PG 44, col. 636
Ὅτε γὰρ εἰς κακίαν ή φύσις ἔρρεψε, λήθη τῶν ἀγα-
θῶν ἐγενόμεθα -' ὅταν δὲ γένηται πρὸς τὺ ἀγαθὸν,
αὖθις ἡμῖν ή ἀνάλυσις, πάλιν τὸ κακὸν λήθη συγκα-
λυφθήσεται. Ταύτην γὰρ οἶμαι τὴν διάνοιαν ἐν τοῖς
εἰρημένοις εῖναι, ἐν οἷς φησιν, Οὐκ ἐστι μνήμη,
τοῖς πρώτοις καί γε τοῖς ἐσχάτοις γενομένοις ούκ “
ἔσται μνήμη , ὡς ἂν εἰ ἔλεγεν · Τῶν ἐπιγινομένων
μετὰ τὴν ἐξ ἀρχῆς εὐκλη ρίαν, δι’ ὧν ἐν κακοῖς γέγονε
τὸ ἀνθρώπινον, ἐξαλείψει τὴν μνήμην τὰ παλαι τοῖς
ἐσχάτοις ἐπιγινόμενα. Οὐκ ἔσται γὰρ αὐτῶν μνήμη
μετὰ τῶν γενομένων εἰς τὴν ἐσχάτην · τουτέστιν,ή
(ἀτη κατάστασις ἀφανισμὸν παντελῆ τῆς τῶν κα-
κῶν μνήμης ἐποίησε τῆς φύσεως, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ,
ᾦ ἡ δόξα καί τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων,
Ἀ μήν. ι
OMlAlA B’.
ι Ἐγὼ, υ φησὶν, ι 6 Ἐκκλησιαστής. ι Ἑμάθομεν δὲ,
τίς 6 Ἐκκλησιαστὴς, 6 τὰ πεπλανημένα τε καὶ διε-
σκορπισμένα συναγαγὼν εἰς ἓν, καὶ ποιῶν τὰ πάντας
μίαν ποίμνην, ἴνα μηδὲν ἀνήκοον ᾖ τῆς καλῆς τοῦ
ποιμένος φωνῆς τῆς τὰ πάντα ζωοποιούσης. ι Τὰ-
γὰρ ῥήματα, ι φησὶν, ι ἂέγὼ λαλῶ, πνεῦμά ἐστι, καὶ
ζωή ἐστιν. ι Οὗτος ὀνομάζει ἐαυτὸν Ἑκκλησιαστὴν,
ώς ἰατρὸν, καὶ ζωὴν, καὶ ἀνάστασιν, καὶ φῶς, καὶ
ὁδὸν, θύραν τε, καὶ ἀλήθειαν, xui. πάντα τὰ τῆς·
λανθρωπιας ὀνόματα. ’Ὠσπερ οὖν τοῦ μὲν ἰατροῦ
ἡ φωνὴ πρὸς τοὺς ἀσθενοῦντας οἰκείως ἔχει, 6 δὲ τῆς λ
ζωῆς Λόγος ἐπί τῶν νεκρῶν ἐνεργὸς γίνεται, τῶν
ὁταν ἀκούσωσι τῆς φωνῆς τοῦ Υἰοῧ τοῦ ἀνθρώπου,
μηκέτι ἐναπομενόντων τῇ ἀρχαίᾳ νεκρότητι ο οἰ δέ ἐν
χώμασιν ὄντες, τὴν φωνὴν τῆς ἂναστάσεως ἐπιζη-
τοῦσι , καὶ 6 τοῦ φωτὸς λόγος τοῖς ἐσκοτισμένοις
ἁρμόδιος,ἥ τε ὁδὸς τοῖς πεπλανημένοις λεία, καὶ ἡ ξ
θύρα τοίς τοῦ εἰσελθεῖν δεομένοιςο οὕτω καὶ 6 Ἑκ-
κλησιαστὴς τοῖς ἐκκλησιάζουσι διαλέγεται πάντως.
