PG 46, col. 13
In English: On the Soul and the Resurrection 1
oporteat propter illos, qui obdormiverunt; solis cnim iis qui spem non haberent, id accidere solere.
A. Κάγὼ περιζεούσης ἔτι μοι τῆς καρδίας τῇ λύπῃ
(1 UBE); ἔστιν, εἷπον,ὲν ἀνθρώποις τοῦτο κατορθωθῆ-
ναι, οὕτως ὲν ἑκάστῳ φυσικοῦ τινος πρὸς τὸν θάνατον
τῆς διαϐολῆς ὑπαρχούσης, καὶ οὔτε τῶν ὁρώντων
τοὺς ἀποθνήσκοντας (12) εὐκόλως καταδεχομένων τὴν
θέαν, οἷς τε ἂν προσίῃ (15) ό θάνατος ἀποφευγόντων
ἐφ’ ὅσον οἷόν τε ; Ἀλλὰ καὶ τῶν ἐπικρατούντων νόμον
ἔσχατον ἐν ἀδικίαις καὶ ἔσχατον ὲν τιμωρίαις τοῦτο
κρινόντων,τις μηχανὴ τὸ μηδὲν ἡγεῖσθαι τὴν τοῦ ζῇν
ἀναχώρησιν. καὶ ἐπὶ τῶν ἔξω τινὸς (1ό)’μὴότιγετῶν
ἐπιτηδείων, ὅταν τοῦ βίου λήγωσιν; Ὀρῶμεν δὲ, εἶπον,
καὶ πᾶσαν τὴν ἀνθρωπίνην σπουδὴν (15) πρὸς τοῦτο
βλέπουσαν, ὅπως ἂν ὲν τῷ ζῇν διαμένοιμεν (16). Διὰ
τοῦτο γὰρ καὶ οἶκοι πρὸς διαγωγὴν (17) ἡμῖν ὲπινενόην-
ται (18), ὡς ἂν μὴ τῷ περιέχοντι (19) διὰ ψύξεως ἢ
θερμότητος καταπονοῖτο τὰ σώματα. Γ εωπονία δὲ τί
ἄλλο καὶ οὐχ). τοῦ ζῇν ἐστι παρασκευῆς ’11 δὲ τῆς ζωῆς
φροντὶς πάντως διὰ τὸν τοῦ θανάτου φόϐον γίνεται (20).
Ἦ δὲ ἰατρικὴ πόθεν τιμία τοῖς ἀνθρώποις ἐστίν ; Οὐκ
ἐπειδὴ μάχεσθαί πως διὰ τῆς τέχνης δοκεῖ πρὸς τὸν
θάνατον; Θώρακες δὲ, καὶ θυρεοὶ⁵ (21), καὶ κνημῖδες,
καὶ κράνη, καὶ τὰ ἀμυντήρια (22) τῶν ὃπλων, καὶ αἱ
τῶν τειχῶν περιϐολαὶ, καὶ σιδηρόδξτοι πύλαι, καὶ ἡ
τῶν τάφρων ἀσφάλεια καὶ τὰ τοιαῦτα, τί ἄλλο πλὴν
διὰ τὸν τοῦ θανάτου γίνεται φόϐον (25); Οὕτως οὖν
ὄντος φοϐεροῦ φυσικῶς (24) τοῦ θανάτου, πῶς ἔστι
ῥᾳδίως πεισθῆναι τῷ κελεύοντι ἄλυπον (25) διαμέ-
(8) Λάτιον. Ms. Α in textu habet θαῦμα. In priori
omnino est acquiescendum.
(9) Προφερόμενον. Ms. Α praemittit εὐθύς. i. e.
ο vestigio. statim. non inconcinne quidem, sed ta-
men prazter necessitatem.
.(10) Ἐλπίδα. Ms, Β addit ἀναστάσεως. Fortasse
Gregorius explicationis loco addidit. Paulus enim,l
Thess. iv, 15, qui locus hic respicitur. non diserte
memorat _resnrrectionem, sed tamen procul dubio
respirit. Fortasse olim glossema fuit, et ex margine
in textum hic irrepsit.
(lt) Τῇ λαᾴπῃᾉίιῐιοκῑυ ms. A desideratur, at in
margine restituitur.
ι ti) Ἀποθνήσκοντας. Ms. Β pro composito sim-
plex habet θνήσκοντας.
(15) ιιροσίῃ. Ita scripsi auctoritate ms. utriusque,
cum in editis legaturiz'poofist. Quae quidem varietas
cx pronuntiatione, diversus vocales eodem modo
(-tfcrente, orta est.
(14) Ἐπί τῶν ἔξω τινός. In extremo : ita versio
Latina an. 1615 edita, non interpretis. sed librarii
aut typographi vitio, qui pro externo, quod restitui,
obvio errore legit extremo. Eadem emendatio facta
est in edit. Paris. an. 1658.
(15) Σπουδήν. In utraque editionelcgitnrctofiv,
in versione autem _verlitur per studium, adeoque
exprimitur eo σπουδήν, quod 'llde utriusquems; in
textum rect-pi. Fortasse sequens verbum ζῇν hu-
]ns erroris occasio fuit librario.
(ιο) άιαιιέτςοιμεν. Ita utrumque ms. in textu. At
in margine τοῦ Ᾱ legitur διαμένοιεν, i. e. permaneant.
Utraque lectio locum tue'ri potest. Placet tamen
non parum lectio niargiualis. .
ιι garum lectio marginalia. .
(1 Δ).ι1ιαγ(ινιαήν. Ita uterque codex. At margo τοῦ
Α ὸιιιὶινειδιοὶμονήν, ιπαειιέτ rem.
