PG 45, col. 257
ημάτων τῷ γε μὴ ψιλὴν ἱστορίαν διηγήσασθαι βου-
λομένῳ, ἀλλὰ διελέγξαι τὸν ἀντειπόντα τῷ τῆς αἱρέ-
σεως δόγματι ; Πολὺ δὲ μᾶλλον τὰ ἐπὶ τούτοις διὰ τῆς
ἱστορίας δηλούμενα, πλείονα τὴν ἀχρηστίαν ἔχει ο
οἶμαι γὰρ μηδ’ ἂν αὐτόν τὸν συγγραφέα διελθεῖν
ἀννστάκτως, κᾶν φυσικῇ τινι στοργῇ κρατῶνται πρὸς
τοὺς ἐξ αὐτῶν οί πατέρες · δηλοῦται γὰρ ἐκεῖ δῆθεν
τὰ πεπραγμένα, καὶ τά πάθη διὰ τοῦ λόγου εὶς ὕψος
αίρεται, καὶ εἱς τραγῳδίας ὄγκον ἡ ἱστορία παρα-
σκευάζεται.
qttze gesta sunt explicantur calamitatesque verbis amplificantur, et tragico more historia exagge-
ratur.
Ἀλλ’ ἵνα μή καὶ αὐτῷ τῷ παραιτεῖσθαι πλέον τοῦ
δέοντος, ὲμϐραδύνω τοῖς ἀνονήτοις, καὶ καθάπερ ὁ
διὰ βορϐόρου τινὸς διελαύνων τὸν ἵππον, καὶ τῆς
ἐκεῖθεν ἀηδίας καταπιμπλάμενος, οῦτω κάγὼ διὰ τῆς
δμνήμης τῶν γεγραμμένων διεξάγων τὸν λόγον κατα-
μολῦνω τὸ σύγγραμμα, πρέπειν ἡγοῦμαι πάντα τὸν
τοιοῦτον συρφετὸν, ὅπως ἂν δυνατὸν, ὑψηλῷ καὶ
ταχεί τῷ ἅλματι τοῦ λόγου διαπηδῆσαι. Ἰκανδν γὰρ
κέρδος ή ταχεῖα τῶν ἀηδῶν ἀναχώρησις, πρὸς τὸ πέ-
ρας τῆς ἱστορίας ἐπισπεῦσαι τὸν λόγον ο ὡς ἂν μὴ
καὶτῷ ὲμῷ βιϐλίῳ τὰ τῆς πικρίας αὐτῶν ὲνστάζοι
τὰ ῥήματα. Μόνῃ γὰρ πρεπέτω τῇ Εὑνομίου ψωνῇ
τοιαῦτα λέγειν περὶ ίερέων Θεοῦ ο ὑπασπιστὰς καὶ
ῥαϐδούχους καὶ δορυφόρους καταπλήσσοντας διε-
ρευνωμένους , λαθεῖν οὐκ ἐπιτρέποντας τὸν κρυπτό-
μενον· καὶ ὅσα ἄλλα κατὰ πολιᾶς ἱερέων οὐκ αἰσχύ-
νεται γράφων.ἷὪσπερ γὰρ ὲν τοῖς παιδευτηρίοις τῷν
ἔξωθεν λόγων, εἱς γυμνασίαν τῆς κατὰ τὴν γλῶτταν
καὶτὸν νοῦν ἑτοιμότητος, ἀφορμαὶ καταφορᾶς τοῖς με ι -
ρακίοις προϐάλλονται κατά τινος ἀορίστου προσώπου·
οὕτω κατ’ εὐθεῖαν ὑπεμϐαίνει τοῖς μνημονευθεῖσιν ό