Οὐκοῦν πρὸς ἡμᾶς λαλεῖ 6 Ἐκκλησιαστής · καὶ δὴ
ἀκούσωμεν τῶν λόγων αὑτοῦ ἡμεῖς ή Ἐκκλησία. Ὠς
γὰρ ὁ μὲν χορὸς πρὸς τὸν κορυφαῖον ὁρᾷ, πρὸς δέ τὸν
κυϐερνήτην οἰ ναῦται, καὶ πρὸς τὸν στρατηγὸν ἡ
παράταξις, οὕτω καὶ πρὸς τὸν καθηγεμόνα τῆς Ἐκ-
.ησίας, οἰ ἐν τῷ πληρώματι ὄντες τῆς Ἐκκλησίας.
Τί οὖν φησὶν 6 Ἐκκλησιαττής; ι Ἐγὼ ἐγενόμην
βασιλεὺς ἐπὶ Ἰσραὴλ ἐν Ἰερουσαλήμ. › Πότε τοῦτος
Ἢ πάντως ὅτε κατεστάθην βασιλεὺς ὑπ’ αὐτοῦ, ἐπὶ
Σιὼν ¹ὅρος τὸ ἅγιον αὐτοῦ, διαγγέλλων τὸ πρόσταγμα
Κυρίου; Πρὸς ὃν εἶπεν 6 Κύριος, ὅτι ι Υἱός μου εἰ
σὺ, ι καὶ ὅτι ιΣῆμερον γεγέννηκά σε; ι τὸν γὰρ
ποιητὴν τοῦ παντὸς, τὸν τῶν αἰώνων πατέρα, σήμερον
εἶπε γεγεννηκέναι, ἵνα διὰ τοῦ παραθεῖναι τὸ χρονι-
κὸν ὄνομα τῷ καιρῷ τῆς γεννήσεως, μὴ τὴν προαιώο
νιον ὓπαρξιν, ἀλλὰ τὴν ἐν χρόνῳ ἐπὶ σωτηρίᾳ τῶν
διὰ σαρκδς γέννησιν παραστήσῃ ὀ
ἀνθ ρώπων
λόγος.
θῶν ἐγενόμεθα -' ὅταν δὲ γένηται πρὸς τὺ ἀγαθὸν,
αὖθις ἡμῖν ή ἀνάλυσις, πάλιν τὸ κακὸν λήθη συγκα-
λυφθήσεται. Ταύτην γὰρ οἶμαι τὴν διάνοιαν ἐν τοῖς
εἰρημένοις εῖναι, ἐν οἷς φησιν, Οὐκ ἐστι μνήμη,
τοῖς πρώτοις καί γε τοῖς ἐσχάτοις γενομένοις ούκ “
ἔσται μνήμη , ὡς ἂν εἰ ἔλεγεν · Τῶν ἐπιγινομένων
μετὰ τὴν ἐξ ἀρχῆς εὐκλη ρίαν, δι’ ὧν ἐν κακοῖς γέγονε
τὸ ἀνθρώπινον, ἐξαλείψει τὴν μνήμην τὰ παλαι τοῖς
ἐσχάτοις ἐπιγινόμενα. Οὐκ ἔσται γὰρ αὐτῶν μνήμη
μετὰ τῶν γενομένων εἰς τὴν ἐσχάτην · τουτέστιν,ή
(ἀτη κατάστασις ἀφανισμὸν παντελῆ τῆς τῶν κα-
κῶν μνήμης ἐποίησε τῆς φύσεως, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ,
ᾦ ἡ δόξα καί τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων,
Ἀ μήν. ι
OMlAlA B’.
