PG 42, col. 317
divinis ea se cogitatione concipere. Nihilne vero, subjiciemns, Deus ah vestra conditione, natura et
Θεοῦ καταλαμϐάνειν τὰ ἀκατάληπτα· δεύτερον δὲ. ὅτ
ἀσεϐές ἐστι Θεὸν ἀφ’ ὑμῶν ἀπεικάζεσθαι κατὰ τὴ
3μῶν οὐσίαν. Ἐν ἡμῖν γὰρ τὸ μὴ ὃν γεννᾶται ο ὲπειδ
αὐτοὶ οὑκ ἦμέν ποτε, γεγεννήμεθα δὲ ἀπὸ τῶν ὴμῶ
πατέρων, τῶν καὶ αὑτῶν ποτε μὴ ὑπαρχόντων, κε
ἑξ ὑπαρχῆς ἄχρι τοῦ Ἀδὰμ διαληπτέον. Ἀδὰμ ἔ
ἀπὸ τῆς γῆς ἐγένετο, οὑκ ὢν ποτε. Ἡ δὲ γῆ ὲγένετ
ἐξ οὐκ ὄντων · ὅτι οὑκ ἦν ἀεί. Θεὸς δὲ Πατὴρ ἦν ἀε
Καὶ ὁποῖος ἦν τῇ φύσει, τοιοῦτον ἐγέννησε τὸν Υἱόη
Ἐγέννησε δὲ αὑτὸν ἀεὶ ὅντα, οὑ συνὰδελφον, ἀλλ’ ὲ
αὐτοῦ γεγεννημένον, ὅμοιον αὑτῷ κατὰ φύσιν, Κύριε
ὲκ Κυρίου, Θεὸν ὲκ Θεοῦ, Θεὸν ἀληθινὸν ὲκ Θεοῦ ἁλι
Θινοῦ. Καὶ όποία λογίζεταί τις περὶ Πατρὸς, οὔτε
xa‘t περὶ Υίοῦ λογιστέονο ὁποῖα πιστεύει περὶ το
Υἱοῦ, οὕτω είς τὸν Πατέρα ἡγητέον. Οὕτω γάρ tmen
'0 μὴ πιστεύων είς τόν Υἱὸγν ὡς πιστεύεινείς τὰ
Πατέρα, καὶ τιμᾷ τόν flor ὡς τιμᾷ τὸν Πατέρα, ι
dpriz'tof) 0801’; μένει ἐπ’ αὐτόν-ο ’ὡς ἔχει τὸν Θενϊε
[εὐαγγέλιον. Καί διέπεσε πάλιν ἡ αζὺτῶν συλλογι
πιχῆνδιάνοια. Θεὸς γὰρ ἀκατάληπτος ὢν Θεὸν citata
τίὶληπτον ἐγέννησε πρὸ πάντων τῶν αἰώνων καὶ πρ
χρόνωνο καὶ obit ἐστι διάστημα ἀναμέσον Υἱοῦ
ῐίατρός· ἀλλ’ ἅμα νοεῖς Πατέρα, ἅμα νοεῖς Υἱόν
ἅμαι ὀνομάζεις Ϋίὸν, ἅμα δειδινύεις. Πατέρα. Ἀπ
vim τοῦ ila-apo; me νοεῖται, καὶ ἀπὸ Υἱοὺ Πατὴ
γινώσκεται. ίΙόΘεν γὰρ Υίὸς, εί μὴ Πατέρα ἔχει; κε
⁸πόθεν Πατὴρ, εί μή έγένντξσε τὸν. Μονόγενῖῖς ΪΙότ
γὰρ δύναταινμὴάαλείσοαί Πατὴρ Πατὴρίῆ Υἱὲ
Ῠὶὸς, ἵνα τινὲς νὸήσωσι Πατέρα ἀνέὸ Ὶ’ίοῦ.“›ιαὶ’ὑστε
pO‘I'ti); είς προκοπὴν ἐληλυθότα, καὶ γεγεννηκότα τὸ
‘l‘ibv, ³ἴνασμείτςί τὸ γέννημα κληὺῇ Πατὴρ Υίὸῦ ὁ [Io
siqp,,1:pox:5mmv ὲν τῇηθεότητιό τέλειός, καὶ μηδὲ
ποτε ὲπιδεόμενος τελειώσεως ;
appellari Pater potest, aut Filius non vocari Filius, ut sine Filio Pater utcunque possit intelligi, aut
istiusmodi tingi, ut progressione quadam fat-ta Filium postea genuerit, ac deinde cum genuerit, Filii
Pater appellari debeat; quasi divini-tatis progressum, uti dixi, quempiam adeptus, cum tamen ita ρει-ἴθι
ctus sit, ut amplius perlici nequeat?