συγγραφεύςο καὶ τὴν κακήγορον αὐτοῖς ἐπαφίησι
γλῶσσαν, καὶ τὰ ἔργα τῆς πονηρίας σιγήσας, ψιλὴν
αὐτοῖς κατασκευάζει τὴν ἑωλοκρασίαν τῶν ὕϐρεων· πᾶν
ὅνειδος κατ’ αὐτῶν συμπλάσσωνο καὶ συντιθεὶς ἐν
ταῖς λοιδορίαις τὰ ἄμικτα, φακοτρίϐωνα (α) στρατιώ-
την, καὶ ἇγιον ἐξάγιστον· ὑπὸ νηστείας δὲ ὠχριῶντα,
καὶ ὑπὸ πικρίας φονῶντα , καὶ πολλὴν τοιαύτην βω-
μολοχίαν , καθάπερ ὲν ταῖς ἔξω πομπαῖς διαϐέϐληταί
τις, ὡς δι’ ὑπερϐολὴν ἀναιδείας ἄνευ προσωπείου κω-
μάζων, οὕτως οὐδενὶ παραπετάσματι τὴν πικρίαν
ἑαυτοῦ συσκιάσας, γυμνῇ καὶ ἀπηρυθριασμένῃ φωνῇ
τὰ ἐκ τῆς ἀμάξης προσφέρει. Εἶτα ὁμολογεῖ ἐφ’ οἷς
παροξύνεται, ὅτι σπουδὴν ἐποιοῦντο, φησὶν, ἐκεῖνοι,
μη πολλοὺς τῇ ἀπάτῃ τούτων συνδιαστρέφεσθαι’ καὶ
διὰ τοῦτο χαλεπαίνει, ὲπὶ τῷ μὴ πᾶσιν οἷς ἐϐούλοντο
τόποις κατ’ ἐξουσίαν ἐνδιατρίϐειν, ἀλλά γενέσθαι
κατὰ τὸ πρόσταγμα τοῦ τότε κρατοῦντος , Φρυγίαν
αὐτοῖς ἐνδιαίτημα, ὡς ἂν μὴ πολλοὶ βλάπτοιντο τῇ
πονηρᾷ συνουσίᾳσ καὶ ὑπὲρ τούτων ἀγανακτῶν ὲκεῖνα
ta) Φακοτρ. Ριδονἶ Φακον κόπτε-ιν, (ridere operam.
(οἱ Theodoretus lib. de H_wre_t._{ab_ulis : ι constan-
tius 'cum nondum a recta via deflexisset, Aetium in
λομένῳ, ἀλλὰ διελέγξαι τὸν ἀντειπόντα τῷ τῆς αἱρέ-
σεως δόγματι ; Πολὺ δὲ μᾶλλον τὰ ἐπὶ τούτοις διὰ τῆς
ἱστορίας δηλούμενα, πλείονα τὴν ἀχρηστίαν ἔχει ο
οἶμαι γὰρ μηδ’ ἂν αὐτόν τὸν συγγραφέα διελθεῖν
ἀννστάκτως, κᾶν φυσικῇ τινι στοργῇ κρατῶνται πρὸς
τοὺς ἐξ αὐτῶν οί πατέρες · δηλοῦται γὰρ ἐκεῖ δῆθεν
τὰ πεπραγμένα, καὶ τά πάθη διὰ τοῦ λόγου εὶς ὕψος
αίρεται, καὶ εἱς τραγῳδίας ὄγκον ἡ ἱστορία παρα-
σκευάζεται.
qttze gesta sunt explicantur calamitatesque verbis amplificantur, et tragico more historia exagge-
ratur.
