PG 45, col. 207
mas: nam quastionem de iis qui ex adulterio nat
scuntur providentiae rationi relinquimus, qua: qui
dem a nobis ignoratur. Quod si quid oporteat de providentia conjectura assequi, novit probe quod creatum
est, autlvitae, aut sibi commodum atque utile futurum; atqui idcirco concedit animorum migrationem fieri.
Validum vero hinc argumentum adid ducimus Salomonem, qui ex Uria: uxoris conceptu, et Davidis satu
editus est, quasi juxta legem divinam nasceretur. Α,
(l)Expendamus de nceps etiam Manicltmorum opi-
nionem de anima : aiunt etenim eam esse ineor-
poream et immortalem; sed unam solamque ess:
universorum animam per frusta divisam , et conci
sam in singula corpora, animata et inanima : atqm
haec potiorem obtinere partem , alia minorem ; am-
pliorem quidem animata, angustiorem autem in-
anima, multo vero augustiorem coelestia ; adeo u
universae. animae, alia: singulae sint particula: quaa-
dam ; et si quidem hanc individue partiri dixissent
tanquam vocem inter audientes, mediocre malum
istud fuisset. Nunc autem dicunt substantiam ipsan
animre dividi, et quod omnium molestissimum est,
proprie ipsam in elementis esse volunt, et una dis-
tribui cum his in corporum generatione, ac rure
sus ad idem convenire eodemque redigi, soluti:
corporilms, sicut aqua in partes divisa , iterum
que coacta et permista. Itemque animas puras at
lucem pergere, cum ipsa! lumen sint, contami
natas autem a materia , ad elementa abire , iterum
que ab elementis ad plantas et animalia bruta. lta
que ipsius essentiam dissecantes , et velut corpo
ream affectionibus subjicientes, immortalem εδει
asserunt , sed in contraria incurrunt : ctenim dun
pollutas animas ad elementa recurrere prmdicaut
et commisceri inter' se , rursus ipsas cruciar
aiunt in commigratione ad alia corpora , pro gra.
vitate delictorum, dum uniunt ipsas, iterumquc
separant ratione subsistentiw. Enimvero untbra:
luce manente separari, arcta vero conjunctiom
Julia Egisti ί iuuit“; in vintelvligibili and}; aeri ξέεέ
. νη.. ,μη-ν... ..ην-..ο-υ... -.--..... μυ.. ,η
quit. Namque umbra: sunt bonorum : tametsi qui:
ζῗῗῖξῗῗῖζῗζῗξΐ ’ῙῘἼΪΪῙΪΪῙῙΪΪῙῘῘἾῘἿῘῨ εἰσιν εί καὶ δοίη τις αὑτὰς κωρίῖεσθαιν καὶ πά·
concesserit ipsas separari, ac rursus unitas copu-
lari. Porro Plato et unam esse, et multas anima:
asseverat : unam quippe esse universi animam , set
et alias ex iis quae particulares sunt; ut proprii
universitas animata sit ab universa anima ; sed e
peculiariter per partes propria cujusque anima
Ait ergo universi quidem animam distentam esse :
centro terra: ad limites coeli ; nec vero ejusmod
distensionem localem esse praedicat, sed intelli
gibilem: ejusmodi certe animam esse, quae cir
cumagit in orbem universitatem, et coercet e
continet corpoream mundi molem, quaeque uni
versitatis corpora penetrat, in iis qua: supra tra
ctavimus demonstratum est. Hoc porro facit, ιι
anima sit specilica, si quidem quodque eorum qua
(a) Locus hic luxatus est. Ἴ
scuntur providentiae rationi relinquimus, qua: qui
dem a nobis ignoratur. Quod si quid oporteat de providentia conjectura assequi, novit probe quod creatum
est, autlvitae, aut sibi commodum atque utile futurum; atqui idcirco concedit animorum migrationem fieri.
Validum vero hinc argumentum adid ducimus Salomonem, qui ex Uria: uxoris conceptu, et Davidis satu
editus est, quasi juxta legem divinam nasceretur. Α,
(l)Expendamus de nceps etiam Manicltmorum opi-
nionem de anima : aiunt etenim eam esse ineor-
poream et immortalem; sed unam solamque ess:
universorum animam per frusta divisam , et conci
sam in singula corpora, animata et inanima : atqm
haec potiorem obtinere partem , alia minorem ; am-
pliorem quidem animata, angustiorem autem in-
anima, multo vero augustiorem coelestia ; adeo u
universae. animae, alia: singulae sint particula: quaa-
dam ; et si quidem hanc individue partiri dixissent
tanquam vocem inter audientes, mediocre malum
istud fuisset. Nunc autem dicunt substantiam ipsan
animre dividi, et quod omnium molestissimum est,
proprie ipsam in elementis esse volunt, et una dis-
tribui cum his in corporum generatione, ac rure
sus ad idem convenire eodemque redigi, soluti:
corporilms, sicut aqua in partes divisa , iterum
que coacta et permista. Itemque animas puras at
lucem pergere, cum ipsa! lumen sint, contami
natas autem a materia , ad elementa abire , iterum
que ab elementis ad plantas et animalia bruta. lta
que ipsius essentiam dissecantes , et velut corpo
ream affectionibus subjicientes, immortalem εδει
asserunt , sed in contraria incurrunt : ctenim dun
pollutas animas ad elementa recurrere prmdicaut
et commisceri inter' se , rursus ipsas cruciar
aiunt in commigratione ad alia corpora , pro gra.
vitate delictorum, dum uniunt ipsas, iterumquc
separant ratione subsistentiw. Enimvero untbra:
luce manente separari, arcta vero conjunctiom
Julia Egisti ί iuuit“; in vintelvligibili and}; aeri ξέεέ
. νη.. ,μη-ν... ..ην-..ο-υ... -.--..... μυ.. ,η
quit. Namque umbra: sunt bonorum : tametsi qui:
ζῗῗῖξῗῗῖζῗζῗξΐ ’ῙῘἼΪΪῙΪΪῙῙΪΪῙῘῘἾῘἿῘῨ εἰσιν εί καὶ δοίη τις αὑτὰς κωρίῖεσθαιν καὶ πά·
concesserit ipsas separari, ac rursus unitas copu-
lari. Porro Plato et unam esse, et multas anima:
asseverat : unam quippe esse universi animam , set
et alias ex iis quae particulares sunt; ut proprii
universitas animata sit ab universa anima ; sed e
peculiariter per partes propria cujusque anima
Ait ergo universi quidem animam distentam esse :
centro terra: ad limites coeli ; nec vero ejusmod
distensionem localem esse praedicat, sed intelli
gibilem: ejusmodi certe animam esse, quae cir
cumagit in orbem universitatem, et coercet e
continet corpoream mundi molem, quaeque uni
versitatis corpora penetrat, in iis qua: supra tra
ctavimus demonstratum est. Hoc porro facit, ιι
anima sit specilica, si quidem quodque eorum qua
(a) Locus hic luxatus est. Ἴ