Διαγωγή cnim de ’
A. Κάγὼ περιζεούσης ἔτι μοι τῆς καρδίας τῇ λύπῃ
(1 UBE); ἔστιν, εἷπον,ὲν ἀνθρώποις τοῦτο κατορθωθῆ-
ναι, οὕτως ὲν ἑκάστῳ φυσικοῦ τινος πρὸς τὸν θάνατον
τῆς διαϐολῆς ὑπαρχούσης, καὶ οὔτε τῶν ὁρώντων
τοὺς ἀποθνήσκοντας (12) εὐκόλως καταδεχομένων τὴν
θέαν, οἷς τε ἂν προσίῃ (15) ό θάνατος ἀποφευγόντων
ἐφ’ ὅσον οἷόν τε ; Ἀλλὰ καὶ τῶν ἐπικρατούντων νόμον
ἔσχατον ἐν ἀδικίαις καὶ ἔσχατον ὲν τιμωρίαις τοῦτο
κρινόντων,τις μηχανὴ τὸ μηδὲν ἡγεῖσθαι τὴν τοῦ ζῇν
ἀναχώρησιν. καὶ ἐπὶ τῶν ἔξω τινὸς (1ό)’μὴότιγετῶν
ἐπιτηδείων, ὅταν τοῦ βίου λήγωσιν; Ὀρῶμεν δὲ, εἶπον,
καὶ πᾶσαν τὴν ἀνθρωπίνην σπουδὴν (15) πρὸς τοῦτο
βλέπουσαν, ὅπως ἂν ὲν τῷ ζῇν διαμένοιμεν (16). Διὰ
τοῦτο γὰρ καὶ οἶκοι πρὸς διαγωγὴν (17) ἡμῖν ὲπινενόην-
ται (18), ὡς ἂν μὴ τῷ περιέχοντι (19) διὰ ψύξεως ἢ
θερμότητος καταπονοῖτο τὰ σώματα. Γ εωπονία δὲ τί
ἄλλο καὶ οὐχ). τοῦ ζῇν ἐστι παρασκευῆς ’11 δὲ τῆς ζωῆς
φροντὶς πάντως διὰ τὸν τοῦ θανάτου φόϐον γίνεται (20).
Ἦ δὲ ἰατρικὴ πόθεν τιμία τοῖς ἀνθρώποις ἐστίν ; Οὐκ
ἐπειδὴ μάχεσθαί πως διὰ τῆς τέχνης δοκεῖ πρὸς τὸν
θάνατον; Θώρακες δὲ, καὶ θυρεοὶ⁵ (21), καὶ κνημῖδες,
καὶ κράνη, καὶ τὰ ἀμυντήρια (22) τῶν ὃπλων, καὶ αἱ
τῶν τειχῶν περιϐολαὶ, καὶ σιδηρόδξτοι πύλαι, καὶ ἡ
τῶν τάφρων ἀσφάλεια καὶ τὰ τοιαῦτα, τί ἄλλο πλὴν
διὰ τὸν τοῦ θανάτου γίνεται φόϐον (25); Οὕτως οὖν
ὄντος φοϐεροῦ φυσικῶς (24) τοῦ θανάτου, πῶς ἔστι
ῥᾳδίως πεισθῆναι τῷ κελεύοντι ἄλυπον (25) διαμέ-
(8) Λάτιον. Ms. Α in textu habet θαῦμα. In priori
omnino est acquiescendum.
(9) Προφερόμενον. Ms. Α praemittit εὐθύς. i. e.
ο vestigio. statim. non inconcinne quidem, sed ta-
men prazter necessitatem.
.(10) Ἐλπίδα. Ms, Β addit ἀναστάσεως. Fortasse
Gregorius explicationis loco addidit. Paulus enim,l
Thess. iv, 15, qui locus hic respicitur. non diserte
memorat _resnrrectionem, sed tamen procul dubio
respirit. Fortasse olim glossema fuit, et ex margine
in textum hic irrepsit.
(lt) Τῇ λαᾴπῃᾉίιῐιοκῑυ ms. A desideratur, at in
margine restituitur.
ι ti) Ἀποθνήσκοντας. Ms. Β pro composito sim-
plex habet θνήσκοντας.
(15) ιιροσίῃ. Ita scripsi auctoritate ms. utriusque,
cum in editis legaturiz'poofist. Quae quidem varietas
cx pronuntiatione, diversus vocales eodem modo
(-tfcrente, orta est.
(14) Ἐπί τῶν ἔξω τινός. In extremo : ita versio
Latina an. 1615 edita, non interpretis. sed librarii
aut typographi vitio, qui pro externo, quod restitui,
obvio errore legit extremo. Eadem emendatio facta
est in edit. Paris. an. 1658.
(15) Σπουδήν. In utraque editionelcgitnrctofiv,
in versione autem _verlitur per studium, adeoque
exprimitur eo σπουδήν, quod 'llde utriusquems; in
textum rect-pi. Fortasse sequens verbum ζῇν hu-
]ns erroris occasio fuit librario.
(ιο) άιαιιέτςοιμεν. Ita utrumque ms. in textu. At
in margine τοῦ Ᾱ legitur διαμένοιεν, i. e. permaneant.
Utraque lectio locum tue'ri potest. Placet tamen
non parum lectio niargiualis. .
ιι garum lectio marginalia. .
(1 Δ).ι1ιαγ(ινιαήν. Ita uterque codex. At margo τοῦ
Α ὸιιιὶινειδιοὶμονήν, ιπαειιέτ rem.
Διαγωγή cnim de ’