ι Ἐγὼ, υ φησὶν, ι 6 Ἐκκλησιαστής. ι Ἑμάθομεν δὲ,
τίς 6 Ἐκκλησιαστὴς, 6 τὰ πεπλανημένα τε καὶ διε-
σκορπισμένα συναγαγὼν εἰς ἓν, καὶ ποιῶν τὰ πάντας
μίαν ποίμνην, ἴνα μηδὲν ἀνήκοον ᾖ τῆς καλῆς τοῦ
ποιμένος φωνῆς τῆς τὰ πάντα ζωοποιούσης. ι Τὰ-
γὰρ ῥήματα, ι φησὶν, ι ἂέγὼ λαλῶ, πνεῦμά ἐστι, καὶ
ζωή ἐστιν. ι Οὗτος ὀνομάζει ἐαυτὸν Ἑκκλησιαστὴν,
ώς ἰατρὸν, καὶ ζωὴν, καὶ ἀνάστασιν, καὶ φῶς, καὶ
ὁδὸν, θύραν τε, καὶ ἀλήθειαν, xui. πάντα τὰ τῆς·
λανθρωπιας ὀνόματα. ’Ὠσπερ οὖν τοῦ μὲν ἰατροῦ
ἡ φωνὴ πρὸς τοὺς ἀσθενοῦντας οἰκείως ἔχει, 6 δὲ τῆς λ
ζωῆς Λόγος ἐπί τῶν νεκρῶν ἐνεργὸς γίνεται, τῶν
ὁταν ἀκούσωσι τῆς φωνῆς τοῦ Υἰοῧ τοῦ ἀνθρώπου,
μηκέτι ἐναπομενόντων τῇ ἀρχαίᾳ νεκρότητι ο οἰ δέ ἐν
χώμασιν ὄντες, τὴν φωνὴν τῆς ἂναστάσεως ἐπιζη-
τοῦσι , καὶ 6 τοῦ φωτὸς λόγος τοῖς ἐσκοτισμένοις
ἁρμόδιος,ἥ τε ὁδὸς τοῖς πεπλανημένοις λεία, καὶ ἡ ξ
θύρα τοίς τοῦ εἰσελθεῖν δεομένοιςο οὕτω καὶ 6 Ἑκ-
κλησιαστὴς τοῖς ἐκκλησιάζουσι διαλέγεται πάντως.
Οὐκοῦν πρὸς ἡμᾶς λαλεῖ 6 Ἐκκλησιαστής · καὶ δὴ
ἀκούσωμεν τῶν λόγων αὑτοῦ ἡμεῖς ή Ἐκκλησία. Ὠς
γὰρ ὁ μὲν χορὸς πρὸς τὸν κορυφαῖον ὁρᾷ, πρὸς δέ τὸν
κυϐερνήτην οἰ ναῦται, καὶ πρὸς τὸν στρατηγὸν ἡ
παράταξις, οὕτω καὶ πρὸς τὸν καθηγεμόνα τῆς Ἐκ-
.ησίας, οἰ ἐν τῷ πληρώματι ὄντες τῆς Ἐκκλησίας.
Τί οὖν φησὶν 6 Ἐκκλησιαττής; ι Ἐγὼ ἐγενόμην
βασιλεὺς ἐπὶ Ἰσραὴλ ἐν Ἰερουσαλήμ. › Πότε τοῦτος
Ἢ πάντως ὅτε κατεστάθην βασιλεὺς ὑπ’ αὐτοῦ, ἐπὶ
Σιὼν ¹ὅρος τὸ ἅγιον αὐτοῦ, διαγγέλλων τὸ πρόσταγμα
Κυρίου; Πρὸς ὃν εἶπεν 6 Κύριος, ὅτι ι Υἱός μου εἰ
σὺ, ι καὶ ὅτι ιΣῆμερον γεγέννηκά σε; ι τὸν γὰρ
ποιητὴν τοῦ παντὸς, τὸν τῶν αἰώνων πατέρα, σήμερον
εἶπε γεγεννηκέναι, ἵνα διὰ τοῦ παραθεῖναι τὸ χρονι-
κὸν ὄνομα τῷ καιρῷ τῆς γεννήσεως, μὴ τὴν προαιώο
νιον ὓπαρξιν, ἀλλὰ τὴν ἐν χρόνῳ ἐπὶ σωτηρίᾳ τῶν
διὰ σαρκδς γέννησιν παραστήσῃ ὀ
ἀνθ ρώπων
λόγος.