PG 45, col. 270
rum praeceptis exculti sunt : sed hac nihil ad no-
strum propositum.
Post pauca haec adiungit, Si enim prapterea exi-
stimat apologiam funditus tolli, quod judice: cor-
ruptos fugi, valde vir bonus fallitur. Quando igitur,
et apud quos acer iste apologiam instituit, si et iu-
dices, ut hostes, fugit, et in ipso iudicio, ut ipse-
met asserit, conticuit 1’ Aspicite egregium hunc ve-
ritatis propugnatorem, qui levi momento immutatus.
sponte sua ruit ad mendacium, et verbo veritatem
liotmrans, facto eidem reluctatur. Sed illud iucun-
dum est, quod etiam in patrocinio mendacii lan-
- guescit. ροοηιοᾶο enim idem iuste de objectis cri-
minibus per apologiam sese purgavit, et rursus.
prudenter conticuit, quod iudices essent hostes?
Atque ilia ipsa oratione, quam inscripsit a‘pOiOgiam,
manifeste ostenditur ad nullum tauquam tribunal
istum fuisse vocatum. Neque enim ad certus et de-
finitos iudices prooemium orationis dirigit, sed ad
quosdam incertos homines, tam qui illo tempore
vivebant, quam qui postea nascituri erant: apud
quos, fateor et ego longa apologis ipsi opus esse,
non absimili eius, quam nunc publicavit, cum et
ipsa alia quadam apologia indigeat : sed alia gene-
rali es accurata, quae audientibus persuadere (ineat,
ipsum mentis compotem non fuisse, cum haec talia
chartis illiceret. lentis compos non erat, qui com-
miniscitur iudices, neque praesentes. et fortassis
neque natos, et coram illis qui non sunt, sese de-
fendit; rogatque necdum natos, ne multitudine
veritatem a mendacio discernere velint. At decet
huiusmodi judices, qui adhuc in lumbis parentum
suorum continentur, talis apologia. Par etiam est
illos credere, vera praedicare istum, qui solus com-
muni omnium sensui refragatur, suamque vanam
et inanem phantasiam fide digniorem arbitratur,
quam unanimem consensum omnium illorum, qui
toto terrarum orbe nomen Christi glorificent.
Scribat etiam, si placet, secundm apologis: apo,
logiam. llaec enim, quam nunc edidit, non est eri.
minum correctio, sed magis coniinuatio ct appro»
batio. Nam quis nescit omnem veram apologiam
ad obiectorum criminum refutationem dirigi, ut,
qui furti, homicidii, vel alicujus alterius sceleris
postulatur, is aut negat universim se id admisisse,
vel in alterum confert causam facinoris; vel si
nihil horum queat, veniam et misericOrdiam a
iudicibus petit? At hic neque negat Eunomius, qua
objiciuntur, neque causam in alium transfert, ne-
que ad misericordiam confugit, neque in futurum
tempus meliora promittit, sed illud ipsum scelus.
pro είσττηδάω. .
(bi Ι.. um! auat est vera tecti
(b) L. ἀτονεῖ qua est vera locum
strum propositum.
Post pauca haec adiungit, Si enim prapterea exi-
stimat apologiam funditus tolli, quod judice: cor-
ruptos fugi, valde vir bonus fallitur. Quando igitur,
et apud quos acer iste apologiam instituit, si et iu-
dices, ut hostes, fugit, et in ipso iudicio, ut ipse-
met asserit, conticuit 1’ Aspicite egregium hunc ve-
ritatis propugnatorem, qui levi momento immutatus.
sponte sua ruit ad mendacium, et verbo veritatem
liotmrans, facto eidem reluctatur. Sed illud iucun-
dum est, quod etiam in patrocinio mendacii lan-
- guescit. ροοηιοᾶο enim idem iuste de objectis cri-
minibus per apologiam sese purgavit, et rursus.
prudenter conticuit, quod iudices essent hostes?
Atque ilia ipsa oratione, quam inscripsit a‘pOiOgiam,
manifeste ostenditur ad nullum tauquam tribunal
istum fuisse vocatum. Neque enim ad certus et de-
finitos iudices prooemium orationis dirigit, sed ad
quosdam incertos homines, tam qui illo tempore
vivebant, quam qui postea nascituri erant: apud
quos, fateor et ego longa apologis ipsi opus esse,
non absimili eius, quam nunc publicavit, cum et
ipsa alia quadam apologia indigeat : sed alia gene-
rali es accurata, quae audientibus persuadere (ineat,
ipsum mentis compotem non fuisse, cum haec talia
chartis illiceret. lentis compos non erat, qui com-
miniscitur iudices, neque praesentes. et fortassis
neque natos, et coram illis qui non sunt, sese de-
fendit; rogatque necdum natos, ne multitudine
veritatem a mendacio discernere velint. At decet
huiusmodi judices, qui adhuc in lumbis parentum
suorum continentur, talis apologia. Par etiam est
illos credere, vera praedicare istum, qui solus com-
muni omnium sensui refragatur, suamque vanam
et inanem phantasiam fide digniorem arbitratur,
quam unanimem consensum omnium illorum, qui
toto terrarum orbe nomen Christi glorificent.
Scribat etiam, si placet, secundm apologis: apo,
logiam. llaec enim, quam nunc edidit, non est eri.
minum correctio, sed magis coniinuatio ct appro»
batio. Nam quis nescit omnem veram apologiam
ad obiectorum criminum refutationem dirigi, ut,
qui furti, homicidii, vel alicujus alterius sceleris
postulatur, is aut negat universim se id admisisse,
vel in alterum confert causam facinoris; vel si
nihil horum queat, veniam et misericOrdiam a
iudicibus petit? At hic neque negat Eunomius, qua
objiciuntur, neque causam in alium transfert, ne-
que ad misericordiam confugit, neque in futurum
tempus meliora promittit, sed illud ipsum scelus.
pro είσττηδάω. .
(bi Ι.. um! auat est vera tecti
(b) L. ἀτονεῖ qua est vera locum