκάστη αὐτῶν διασκορπισθεῐσα διελύθη.
ς’. Ἀρκετῶς δὲ ἔχειν ἀπ’ αὐτῆς τῆς αὐτῶν φρει
νοδλαδείας, καὶ τῶν ῥημάτων τοῦ κηρύγματος τοῦ
δηλητηρίου ἱοῦ ἀλεξητήριον ἐαυτῷ πάντα νουνεχῆ
κατασκευάσαι, καταγνόντα τῆς συρφετώδους αὐτῶν
διδασκαλίας τε καὶ λαλιᾶς, καὶ μάλιστα τοῦ Κυρίου
εὐθὺς λέγοποςιέν τε τῷ νόμῳ καὶ ἐν τῷ Εὗαγγελίιεν
Dim ἔσονταί σοι θεοὶ ἕτεροι πλὴν ἐμοῦ οὐ λήψῃ
El δὲ ἓν ρἧα πρὸς ἓν θελήσει τις κατὰ λεπτολο-
γίαν ἀκοῦσαι ἑρμηνευόμενον, καὶ τοῦτο οὐκ ἂν ὀκνή-
σαιμεν ποιῆσαι, ,ἀλλ’ εἰς καθῆκον κατὰ πάντα τῶν
βουλομένων ³ λεπτολόγως ἀκούειν, αὐτὰ δὴ τὰ ῥή-
ματα αὐτοῦ καὶ τὰς αὐτῶν ἑρμηνείας ἄντικρυς παρα-
θησόμεθα, καὶ ἔστιν οὕτως’ Ἄδαρ παρελθέτω· ’Δνὶδ
ταπείνωσις’ Μωῖὀ ή ὲκ πατέρων μου· Νωχιλὲ τῆς
κατακρίσεως αὐτῶν* Δαασ“ιμ καὶ καταπατήματος
αὐτῶν· Ἀνὴ καὶ πόνου αὐτῶν* Δαασὶμ καταπατή-
ματι· Νωχιλὲ ὲν κατακρίσειο Μωῖϐ διὰ τῶν πατέρων
μω· Ἀνὶδ ἀπὸ ταπεινωσεωςο ’Ἄδαρ παρελθούέης.
Σελᾷμ ὲν ἀποστολῇ τελειώσεως.
ις’. Αῦτη⁹ γοῦν ἠ αἵρεσις ἦ τῶν ὀσσηνῶν ἄνω
προειρημένη, ἢ πολιτευομένη μὲν τὴν τῶν Ἰουδαίων
πολιτείαν, κατὰ τὸ σαϐϐατίζειν τε καὶ περιτέμνεσθαι,
καὶ τοῦ νόμου ποιεῖν τὰ πάντα, μόνον δὲ ἀπαγορεύειν
τὰς βίῦλους ὁμοίως τοῖς Ναζαραίοις. Σχίσμα δὲ ερε-
γάζεται αῦτη διαφερομένῃ πρὸς τὰς ἄλλας ἒξ τῶν
αἱρέσεων τούτων. Ἀρκέσει γοῦν είς ἀνατροπὴν ταύ-
της τὸ εἷναι αὐτὴν ἀλλοτρίαν Θεοῦ, τοῦ Κυρίου σα-
φῶς λέγοντος, ὅτι οἱ ἱερεῖς ὲν τῷ ἱερῷ βεῦηλοῦσι τὸ
Σάϐϐατον. Ἡ δὲ βεδή).ωσις τοῦ Σαϐϐἀτου τίς αῦτη,
ἀλλ’ ὃτι ἔργον οὐδεὶς εἰργάζετο ὲν τῷ Σαϐϐάτῳ, ὲν
δὲ τῷ ἱερῴ θυσίαν οἱ ἱερεῖς ἐπιτελοῦντες ἔλυον τὸ
Σάϐϐατον, βεδηλοῦντες διὰ τὴν ἐνδελεχῆ τῶν ζώων
θυσῖαν; Παρελεύσομαι καὶ ταύτην τὴν αἰρεσιν. Συν-
ἧπται γὰρ οὗτος πάλιν ὁ Ἠλξαῖ τοῖς μετὰ τὸν Χρι-
στὸν Ἐὁιωναίοις, ἀλλὰ καὶ τοῖς Ναζαραίοις, «τοῖς¹
μετέπειτα γεγονόσι· καὶ κέχρηνται αὐτῷ τέσσαρες
αἱρέσεις, ἐπειδὴ θέλγονται τῇ αὑτοῦ πλάνη· Ἐϐιω-
ναίων τε, τῶν μετέπειτα Ναξαραίων, Ὀσσηνῶν τε
τῶν πρὸ αὐτοῦ καὶ σὺν αὐτῷ, καὶ Ναξαραίων τῶν
ἄνω μοι προδεδηλωμένων. Αὕτη δὲ ή αἵρεσις τῶν
ἑπτὰ τῶν ὲν Ἱεροσολύμοις, αἵτινες ἐνέμειναν ἄχρι
τῆς τοῦ Χριστοῦ παρουσίας, καὶ μετὰ τὴν Χριστοῦ
ἒνσαρκον παρουσίαν ἄχρι τῆς τῶν Ἱεροσολύμων
ἁλώσεως, ἥτις γέγονεν ὑπὸ Τίτου βασιλέως ἀδελφοῦ
Δομετιανοῦ, υἱοῦ δὲ Οὐεσπασιανοῦ βασιλέως. Μετὰ
δὲ τὴν τῶν Ἱεροσολύμων ἅλωσιν ἐπέμεινεν ἦ τε
.' αῦτη, καὶ αἱ ἄλλαι ὀλίγῳ τῷ χρόνῳ αἱ φημιζόμεναι
αἱρέσεις, Σαδδουκαίων φημὶ, καὶ Γραμματέων, Φα-
ρισαίων τε, καί Ἢμεροὸαπτιστῶν, καὶ Ναζαραίων, καὶ
Ὄσσηνῶν, καὶἮρωδιανῶν· ἄχρις οὗ κατὰ καιρὸν καὶ¹
κατὰ χρόνον ἑκάστη αὐτῶν διασκορπισθεῐσα διελύθη.
ς’. Ἀρκετῶς δὲ ἔχειν ἀπ’ αὐτῆς τῆς αὐτῶν φρει
νοδλαδείας, καὶ τῶν ῥημάτων τοῦ κηρύγματος τοῦ
δηλητηρίου ἱοῦ ἀλεξητήριον ἐαυτῷ πάντα νουνεχῆ
κατασκευάσαι, καταγνόντα τῆς συρφετώδους αὐτῶν
διδασκαλίας τε καὶ λαλιᾶς, καὶ μάλιστα τοῦ Κυρίου
εὐθὺς λέγοποςιέν τε τῷ νόμῳ καὶ ἐν τῷ Εὗαγγελίιεν
Dim ἔσονταί σοι θεοὶ ἕτεροι πλὴν ἐμοῦ οὐ λήψῃ