PG 45, col. 226
chrum et honestum, ergatur desiderlum; et si
qua est in nobis amatoria facultas et affectio, totts
in illo versetur, ut credamus niliil aliud esse
natura expetendum præter virtutem, et naturam
quæ virtutem effundit. Bujus autem partis declinatio
est et peccatum, quando cupiditatem transtulerit ad
inanem quæ non potest consistere gloriam; vel ad
fiorem qui coloratæcorporum superficiei est illitus.
Unde exsistit libido, gloriæ cupiditas, amhitio, et
avaritia,etcæteraejusmodi quæ ab hoc vitii genere
dependent. Animosæ autem seu irascentis partis
recta et ex virtute actio est, mali odium et bellum
cum animi perturbationibus, et ad fartitudinem in
eo esse confirmatam animam, ut ea non pertimescat
quæ vulgo terribilia videntur, sed usque ad san-
guinem peccato resistat : mortis autem minas et
gravia supplicia contemnat; et a rebus jucundis-
simis, disjunctione, et omnibus, ut semel dicam,
quæ propter aliquam consuetudinem et anticipatam
opinionem multos in voluptate detinent, sit su-
perior, pro fide et virtute decertans. Hujus autem.
partis prolapsiones omnibus apertæ sunt, invidia,
odium, ira, convicia, certamina, contentiosæ et
ultionis appetentes affectiones, quæ acceptæ inju-
riæ recordationem longe extendunt, et multos ad
cædem et sanguinem incitant. Dum enim non
inveniret stulta et inerudita ratio quomodo armiε
suis utiliter uteretur, ferri aciem in se convectit;
male utitur exitium afferunt.
lis itaque hoc modo distinctis, quæcunque qui-
dem peccata ratione præditam animæ partem at-
tingunt, esse graviora a Patribus judicata sunt,
et majori ac sufficientiori et laboriosiori conver-
sione digna: quemadmodum si quis fidem in Chri-
stum negavit, vel ad judaismum, vel idolorum
cultum, vel manichæismum, vel aliquod aliud
impietatis genus descivisse visus sit, qui volun-
tarie quidem se ad id malum contulit, deinde
seipsum condemnavit, totum tempus vitæ habet
pœnitentiæ tempus. Nunquam enim, si mystica
peragatur oratio, Deum una cum populo adorare
dignus censebitnr, sed seorsum precabitur; a sa-
cramentorum autem comumunione omnino erit
alienus; in hora autem sui e vita excessus, sa-
cramenti communionis erit particeps. Sin autem
contigerit ut is præter spem vivat, in eodem rursus
vivet judicio, mysticorum sacramentorum ad vitæ
exitum usque expers. Qui autem tormentis et
gravibus suppliciis excrucisti, ii præstituto tem-
pore punientur, sanctis Patribus sic in eos cle-
mentia usis, tanquam anima non lapsa sit, sed
corporalis imbecillitas tormentis non restiterit.
Quare mensura eorum qui in fornicatione pecca-
runt, et vi doloreque expressa transgressio, in
conversione, eodem spatio dimensa est.
[Can. 3.] Qui ad præstigiatores, vel vates ab-
ierunt, vel eos qui per dæmones se piacula quæ-
dam et aversiones operaturos pollicentur; Ii
exacte interrogantur et examinantur, utrur
qua est in nobis amatoria facultas et affectio, totts
in illo versetur, ut credamus niliil aliud esse
natura expetendum præter virtutem, et naturam
quæ virtutem effundit. Bujus autem partis declinatio
est et peccatum, quando cupiditatem transtulerit ad
inanem quæ non potest consistere gloriam; vel ad
fiorem qui coloratæcorporum superficiei est illitus.
Unde exsistit libido, gloriæ cupiditas, amhitio, et
avaritia,etcæteraejusmodi quæ ab hoc vitii genere
dependent. Animosæ autem seu irascentis partis
recta et ex virtute actio est, mali odium et bellum
cum animi perturbationibus, et ad fartitudinem in
eo esse confirmatam animam, ut ea non pertimescat
quæ vulgo terribilia videntur, sed usque ad san-
guinem peccato resistat : mortis autem minas et
gravia supplicia contemnat; et a rebus jucundis-
simis, disjunctione, et omnibus, ut semel dicam,
quæ propter aliquam consuetudinem et anticipatam
opinionem multos in voluptate detinent, sit su-
perior, pro fide et virtute decertans. Hujus autem.
partis prolapsiones omnibus apertæ sunt, invidia,
odium, ira, convicia, certamina, contentiosæ et
ultionis appetentes affectiones, quæ acceptæ inju-
riæ recordationem longe extendunt, et multos ad
cædem et sanguinem incitant. Dum enim non
inveniret stulta et inerudita ratio quomodo armiε
suis utiliter uteretur, ferri aciem in se convectit;
male utitur exitium afferunt.
lis itaque hoc modo distinctis, quæcunque qui-
dem peccata ratione præditam animæ partem at-
tingunt, esse graviora a Patribus judicata sunt,
et majori ac sufficientiori et laboriosiori conver-
sione digna: quemadmodum si quis fidem in Chri-
stum negavit, vel ad judaismum, vel idolorum
cultum, vel manichæismum, vel aliquod aliud
impietatis genus descivisse visus sit, qui volun-
tarie quidem se ad id malum contulit, deinde
seipsum condemnavit, totum tempus vitæ habet
pœnitentiæ tempus. Nunquam enim, si mystica
peragatur oratio, Deum una cum populo adorare
dignus censebitnr, sed seorsum precabitur; a sa-
cramentorum autem comumunione omnino erit
alienus; in hora autem sui e vita excessus, sa-
cramenti communionis erit particeps. Sin autem
contigerit ut is præter spem vivat, in eodem rursus
vivet judicio, mysticorum sacramentorum ad vitæ
exitum usque expers. Qui autem tormentis et
gravibus suppliciis excrucisti, ii præstituto tem-
pore punientur, sanctis Patribus sic in eos cle-
mentia usis, tanquam anima non lapsa sit, sed
corporalis imbecillitas tormentis non restiterit.
Quare mensura eorum qui in fornicatione pecca-
runt, et vi doloreque expressa transgressio, in
conversione, eodem spatio dimensa est.
[Can. 3.] Qui ad præstigiatores, vel vates ab-
ierunt, vel eos qui per dæmones se piacula quæ-
dam et aversiones operaturos pollicentur; Ii
exacte interrogantur et examinantur, utrur