PG 42, col. 193
πρᾶγμα τῆς δεήσεως, αἰτεῖται παρ’ αὐτῶν τὸ αἴτημα
τοῦτο, ὅπως δέξωνται ’Ἀρειον μετ’ αὐτῶν εἰς κοινω-
νίαν, δῆθεν προσποιητιῖκ αὐτὸν καὶ εἰρωνεία μετα-
νοοῦντα. Ol δὲ ὑπισχνοῦνται αὐτόν ⁸. Καὶ ἐντεῦθεν
προσφέρει αὐτοὺς τῷ βασιλεῖ, καὶ τά κατ’ αὐτοὺς
Εὐσέϐιος ἀναδιδάσκει · καὶ συγχωρεῖται τοῖς Μελη-
τιανοῖς ἔκτοτε καθ’ ἑαυτοὺς συνάγειν, καὶ μὴ ὑπό
τινων ὀχλεῖσθαι. Ὠς εἴθε μᾶλλον et αὐτοὶ ot τὴν
άκροδικαιοσύνην τῆς ἀληθείας άναδεδεγμένοι Μελη-
τιανοὶ μετὰ τῶν παραπεσόντων μετὰ μετάνοιαν ἐκοι-
νώνησαν ἥπερ Ἀρείῳ καὶ τοῖς ἀπ’ αύτοῦῐ Γέγονε
γάρ αὐτοῖς τοῦτο κατὰ τὴν παροιμίαν, ὅτι φεύγοντες
τὸν καπνὸν εἰς πῦρ ἐνέπεσον. Οὓτε γὰρ ’Ἀρειος
ἠδύνατο ἔχειν στάσιν καὶ⁸ παρρησίαν, μὴ διὰ τῆς
τοιαύτης ὑποθέσεως, ἥτις γέγονεν αὐτοῖς καὶ είς
δεῦρο κακὴ συνάφεια. Συνεμίγησαν γὰρ οί καθα-
ρεύοντές ποτε ικαὶ άκροδίκαιοι τῇ πίστει Μελητιανοὶ
μετὰ τῶν τοῦ Ἀρείου μαθητῶν · καὶ οί πλείους μὲν
ἤδη ὲχράνθησαν τῇ τοῦ Ἀρείου κακοπιστίᾳ, ἀπὸ τῆς
πίστεως ἐκτραπέντες ὲν τούτοις τοῖς χρόνοιςο τινὲς
δὲ, εί καὶ ἔμειναν ἔχοντες τὴν ἀληθινὴν πίστιν, ἔχουσι
μὲν, οὐ μὴν δέ εἰσιν ἀπηλλαγμένοι τῆς βορϐορώ-
δους ρυπαρίας διὰ τὴν πρὸς τὸν ’Ἀρειον καὶ Ἀρεια-
vet; κοινωνίαν. Ἀπὸ δὲ τῆς προειρημένης ὑποθέσεως
ἔσχεν ἡ πρὸς τούτους συνάφεια Μελητίου τε καὶ Ἀρειαο
νῶν προερ ἁσεις.