Ἀλλ’ ἵνα μή καὶ αὐτῷ τῷ παραιτεῖσθαι πλέον τοῦ
δέοντος, ὲμϐραδύνω τοῖς ἀνονήτοις, καὶ καθάπερ ὁ
διὰ βορϐόρου τινὸς διελαύνων τὸν ἵππον, καὶ τῆς
ἐκεῖθεν ἀηδίας καταπιμπλάμενος, οῦτω κάγὼ διὰ τῆς
δμνήμης τῶν γεγραμμένων διεξάγων τὸν λόγον κατα-
μολῦνω τὸ σύγγραμμα, πρέπειν ἡγοῦμαι πάντα τὸν
τοιοῦτον συρφετὸν, ὅπως ἂν δυνατὸν, ὑψηλῷ καὶ
ταχεί τῷ ἅλματι τοῦ λόγου διαπηδῆσαι. Ἰκανδν γὰρ
κέρδος ή ταχεῖα τῶν ἀηδῶν ἀναχώρησις, πρὸς τὸ πέ-
ρας τῆς ἱστορίας ἐπισπεῦσαι τὸν λόγον ο ὡς ἂν μὴ
καὶτῷ ὲμῷ βιϐλίῳ τὰ τῆς πικρίας αὐτῶν ὲνστάζοι
τὰ ῥήματα. Μόνῃ γὰρ πρεπέτω τῇ Εὑνομίου ψωνῇ
τοιαῦτα λέγειν περὶ ίερέων Θεοῦ ο ὑπασπιστὰς καὶ
ῥαϐδούχους καὶ δορυφόρους καταπλήσσοντας διε-
ρευνωμένους , λαθεῖν οὐκ ἐπιτρέποντας τὸν κρυπτό-
μενον· καὶ ὅσα ἄλλα κατὰ πολιᾶς ἱερέων οὐκ αἰσχύ-
νεται γράφων.ἷὪσπερ γὰρ ὲν τοῖς παιδευτηρίοις τῷν
ἔξωθεν λόγων, εἱς γυμνασίαν τῆς κατὰ τὴν γλῶτταν
καὶτὸν νοῦν ἑτοιμότητος, ἀφορμαὶ καταφορᾶς τοῖς με ι -
ρακίοις προϐάλλονται κατά τινος ἀορίστου προσώπου·
οὕτω κατ’ εὐθεῖαν ὑπεμϐαίνει τοῖς μνημονευθεῖσιν ό
συγγραφεύςο καὶ τὴν κακήγορον αὐτοῖς ἐπαφίησι
γλῶσσαν, καὶ τὰ ἔργα τῆς πονηρίας σιγήσας, ψιλὴν
αὐτοῖς κατασκευάζει τὴν ἑωλοκρασίαν τῶν ὕϐρεων· πᾶν
ὅνειδος κατ’ αὐτῶν συμπλάσσωνο καὶ συντιθεὶς ἐν
ταῖς λοιδορίαις τὰ ἄμικτα, φακοτρίϐωνα (α) στρατιώ-
την, καὶ ἇγιον ἐξάγιστον· ὑπὸ νηστείας δὲ ὠχριῶντα,
καὶ ὑπὸ πικρίας φονῶντα , καὶ πολλὴν τοιαύτην βω-
μολοχίαν , καθάπερ ὲν ταῖς ἔξω πομπαῖς διαϐέϐληταί
τις, ὡς δι’ ὑπερϐολὴν ἀναιδείας ἄνευ προσωπείου κω-
μάζων, οὕτως οὐδενὶ παραπετάσματι τὴν πικρίαν
ἑαυτοῦ συσκιάσας, γυμνῇ καὶ ἀπηρυθριασμένῃ φωνῇ
τὰ ἐκ τῆς ἀμάξης προσφέρει. Εἶτα ὁμολογεῖ ἐφ’ οἷς
παροξύνεται, ὅτι σπουδὴν ἐποιοῦντο, φησὶν, ἐκεῖνοι,
μη πολλοὺς τῇ ἀπάτῃ τούτων συνδιαστρέφεσθαι’ καὶ
διὰ τοῦτο χαλεπαίνει, ὲπὶ τῷ μὴ πᾶσιν οἷς ἐϐούλοντο
τόποις κατ’ ἐξουσίαν ἐνδιατρίϐειν, ἀλλά γενέσθαι
κατὰ τὸ πρόσταγμα τοῦ τότε κρατοῦντος , Φρυγίαν
αὐτοῖς ἐνδιαίτημα, ὡς ἂν μὴ πολλοὶ βλάπτοιντο τῇ
πονηρᾷ συνουσίᾳσ καὶ ὑπὲρ τούτων ἀγανακτῶν ὲκεῖνα
ta) Φακοτρ. Ριδονἶ Φακον κόπτε-ιν, (ridere operam.
(οἱ Theodoretus lib. de H_wre_t._{ab_ulis : ι constan-
tius 'cum nondum a recta via deflexisset, Aetium in