PG 41, col. 888
τὸ Πάσχα,ἡ αὐτὴ τεσσαρεσκαιδεκάτη ἐπιφώσκουσα ἐξ
διατελεῖ ἡμέρας ἐν τῇ νηστείᾳ· καὶ οὐκέτι μία ἔσται
τῆς νηστείας· καὶ διέπεσεν ἡ περὶ μιᾶς ἡμέρας
αὐτῶν ζήτησις, οὐ μία τις οὕσα. Ἐχει γὰρ τὰ πρω-
τότυπα συνεζευγμένα· καὶ ἐζημίωνται οὐκ ὀλίγην
κατὰ Θεὸν πραγματείαν. Ἐδει γὰρ τὸν Χριστὸν ἐν
τεσσαρεσκαιδεκάτῃ ἡμέρᾳ θύεσθαι κατὰ τὸν νόμον.
δπως λήξῃ παρʼ αὐτοῖς τὸ φωτίζον αὐτοὺς φῶς κατὰ
τὸν νόμον, τοῦ ἡλίου ἀνατείλαντος, καὶ σκεπάσαντος
τῆς σελήνης τὸ σέλας. Ἀπὸ γὰρ τεσσαρεσκαιδεκάτης
καὶ κάτω φθίνει τὸ φαεινὸν τῆς σελήνης. Οὕτω καὶ
ἐν τῷ νόμῳ ἀπὸ τῆς τοῦ Χριστοῦ παρουσίας καὶ
πάθους ἡμαύρωται ἡ Ἰουδαῖκὴ συναγωγὴ, κατηύγασε
δὲ τὸ Εὐαγγέλιον· μὴ καταλυθέντος τοῦ νόμου,
ἀλλὰ πληρωθέντος· μὴ καταργηθέντος τοῦ τύπου,
ἀλλὰ παραστήσαντος τὴν ἀλήθειαν. Οὕτω γὰρ καὶ ἐ
τῷ πεποιηκέναι τὸ Πάσχα ἐν τῇ Ἰεριχὼ, εὐθὺς
ἐπήνεγκεν ἡ θεία Εραφὴ, λέγουσα· Καὶ ἐφαγον ἐν
αλγνάλοις καὶ ἐξέλιπε τὸ μάννα· προμαρτυροῦσα
αὐτοῖς ἡ θεία Εραφὴ, καὶ προφητεύουσα, ὅτι τῷ
πάθει Κυρίου διὰ τὴν αὐτῶν ἐπαρνησιθεῖαν λήξεε
παρʼ αὐτοῖς ἡ βρῶσις ἡ εὐαγγελικὴ καὶ ἐπουράνιος,
ὅπερ μάννα παρʼ αὐτοῖς κέκληται.
1. Πανταχόθεν δὲ ἡ ἀγία (11) Θεοῦ Ἐκκλησία
περὶ τῆς χρείας ταύτης τῆς μυσταγωγίας συλλέγου-
σα τὸν σύνδεσμον, οὐ διαπίπτει τῆς ἀληθείας. Κέ-
χρηται γὰρ οὐ μόνοντῇτεσσαρεσκαιδεκάτῃ, ἀλλὰ καὶ
τῇ ἐβδομάδι τῇ κατὰ περίοδον ἀνακυκλουμένῃ τάξει
τῶν τοῦ Σαββάτου ἐπτὰ ἡμερῶν· ἵνα κατὰ τὰ ὑπὸ
τοῦ Κυρίου γενόμενα κατὰ τὸ πρωτότυπον, εἴη ἀνά-
στασίς τε καὶ εὐωχία. Καὶ κέχρηται οὐ μόνον τῇ
τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τῆς σελήνης, ἀλλὰ καὶ τῷ δρό-
μῳ τοῦ ἡλίου· ἴνα μὴ, ἐνὶ ἐνιαυτῷ δύο Πάσχα
ποιοῦντες, ἐν τῷ ἐτέρῳ μηδὲ ἕν Πάσχα τελέσωμεν.