Ἀλλά μεταξὺ ὀλίγου χρόνου (καθὼς ’ ὑπεσχόμην
εἰπεῖν τὴν ὑπόθεσιν ἐνταῦθα διηγήσομαι), ἀναγκα-
ζομένου Ἀλεξάνδρου τοῦ τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὲπι-
σκὸπου συνάξαιτὸν Ἀρειον, καὶ αὐτοῦ εὐχομένου καὶ
στενάξαντος, καὶ κλίκιαντος τάγόνατα πε pl. ὥραν ἐννά-
την τῷ Σαϐϐάτῳ ἐνώπιον τοῦ θυσιαστηρίου, τοῦ Εύ-
σεϐἰου λέγοντος, ὅτι Et μὴ βουληθείης ἑκὼν τοῦτον
αὑτὸν συνάξαι, ἄκοντος σου σὺν ἐμοὶ εἰσελεύσεται τῇ
αἴθριον ἡμέρα ’Κυριακὴ δὲ ἐπέφωσκεν· ὡς δὲ ἔφην,
εὐξαμένου τοῦ Ἀλεξάνδρου, καὶ δεηθέντος τοῦ Κυ-
ρίου ήμῶν ἢ αὐτὸν ἐπᾶραι, ἵνα μὴ συμμολυνθῇ τῷ
Ἀρείῳ τῷ κατὰ τοῦ Κυρίου βλασφημήσαντι, ἢ ποιῆ-
σαι παράδοξόν τι, ὡς εἴωθεν ὲν γενεᾷ καὶ⁸ γενεᾷ πα-
ραδοξοποιεῖν, ούκ εἰς μακράν ἡ εὐχὴ τοῦ ἁγίου
ἐπληροῦτοο κατὰ τὰς⁵ νύκτας εἰσελθὼν ὁ ’Λρειος sia
θᾶκον πρὸς τὰς αὐτοῦ χρείας παρασκευασθῆναι, ἐλάι-
κισε, καθάπερ καὶ Ἰούδας ποτέ ο καὶ οὕτως τὸ τέλος
ιαύτοῦ γέγονεν ὲν τόπῳ δυσώδει τῆς ἀκαθαρσίας.
Ζ’. Μετὰ δὲ τοῦτον τὸν χρόνον λοιπὸν ἐκαττύετο
περὶ ³ τῶν τούτου μαθητῶν τὰ κατὰ τὴν συσκευὴν
τῆς Ἐκκλησίας. Ἐτελεύτα δὲ’Ἀλέξανδρος ὁ Ἀλεσ-
ξανδρείας μετά τὴν ὲν Νικαία σύνοδον. Ού παρῆν δὲ
Ἀθανάσιος μετὰ τὸν θάνατον Ἀρείου. Διάκονος γὰρ ἦν
κατ’ ἐκεῖνο καιροῦ ὑπὸ Ἀλεξάνδρου,καὶ ἀπεστάλη ὑπ’
αὑτοῦ είς τὸ κομητᾶτον. Ἀλεξάνδρου δὲ ὲντειλαιιένου
ιε. αὐτῷ. ² Deest γάρ. ³ Cor. napi
τοῦτο, ὅπως δέξωνται ’Ἀρειον μετ’ αὐτῶν εἰς κοινω-
νίαν, δῆθεν προσποιητιῖκ αὐτὸν καὶ εἰρωνεία μετα-
νοοῦντα. Ol δὲ ὑπισχνοῦνται αὐτόν ⁸. Καὶ ἐντεῦθεν
προσφέρει αὐτοὺς τῷ βασιλεῖ, καὶ τά κατ’ αὐτοὺς
Εὐσέϐιος ἀναδιδάσκει · καὶ συγχωρεῖται τοῖς Μελη-
τιανοῖς ἔκτοτε καθ’ ἑαυτοὺς συνάγειν, καὶ μὴ ὑπό
τινων ὀχλεῖσθαι. Ὠς εἴθε μᾶλλον et αὐτοὶ ot τὴν
άκροδικαιοσύνην τῆς ἀληθείας άναδεδεγμένοι Μελη-
τιανοὶ μετὰ τῶν παραπεσόντων μετὰ μετάνοιαν ἐκοι-
νώνησαν ἥπερ Ἀρείῳ καὶ τοῖς ἀπ’ αύτοῦῐ Γέγονε
γάρ αὐτοῖς τοῦτο κατὰ τὴν παροιμίαν, ὅτι φεύγοντες
τὸν καπνὸν εἰς πῦρ ἐνέπεσον. Οὓτε γὰρ ’Ἀρειος
ἠδύνατο ἔχειν στάσιν καὶ⁸ παρρησίαν, μὴ διὰ τῆς
τοιαύτης ὑποθέσεως, ἥτις γέγονεν αὐτοῖς καὶ είς
δεῦρο κακὴ συνάφεια. Συνεμίγησαν γὰρ οί καθα-
ρεύοντές ποτε ικαὶ άκροδίκαιοι τῇ πίστει Μελητιανοὶ
μετὰ τῶν τοῦ Ἀρείου μαθητῶν · καὶ οί πλείους μὲν
ἤδη ὲχράνθησαν τῇ τοῦ Ἀρείου κακοπιστίᾳ, ἀπὸ τῆς
πίστεως ἐκτραπέντες ὲν τούτοις τοῖς χρόνοιςο τινὲς
δὲ, εί καὶ ἔμειναν ἔχοντες τὴν ἀληθινὴν πίστιν, ἔχουσι
μὲν, οὐ μὴν δέ εἰσιν ἀπηλλαγμένοι τῆς βορϐορώ-
δους ρυπαρίας διὰ τὴν πρὸς τὸν ’Ἀρειον καὶ Ἀρεια-
vet; κοινωνίαν. Ἀπὸ δὲ τῆς προειρημένης ὑποθέσεως
ἔσχεν ἡ πρὸς τούτους συνάφεια Μελητίου τε καὶ Ἀρειαο
νῶν προερ ἁσεις.