0'. Πόιλιν δὲ προφασίζονται, τὸ ίατικὸν τοῦτο φάρ-
μακον καὶ σωτηριῶδες ἀντίδοτον ἀφ’ ἑαυτῶν
ίὸάλῖεσθαι βουλόμενοιξτὸ στερέμνιον τῆς πίστειι
τῆς ἁγίας τοῦ Θεοῦ -Ἑκκλησίας, λέγοντες Πόοε
τὸ τῆςιοὺσίας ὄνομα ἡμῖν φέρεταις διόι τί όμοούσις
ιγιέξ τῷ [largi λέγεταις ’Ποία Τραφὴ sine: πει
ὀμοουσιότητος; Ποϊος τῶν ἀποστόλων οὑσίαν εἶσι
Θεοῦ;οὑκ ἴσασι δὲ, ὅτι καὶ ὑπόστασις (l) καὶ οὑσί
ταντόν ἐστι τῷ λόγω. Ἐστη ί γὰρ Κύριὸςιὲν τῇ ὑπι
στάσει careo: acati: ⁸τὸ απαῖὺγιλσὶλα ri};- *δόξηξξ κα
χαρακτὴρ τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ’ οὐσία οὖν ἐστιν
o'bil περιουσία, ἀλλὰ αὑτὸ τοῦτο ὃν, ὦς φησι Μωῦ
'0.tbr ἀπέσταλκέ με, εἶπον ¹ τοῖς υἱοῒς Ἰσραήλ
ὢν οὖν τὸ ὃν ’τὸ ὑὲ δνὴ οὖσα οὐσία τὺγχα·
*Cor. ἔστι. ³ F. εἰπών, nisi sit imperativus. ³
tl) Οὐκ ἴσασι δὲ, ὅτι καὶ ὑπόστασις. De his t
Amat. eccfes. 62. an. 187.
.tual. eccfes. 62, an. 187.
Θεοῦ καταλαμϐάνειν τὰ ἀκατάληπτα· δεύτερον δὲ. ὅτ
ἀσεϐές ἐστι Θεὸν ἀφ’ ὑμῶν ἀπεικάζεσθαι κατὰ τὴ
3μῶν οὐσίαν. Ἐν ἡμῖν γὰρ τὸ μὴ ὃν γεννᾶται ο ὲπειδ
αὐτοὶ οὑκ ἦμέν ποτε, γεγεννήμεθα δὲ ἀπὸ τῶν ὴμῶ
πατέρων, τῶν καὶ αὑτῶν ποτε μὴ ὑπαρχόντων, κε
ἑξ ὑπαρχῆς ἄχρι τοῦ Ἀδὰμ διαληπτέον. Ἀδὰμ ἔ
ἀπὸ τῆς γῆς ἐγένετο, οὑκ ὢν ποτε. Ἡ δὲ γῆ ὲγένετ
ἐξ οὐκ ὄντων · ὅτι οὑκ ἦν ἀεί. Θεὸς δὲ Πατὴρ ἦν ἀε
Καὶ ὁποῖος ἦν τῇ φύσει, τοιοῦτον ἐγέννησε τὸν Υἱόη
Ἐγέννησε δὲ αὑτὸν ἀεὶ ὅντα, οὑ συνὰδελφον, ἀλλ’ ὲ
αὐτοῦ γεγεννημένον, ὅμοιον αὑτῷ κατὰ φύσιν, Κύριε
ὲκ Κυρίου, Θεὸν ὲκ Θεοῦ, Θεὸν ἀληθινὸν ὲκ Θεοῦ ἁλι
Θινοῦ. Καὶ όποία λογίζεταί τις περὶ Πατρὸς, οὔτε
xa‘t περὶ Υίοῦ λογιστέονο ὁποῖα πιστεύει περὶ το
Υἱοῦ, οὕτω είς τὸν Πατέρα ἡγητέον. Οὕτω γάρ tmen
'0 μὴ πιστεύων είς τόν Υἱὸγν ὡς πιστεύεινείς τὰ
Πατέρα, καὶ τιμᾷ τόν flor ὡς τιμᾷ τὸν Πατέρα, ι
dpriz'tof) 0801’; μένει ἐπ’ αὐτόν-ο ’ὡς ἔχει τὸν Θενϊε
[εὐαγγέλιον. Καί διέπεσε πάλιν ἡ αζὺτῶν συλλογι
πιχῆνδιάνοια. Θεὸς γὰρ ἀκατάληπτος ὢν Θεὸν citata