Διὸ παρατηρούμεθα μὲν τὴν τεσσαρεσκαιδεκάτην,
ὐπερβαίνομεν δὲ τὴν ἰσημερίαν, φέρομεν δὲ ἐπὶ τὴν
ἀγίαν Κυριακὴν τὸ τέλος τῆς συμπληρώσεως· λαμ-
βάνομεν δὲ τὸ πρόβατον ἀπὸ δεκάτης, ὄνομα τοῦ Ἰη-
σοῦ ἐπιιγνόντες διὰ τὸ ἰῶτα· ἵνα μὴ λάθῃ ἡμᾶς μη-
δὲν τῶν κατὰ τὴν ἀλήθειαν πᾶσαν τῆς ζωτικῆς ταύ-
της τοῦ Πάσχα τῆς ἐκκλησιαστικῆς καὶ ἀληθινῆς
πραγματείας.
περβήσομαι δὲ καὶ τοῦτο τὸ ἐμφύσημα τοῦ
βέωνος (12), εἴτουν φυσαλοῦ δφεως, διὰ τῆς τοῦ
Χριστοῦ δυνάμεως ἐπιισφραγισάμενος, καὶ ἐπὶ τὰς
ἐξῆς τὸν νοῦν προτείνων, Θεὸν συνήθως ἐπικαλούμε-
νος εἰς βοήθειαν.
πλTA τε APπΕποε,
Τῆς μὴ δεχομένης τὸ κατὰ ωάντην Εὐαγγέλιον,
καὶ τὴν Ἀποκάλυψν. ῆν ἐκάλεσεν Ἀνοήτων δ,
eρuακοσστὴ πρώτη, ἡ καὶ πεντηκοστὴ πæρώrη.
Κ. Καθεξῆς δὲ τούτων τῶν αἰρέσεων, μετὰ τὴν
κατὰ θρύγας τε καὶ Κυῖντιλλιανοὺς, καὶ Τεσσα-
ρεσκαιδεκατίτας οὕτω καλουμένους, ἀνεφύη τῷ βίῳ
(12) Τὸ ἐμφόσημα τοῦ βέωνος. Vοx ista βέων
cum adnodanda erant. ea ad hær. LXX quæ est Au- nusquam a me lecta. Atque haud scio an βού-
διατελεῖ ἡμέρας ἐν τῇ νηστείᾳ· καὶ οὐκέτι μία ἔσται
τῆς νηστείας· καὶ διέπεσεν ἡ περὶ μιᾶς ἡμέρας
αὐτῶν ζήτησις, οὐ μία τις οὕσα. Ἐχει γὰρ τὰ πρω-
τότυπα συνεζευγμένα· καὶ ἐζημίωνται οὐκ ὀλίγην
κατὰ Θεὸν πραγματείαν. Ἐδει γὰρ τὸν Χριστὸν ἐν
τεσσαρεσκαιδεκάτῃ ἡμέρᾳ θύεσθαι κατὰ τὸν νόμον.
δπως λήξῃ παρʼ αὐτοῖς τὸ φωτίζον αὐτοὺς φῶς κατὰ
τὸν νόμον, τοῦ ἡλίου ἀνατείλαντος, καὶ σκεπάσαντος
τῆς σελήνης τὸ σέλας. Ἀπὸ γὰρ τεσσαρεσκαιδεκάτης
καὶ κάτω φθίνει τὸ φαεινὸν τῆς σελήνης. Οὕτω καὶ
ἐν τῷ νόμῳ ἀπὸ τῆς τοῦ Χριστοῦ παρουσίας καὶ
πάθους ἡμαύρωται ἡ Ἰουδαῖκὴ συναγωγὴ, κατηύγασε
δὲ τὸ Εὐαγγέλιον· μὴ καταλυθέντος τοῦ νόμου,
ἀλλὰ πληρωθέντος· μὴ καταργηθέντος τοῦ τύπου,
ἀλλὰ παραστήσαντος τὴν ἀλήθειαν. Οὕτω γὰρ καὶ ἐ
τῷ πεποιηκέναι τὸ Πάσχα ἐν τῇ Ἰεριχὼ, εὐθὺς
ἐπήνεγκεν ἡ θεία Εραφὴ, λέγουσα· Καὶ ἐφαγον ἐν
αλγνάλοις καὶ ἐξέλιπε τὸ μάννα· προμαρτυροῦσα
αὐτοῖς ἡ θεία Εραφὴ, καὶ προφητεύουσα, ὅτι τῷ
πάθει Κυρίου διὰ τὴν αὐτῶν ἐπαρνησιθεῖαν λήξεε
παρʼ αὐτοῖς ἡ βρῶσις ἡ εὐαγγελικὴ καὶ ἐπουράνιος,
ὅπερ μάννα παρʼ αὐτοῖς κέκληται.