Ἀλλά μεταξὺ ὀλίγου χρόνου (καθὼς ’ ὑπεσχόμην
εἰπεῖν τὴν ὑπόθεσιν ἐνταῦθα διηγήσομαι), ἀναγκα-
ζομένου Ἀλεξάνδρου τοῦ τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὲπι-
σκὸπου συνάξαιτὸν Ἀρειον, καὶ αὐτοῦ εὐχομένου καὶ
στενάξαντος, καὶ κλίκιαντος τάγόνατα πε pl. ὥραν ἐννά-
την τῷ Σαϐϐάτῳ ἐνώπιον τοῦ θυσιαστηρίου, τοῦ Εύ-
σεϐἰου λέγοντος, ὅτι Et μὴ βουληθείης ἑκὼν τοῦτον
αὑτὸν συνάξαι, ἄκοντος σου σὺν ἐμοὶ εἰσελεύσεται τῇ
αἴθριον ἡμέρα ’Κυριακὴ δὲ ἐπέφωσκεν· ὡς δὲ ἔφην,
εὐξαμένου τοῦ Ἀλεξάνδρου, καὶ δεηθέντος τοῦ Κυ-
ρίου ήμῶν ἢ αὐτὸν ἐπᾶραι, ἵνα μὴ συμμολυνθῇ τῷ
Ἀρείῳ τῷ κατὰ τοῦ Κυρίου βλασφημήσαντι, ἢ ποιῆ-
σαι παράδοξόν τι, ὡς εἴωθεν ὲν γενεᾷ καὶ⁸ γενεᾷ πα-
ραδοξοποιεῖν, ούκ εἰς μακράν ἡ εὐχὴ τοῦ ἁγίου
ἐπληροῦτοο κατὰ τὰς⁵ νύκτας εἰσελθὼν ὁ ’Λρειος sia
θᾶκον πρὸς τὰς αὐτοῦ χρείας παρασκευασθῆναι, ἐλάι-
κισε, καθάπερ καὶ Ἰούδας ποτέ ο καὶ οὕτως τὸ τέλος
ιαύτοῦ γέγονεν ὲν τόπῳ δυσώδει τῆς ἀκαθαρσίας.
Ζ’. Μετὰ δὲ τοῦτον τὸν χρόνον λοιπὸν ἐκαττύετο
περὶ ³ τῶν τούτου μαθητῶν τὰ κατὰ τὴν συσκευὴν
τῆς Ἐκκλησίας. Ἐτελεύτα δὲ’Ἀλέξανδρος ὁ Ἀλεσ-
ξανδρείας μετά τὴν ὲν Νικαία σύνοδον. Ού παρῆν δὲ
Ἀθανάσιος μετὰ τὸν θάνατον Ἀρείου. Διάκονος γὰρ ἦν
κατ’ ἐκεῖνο καιροῦ ὑπὸ Ἀλεξάνδρου,καὶ ἀπεστάλη ὑπ’
αὑτοῦ είς τὸ κομητᾶτον. Ἀλεξάνδρου δὲ ὲντειλαιιένου
ιε. αὐτῷ. ² Deest γάρ. ³ Cor. napi