PG 44, col. 631
unum fructum accipere,» inquit horum sermonum artifex δ’, utpote quod oporteat non verbum intel-
ligi sermonem, sed virtutem quae est in operibus, proposita ad-vitae doctrinam iis qui vident, pro
Omnes ergo ejusmodi sermones sunt laboriosi
eorum qui virtutem exponunt, ut qui primum in
scipsislid recte exsequantur, quod docent. Hoc enim
est oportere primum accipere ex fructibus eorum,
qua: ante alios nobis ipsis per virtutem colimus.
Aut forte etiam ratione praeditas naturae imbecilli-
tatem interpretatur quod hic dicitur. Quando enim
remota a sensibus. qui nominati sunt vanitas, eo-
rum quze sub aSpectum non cadunt, contempla-
tionem quodammodo pervadens cogitatio, aggre-
dietur sermone explicare quo! mente fuerit conce-
ptum, tunc sermoni magnus exstitit labor per hanc”
vocem‘ interpretativam, qua: nullam invenit ratio-
nem in iis explicandis qme sunt inell'abiliu. Caelum
videmus ,luminarium splendorem scnso percipimus,
per terram ingredimur, acrem ore trahimus, aqua
ad id quod natura: videtur utimur, ignem acci-
_ pimus ad vitae communicationem, ct si quid de his.
velimus cogitare. quidnam sit unumquodque eo-
rum quze cernuntur in ratione sua: essentne : un-
denam aut quomodo habeat quod consislal, non
poterit vir loqui. etiamsi omnes alios superet, cum
omnis eomprehcndendi scientiaad ea quae non
putest assequi enuntianda, sit imbecilla. Si autem
qui de his est sermo. habet laborem, qui huma-
nam loquendi vim et naturam superat, quid evenire
censendum cst iis qui de ipso Verbo sunt sermo-
nibus, aut de Patre Verbi? Quaevis Certe quantum-
vis sublimis oratio, et vox quantumvis magna,cst
obscuritas qumdam et silentium, si ad veram ejus
quod qua-rit.:r. iudicetur significationem, adeo ut
hoc solum verbum de eo pr0prie dici possit, quod
etsi omnes moveantur Cogitationes, ct nihil omit-
tatur ex iis qua: Deum decent mentis conceptio-
nibus, si vox perpendatur ad ipsam ejus quod est
propositum dignitatem, id quod dixerit non est
sermo. Non enim poterit homo loqui. Non enim
eam qua: per oculos animae inest, in eo quod
cernitur contemplationem sistit visus, sed semper _
aspicientes, perinde ac si nomium vidissemus,
adhuc in ignoratione habemus id quod sensu per-
cipitur. Nam colorem non potest visus pervadere:
sed modum accipit sua: operationis ex eo quod ap-
paret in eorum quae sunt superficie. Quamobrem
dicit : «Non satiabitur oculus visu, nec auris an-
ditu implebitur : uvis audiendi suscipiens id quod
tle unoquoque dicitur, a natura non habet ut impleatur. Nulla enim invenietur oratio, quae quod qum-
ritur in se perfecte comprehendat.Quemadmodum ergo implebitur auris auditione eorum quae quae- ε
runtur, cum non sit quod impleat?
Deinde postquam haec dixit, ipse seipsum inter-
rogat, et sibi respondet. Nam cum rogavisset:
ι Quid est quod fuit? ld, ι inquit, ι quod futurum
“ l'l'imoth. ιι, 6.
ligi sermonem, sed virtutem quae est in operibus, proposita ad-vitae doctrinam iis qui vident, pro
Omnes ergo ejusmodi sermones sunt laboriosi
eorum qui virtutem exponunt, ut qui primum in
scipsislid recte exsequantur, quod docent. Hoc enim
est oportere primum accipere ex fructibus eorum,
qua: ante alios nobis ipsis per virtutem colimus.
Aut forte etiam ratione praeditas naturae imbecilli-
tatem interpretatur quod hic dicitur. Quando enim
remota a sensibus. qui nominati sunt vanitas, eo-
rum quze sub aSpectum non cadunt, contempla-
tionem quodammodo pervadens cogitatio, aggre-
dietur sermone explicare quo! mente fuerit conce-
ptum, tunc sermoni magnus exstitit labor per hanc”
vocem‘ interpretativam, qua: nullam invenit ratio-
nem in iis explicandis qme sunt inell'abiliu. Caelum
videmus ,luminarium splendorem scnso percipimus,
per terram ingredimur, acrem ore trahimus, aqua
ad id quod natura: videtur utimur, ignem acci-
_ pimus ad vitae communicationem, ct si quid de his.
velimus cogitare. quidnam sit unumquodque eo-
rum quze cernuntur in ratione sua: essentne : un-
denam aut quomodo habeat quod consislal, non
poterit vir loqui. etiamsi omnes alios superet, cum
omnis eomprehcndendi scientiaad ea quae non
putest assequi enuntianda, sit imbecilla. Si autem
qui de his est sermo. habet laborem, qui huma-
nam loquendi vim et naturam superat, quid evenire
censendum cst iis qui de ipso Verbo sunt sermo-
nibus, aut de Patre Verbi? Quaevis Certe quantum-
vis sublimis oratio, et vox quantumvis magna,cst
obscuritas qumdam et silentium, si ad veram ejus
quod qua-rit.:r. iudicetur significationem, adeo ut
hoc solum verbum de eo pr0prie dici possit, quod
etsi omnes moveantur Cogitationes, ct nihil omit-
tatur ex iis qua: Deum decent mentis conceptio-
nibus, si vox perpendatur ad ipsam ejus quod est
propositum dignitatem, id quod dixerit non est
sermo. Non enim poterit homo loqui. Non enim
eam qua: per oculos animae inest, in eo quod
cernitur contemplationem sistit visus, sed semper _
aspicientes, perinde ac si nomium vidissemus,
adhuc in ignoratione habemus id quod sensu per-
cipitur. Nam colorem non potest visus pervadere:
sed modum accipit sua: operationis ex eo quod ap-
paret in eorum quae sunt superficie. Quamobrem
dicit : «Non satiabitur oculus visu, nec auris an-
ditu implebitur : uvis audiendi suscipiens id quod
tle unoquoque dicitur, a natura non habet ut impleatur. Nulla enim invenietur oratio, quae quod qum-
ritur in se perfecte comprehendat.Quemadmodum ergo implebitur auris auditione eorum quae quae- ε
runtur, cum non sit quod impleat?
Deinde postquam haec dixit, ipse seipsum inter-
rogat, et sibi respondet. Nam cum rogavisset:
ι Quid est quod fuit? ld, ι inquit, ι quod futurum
“ l'l'imoth. ιι, 6.