PG 44, col. 1315
habuit mors in homines. Omni ergo mala potestate
ct principatu in nobis dissoluto, nec ulla afl‘ectione
naturae nostra; amplius dominante, omnino necesse
est, ut nullo alio dominatum tenente, omnia subji-
ciantur ei potestati quae omnibus imperat. Dei au-
tem subiectio est perfecta et omni ex parte absoluta
a malo abalienatio. Quando ergo instar primitia-
rum omnes semoti fuerimus a vitio, tunc tota na-
tura! conspersio commista cum primitiis, et effecta
unum continuum corpus. boni tantum in se susci-
piet principatum; et sic universo corpore nostrae
natura: contemperato cum divina et ab interitu
aliena natura, illa Filii qua: dicitur subjectio fit
per nos, eum quae in ejus corpore recte se gerit
subiectio, ad eum referatur, qui gratiam subiectio—
nis in nobis est operatus.
αὑτοῦ κατορθωθεισης ὑποταγῆς είς αὑτὸν ἀναφερομένης, τὸν ὲν ἡμῖν τὴν χάριν τῆς ὑποταγῆς ἐνεργῇ
σαντα.
Hic est ergo sensus dogmatis a magno Paulo
traditi, ut nos existimamus. Tempus est autem
afferendi ipsa verba Pauli, qua: sic habent : Sicut
enim in Adam omnes moriuntur, ita in Christo omnes
vivificabuntur. Unusquisque autem in suo ordine.
Primitiae Christus. Deinde qui sunt Christi in ad ο
uentu ejus, Deinde finis, cum tradiderit regnum Deo
et Patri, quando evacuaverit omnem potestatem et
virtutem. Oportet enim eum regnare, donec posuerit
omnes inimicos subd pedibus ejus. Postremus inimicus
destruetur mors. Omnia enim subjecit sub pedibus
ejus. Cum autem dicat quoa omnia subjecerit, sine
dubio prwter eum qui subjecit ei omnia. Cum autem
ei subjecerit omnia, tunc ipse quoque subjiciatur ei
qui ei subjecit omnia, ut sit Deus omnia in omnibus.
Aperte enim in eo quod postremo dictum est, ipsis
verbis ostendit, futurum ut non amplius consistat
vitium, dicendo Deum esse in omnibus, utqui cui-
libet sit omnia. Est enim perspicuum, tunc verum
futurum quod Deus sit in omnibus, quando nullum
malum inv rebus conspectum fuerit. Non est enim
consentaneum ut Deus sit in nialo. Quamobrem
aut non erit in omnibus, quando in rebus aliquod
malum fuerit reliquum , aut si vere eum in omni-
bus esse oportet credere. simul ostenditur cum ca,
quam de ipso habemus, [ide nullum esse malum.
Non potest enim fieri ut Deus sit in malo. Deum ‘
“autem omnia esse iis qua: sunt, ostendit eam qua:
a nobis speratur, vitam esse simplicem et unifor-
mem. Quod enim non amplius per multa et varia
instar vita: praesentis, quarenda et comparanda
sit nostra vita, bis verbis ostendit, quod Deus no-
bis sit omnia, quas huic vitae videntur necessaria,
cum per quamdam analogiam ac convenientiam
unumquodque sumatur ac percipiatur ad divinius .
adeo utet Deus sit nobis cibus, ut Deum est co-
ct principatu in nobis dissoluto, nec ulla afl‘ectione
naturae nostra; amplius dominante, omnino necesse
est, ut nullo alio dominatum tenente, omnia subji-
ciantur ei potestati quae omnibus imperat. Dei au-
tem subiectio est perfecta et omni ex parte absoluta
a malo abalienatio. Quando ergo instar primitia-
rum omnes semoti fuerimus a vitio, tunc tota na-
tura! conspersio commista cum primitiis, et effecta
unum continuum corpus. boni tantum in se susci-
piet principatum; et sic universo corpore nostrae
natura: contemperato cum divina et ab interitu
aliena natura, illa Filii qua: dicitur subjectio fit
per nos, eum quae in ejus corpore recte se gerit
subiectio, ad eum referatur, qui gratiam subiectio—
nis in nobis est operatus.
αὑτοῦ κατορθωθεισης ὑποταγῆς είς αὑτὸν ἀναφερομένης, τὸν ὲν ἡμῖν τὴν χάριν τῆς ὑποταγῆς ἐνεργῇ
σαντα.
Hic est ergo sensus dogmatis a magno Paulo
traditi, ut nos existimamus. Tempus est autem
afferendi ipsa verba Pauli, qua: sic habent : Sicut
enim in Adam omnes moriuntur, ita in Christo omnes
vivificabuntur. Unusquisque autem in suo ordine.
Primitiae Christus. Deinde qui sunt Christi in ad ο
uentu ejus, Deinde finis, cum tradiderit regnum Deo
et Patri, quando evacuaverit omnem potestatem et
virtutem. Oportet enim eum regnare, donec posuerit
omnes inimicos subd pedibus ejus. Postremus inimicus
destruetur mors. Omnia enim subjecit sub pedibus
ejus. Cum autem dicat quoa omnia subjecerit, sine
dubio prwter eum qui subjecit ei omnia. Cum autem
ei subjecerit omnia, tunc ipse quoque subjiciatur ei
qui ei subjecit omnia, ut sit Deus omnia in omnibus.
Aperte enim in eo quod postremo dictum est, ipsis
verbis ostendit, futurum ut non amplius consistat
vitium, dicendo Deum esse in omnibus, utqui cui-
libet sit omnia. Est enim perspicuum, tunc verum
futurum quod Deus sit in omnibus, quando nullum
malum inv rebus conspectum fuerit. Non est enim
consentaneum ut Deus sit in nialo. Quamobrem
aut non erit in omnibus, quando in rebus aliquod
malum fuerit reliquum , aut si vere eum in omni-
bus esse oportet credere. simul ostenditur cum ca,
quam de ipso habemus, [ide nullum esse malum.
Non potest enim fieri ut Deus sit in malo. Deum ‘
“autem omnia esse iis qua: sunt, ostendit eam qua:
a nobis speratur, vitam esse simplicem et unifor-
mem. Quod enim non amplius per multa et varia
instar vita: praesentis, quarenda et comparanda
sit nostra vita, bis verbis ostendit, quod Deus no-
bis sit omnia, quas huic vitae videntur necessaria,
cum per quamdam analogiam ac convenientiam
unumquodque sumatur ac percipiatur ad divinius .
adeo utet Deus sit nobis cibus, ut Deum est co-