1. Πανταχόθεν δὲ ἡ ἀγία (11) Θεοῦ Ἐκκλησία
περὶ τῆς χρείας ταύτης τῆς μυσταγωγίας συλλέγου-
σα τὸν σύνδεσμον, οὐ διαπίπτει τῆς ἀληθείας. Κέ-
χρηται γὰρ οὐ μόνοντῇτεσσαρεσκαιδεκάτῃ, ἀλλὰ καὶ
τῇ ἐβδομάδι τῇ κατὰ περίοδον ἀνακυκλουμένῃ τάξει
τῶν τοῦ Σαββάτου ἐπτὰ ἡμερῶν· ἵνα κατὰ τὰ ὑπὸ
τοῦ Κυρίου γενόμενα κατὰ τὸ πρωτότυπον, εἴη ἀνά-
στασίς τε καὶ εὐωχία. Καὶ κέχρηται οὐ μόνον τῇ
τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τῆς σελήνης, ἀλλὰ καὶ τῷ δρό-
μῳ τοῦ ἡλίου· ἴνα μὴ, ἐνὶ ἐνιαυτῷ δύο Πάσχα
ποιοῦντες, ἐν τῷ ἐτέρῳ μηδὲ ἕν Πάσχα τελέσωμεν.
Διὸ παρατηρούμεθα μὲν τὴν τεσσαρεσκαιδεκάτην,
ὐπερβαίνομεν δὲ τὴν ἰσημερίαν, φέρομεν δὲ ἐπὶ τὴν
ἀγίαν Κυριακὴν τὸ τέλος τῆς συμπληρώσεως· λαμ-
βάνομεν δὲ τὸ πρόβατον ἀπὸ δεκάτης, ὄνομα τοῦ Ἰη-
σοῦ ἐπιιγνόντες διὰ τὸ ἰῶτα· ἵνα μὴ λάθῃ ἡμᾶς μη-
δὲν τῶν κατὰ τὴν ἀλήθειαν πᾶσαν τῆς ζωτικῆς ταύ-
της τοῦ Πάσχα τῆς ἐκκλησιαστικῆς καὶ ἀληθινῆς
πραγματείας.
περβήσομαι δὲ καὶ τοῦτο τὸ ἐμφύσημα τοῦ
βέωνος (12), εἴτουν φυσαλοῦ δφεως, διὰ τῆς τοῦ
Χριστοῦ δυνάμεως ἐπιισφραγισάμενος, καὶ ἐπὶ τὰς
ἐξῆς τὸν νοῦν προτείνων, Θεὸν συνήθως ἐπικαλούμε-
νος εἰς βοήθειαν.
πλTA τε APπΕποε,
Τῆς μὴ δεχομένης τὸ κατὰ ωάντην Εὐαγγέλιον,
καὶ τὴν Ἀποκάλυψν. ῆν ἐκάλεσεν Ἀνοήτων δ,
eρuακοσστὴ πρώτη, ἡ καὶ πεντηκοστὴ πæρώrη.
Κ. Καθεξῆς δὲ τούτων τῶν αἰρέσεων, μετὰ τὴν
κατὰ θρύγας τε καὶ Κυῖντιλλιανοὺς, καὶ Τεσσα-
ρεσκαιδεκατίτας οὕτω καλουμένους, ἀνεφύη τῷ βίῳ
(12) Τὸ ἐμφόσημα τοῦ βέωνος. Vοx ista βέων
cum adnodanda erant. ea ad hær. LXX quæ est Au- nusquam a me lecta. Atque haud scio an βού-