τίὶληπτον ἐγέννησε πρὸ πάντων τῶν αἰώνων καὶ πρ
χρόνωνο καὶ obit ἐστι διάστημα ἀναμέσον Υἱοῦ
ῐίατρός· ἀλλ’ ἅμα νοεῖς Πατέρα, ἅμα νοεῖς Υἱόν
ἅμαι ὀνομάζεις Ϋίὸν, ἅμα δειδινύεις. Πατέρα. Ἀπ
vim τοῦ ila-apo; me νοεῖται, καὶ ἀπὸ Υἱοὺ Πατὴ
γινώσκεται. ίΙόΘεν γὰρ Υίὸς, εί μὴ Πατέρα ἔχει; κε
⁸πόθεν Πατὴρ, εί μή έγένντξσε τὸν. Μονόγενῖῖς ΪΙότ
γὰρ δύναταινμὴάαλείσοαί Πατὴρ Πατὴρίῆ Υἱὲ
Ῠὶὸς, ἵνα τινὲς νὸήσωσι Πατέρα ἀνέὸ Ὶ’ίοῦ.“›ιαὶ’ὑστε
pO‘I'ti); είς προκοπὴν ἐληλυθότα, καὶ γεγεννηκότα τὸ
‘l‘ibv, ³ἴνασμείτςί τὸ γέννημα κληὺῇ Πατὴρ Υίὸῦ ὁ [Io
siqp,,1:pox:5mmv ὲν τῇηθεότητιό τέλειός, καὶ μηδὲ
ποτε ὲπιδεόμενος τελειώσεως ;
appellari Pater potest, aut Filius non vocari Filius, ut sine Filio Pater utcunque possit intelligi, aut
istiusmodi tingi, ut progressione quadam fat-ta Filium postea genuerit, ac deinde cum genuerit, Filii
Pater appellari debeat; quasi divini-tatis progressum, uti dixi, quempiam adeptus, cum tamen ita ρει-ἴθι
ctus sit, ut amplius perlici nequeat?
0'. Πόιλιν δὲ προφασίζονται, τὸ ίατικὸν τοῦτο φάρ-
μακον καὶ σωτηριῶδες ἀντίδοτον ἀφ’ ἑαυτῶν
ίὸάλῖεσθαι βουλόμενοιξτὸ στερέμνιον τῆς πίστειι
τῆς ἁγίας τοῦ Θεοῦ -Ἑκκλησίας, λέγοντες Πόοε
τὸ τῆςιοὺσίας ὄνομα ἡμῖν φέρεταις διόι τί όμοούσις
ιγιέξ τῷ [largi λέγεταις ’Ποία Τραφὴ sine: πει
ὀμοουσιότητος; Ποϊος τῶν ἀποστόλων οὑσίαν εἶσι
Θεοῦ;οὑκ ἴσασι δὲ, ὅτι καὶ ὑπόστασις (l) καὶ οὑσί
ταντόν ἐστι τῷ λόγω. Ἐστη ί γὰρ Κύριὸςιὲν τῇ ὑπι
στάσει careo: acati: ⁸τὸ απαῖὺγιλσὶλα ri};- *δόξηξξ κα
χαρακτὴρ τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ’ οὐσία οὖν ἐστιν
o'bil περιουσία, ἀλλὰ αὑτὸ τοῦτο ὃν, ὦς φησι Μωῦ
'0.tbr ἀπέσταλκέ με, εἶπον ¹ τοῖς υἱοῒς Ἰσραήλ
ὢν οὖν τὸ ὃν ’τὸ ὑὲ δνὴ οὖσα οὐσία τὺγχα·
*Cor. ἔστι. ³ F. εἰπών, nisi sit imperativus. ³
tl) Οὐκ ἴσασι δὲ, ὅτι καὶ ὑπόστασις. De his t
Amat. eccfes. 62. an. 187.
.tual. eccfes. 62, an. 187.