PG 42, col. 465
saeculis omnibus prior est, corporeae et humanae
generationis proprias notas conditiOnesque trans-
ferre; ac denique cum ad sapientia: illius exem-
plum. qua: humanas cogitationes complectitur, ita
Filii sit exigenda generatio, ut per sese subsistat
nihilominus et exsistat : ideo ambabus illis dictio-
nibus, creationis ac generationis, uti Scriptura
voluit; cum creavit perinde dixit, ac genuit : non ut
eadem de re simul contraria dici videantur, sed ut
per creandi vocabulum, subsistentem ac stabilem
unicum esse Dei Filium; per alterum vero, genuit,
eximium ac peculiare quiddam habere monstraret. Ego, inquit, exivi a Patre, et uado‘,
sapientia: nomen ipsum ad omnem passionis excludendum opinionem sufficit.
XXXII. Verum quo tandem rapimur ejus, qui ita
scripsit, obliti: 0 altitudo divitiarum, sapientia: et
scientia! Dei: quam incomprehensibilia sunt judicia
ejus, et itwestigabiles vite ejus’ ί Nos enim docto;
rem habemus veritatis Spiritum, quem nobis post-
eaquam in caelum ascendit, largitus est Dominus:
Ut videamus qua: a Deo denata sunt nobis. In quo
et loquimur, non; in edoctis humana: sapientia: verbis,
sed a disciplina Spiritus acceptis”, spiritalibus spirita-
lia comparantes, in quo colimus et adoramus 'z cujus
gratia ignominia allicimur, per quem prophetat va-
ticinati sunt, a'quo justi homines per viam deducti
sunt, per quem conciliamur Filio. Quid attinet igi-
tur in illius naturam inquirere? Nonne apud vos
sic tanquam spiritales sermonem instituimus? Nam
ad alios ista pertinent: Quoniam non possumus υο-
bis loqui tanquam spiritalibus, sed tanquam carnali-
bus ⁸. Est illud vero metuendum, ne ex earum re-
rum, quas comprehendi nequeunt, ambitioso studio,
et eorum, quae investigari non possunt, inquisitione,
in altissimam impietatis voraginem incidamus. Et
vixi: Sapiens ero ; et ipsa longius a me recessit quam
erat; et altissimum est profundum; quis inreniet
illud ’ἲ Meminerimus enim ejus, qui ista dixit : Ex-
partc cognoscimus, et ea: parte prophetamus. 881
Cum autem venerit quod perfectum est , evacuabitur
quod ea: parte est ε. Si quis videtur scire, nondum
nouit quemadmodum oporteat scire'. Quamobrem
verendum nobis est, ne dum de his quae assequi non
possumus, quo jure, quaque injuria disputare vo
lumus, ne de bis quidem quae attingere possumus,
disputandi facultas relinquatur. Nam ex (ide loqui,
non ex his quae quispiam loquitur, fidem adbibere
convenit: Crglidi enint, inquit, propter quod et lo—
convenit: (Irgidi enint, inquit, propter quod et lo-
cutus sum ⁸. uare qui de propria generatione certi
nihil afllrmai'e possumus, cum Dei generationem
curiose perserutamur, et ambitioso eXplicare illa
aggredimur, nonne timendum cst, ne is qui non
disciplina: modo linguam, sed ct Opportunitatis ad
⁸ ιῐοιιιιηκνι, ‘28. ¹ Rotn. χι, 53. ³ lCur. It, Η
9 seqq. ⁷ lCcr. \‘lll, 2. ⁸ numne?»'t»;;.1.1.;'apeu}n‘tlatinus. “nm ω’
generationis proprias notas conditiOnesque trans-
ferre; ac denique cum ad sapientia: illius exem-
plum. qua: humanas cogitationes complectitur, ita
Filii sit exigenda generatio, ut per sese subsistat
nihilominus et exsistat : ideo ambabus illis dictio-
nibus, creationis ac generationis, uti Scriptura
voluit; cum creavit perinde dixit, ac genuit : non ut
eadem de re simul contraria dici videantur, sed ut
per creandi vocabulum, subsistentem ac stabilem
unicum esse Dei Filium; per alterum vero, genuit,
eximium ac peculiare quiddam habere monstraret. Ego, inquit, exivi a Patre, et uado‘,
sapientia: nomen ipsum ad omnem passionis excludendum opinionem sufficit.
XXXII. Verum quo tandem rapimur ejus, qui ita
scripsit, obliti: 0 altitudo divitiarum, sapientia: et
scientia! Dei: quam incomprehensibilia sunt judicia
ejus, et itwestigabiles vite ejus’ ί Nos enim docto;
rem habemus veritatis Spiritum, quem nobis post-
eaquam in caelum ascendit, largitus est Dominus:
Ut videamus qua: a Deo denata sunt nobis. In quo
et loquimur, non; in edoctis humana: sapientia: verbis,
sed a disciplina Spiritus acceptis”, spiritalibus spirita-
lia comparantes, in quo colimus et adoramus 'z cujus
gratia ignominia allicimur, per quem prophetat va-
ticinati sunt, a'quo justi homines per viam deducti
sunt, per quem conciliamur Filio. Quid attinet igi-
tur in illius naturam inquirere? Nonne apud vos
sic tanquam spiritales sermonem instituimus? Nam
ad alios ista pertinent: Quoniam non possumus υο-
bis loqui tanquam spiritalibus, sed tanquam carnali-
bus ⁸. Est illud vero metuendum, ne ex earum re-
rum, quas comprehendi nequeunt, ambitioso studio,
et eorum, quae investigari non possunt, inquisitione,
in altissimam impietatis voraginem incidamus. Et
vixi: Sapiens ero ; et ipsa longius a me recessit quam
erat; et altissimum est profundum; quis inreniet
illud ’ἲ Meminerimus enim ejus, qui ista dixit : Ex-
partc cognoscimus, et ea: parte prophetamus. 881
Cum autem venerit quod perfectum est , evacuabitur
quod ea: parte est ε. Si quis videtur scire, nondum
nouit quemadmodum oporteat scire'. Quamobrem
verendum nobis est, ne dum de his quae assequi non
possumus, quo jure, quaque injuria disputare vo
lumus, ne de bis quidem quae attingere possumus,
disputandi facultas relinquatur. Nam ex (ide loqui,
non ex his quae quispiam loquitur, fidem adbibere
convenit: Crglidi enint, inquit, propter quod et lo—
convenit: (Irgidi enint, inquit, propter quod et lo-
cutus sum ⁸. uare qui de propria generatione certi
nihil afllrmai'e possumus, cum Dei generationem
curiose perserutamur, et ambitioso eXplicare illa
aggredimur, nonne timendum cst, ne is qui non
disciplina: modo linguam, sed ct Opportunitatis ad
⁸ ιῐοιιιιηκνι, ‘28. ¹ Rotn. χι, 53. ³ lCur. It, Η
9 seqq. ⁷ lCcr. \‘lll, 2. ⁸ numne?»'t»;;.1.1.;'apeu}n‘tlatinus. “nm ω’