PG 46, col. 278
nota, ex Scriptura saepe commemoravimus. ι Qui
peccatum, ι inquit, ( non fecit, nec inventus est
dolus in ore ejus ⁸⁸. ι Proinde utrum illius qui
generatione praecessit appellari fratres debeamus,
innocentia vita: testimonium dabit, si nulla ma»
cula a puritatis conjunctione nos separaverit. Prm-
terea justitia est primogenitus, et sanctificatio, et
charitas, et redemptio, et alia ejusmodi. Quibus
si vita item nostra fuerit insignita, adeo praeclara
praebebimus nostra: nobilitatis indicia, ut, qui illa
conspexerint in nostra vita, ipsi quoque nos Cbri-
sti fratres esse, sint testes futuri. Ipse enim est
qui resurrectionis nobis aditum patefecit, et ob id
primitiae dormientium factus est. Nos igitur onmes
resurrecturos in ictu oculi in novissima tuba“
per ea demonstravit, tum qua: in seipse, tum qua:
in caeteris qui a morte tenebantur, etl‘ccit.
Verum in ea qua: futura est vita non idem omnes.
eterra? tumulo surgentes excipit status, sed
ι Ibunt, ι inquit, ι qui bona fecerunt, in resur-
rectionem vitae, qui vero mala egerunt, in resur-
rectionem judicii “. ι Quamobrem si cujus vita ad
formidandam illam spectat condemnationem, is
tametsi per regenerationem ad fratrum Domini
numerum forte ascriptus sit, nomen ementitur, in
malitiae forma nullam cum primogenita cognatio-
nem praa se ferens. Mediator autem Dei et homi-
num, qui per seipsum genus humanum conjungit
Deo, solum illud conjungit quod ea conjunctione
sit dignum. Quemadmodum virtute divina homi-
nem induit, eatenus quidem humanae natura: parti-
cipem, ut nullis natura: perturbationibus ad pecca-
tum excitantibus subjaceret: ι Peccatum λ enim, in-
quit, ι non fecit, nec inventus est dolusin ore ejus: ι
sic homines singulos ad divinitatis communionem
adducet, si nihil ea divinitatis conjunctione in-
dignum afferant. Si quis nimirum vere sit templum
Dei, nullumque malitiae simulacrum aut statuam
contineat, is a mediatore, ut divinitatis particeps
fiat, admittetur, cum purus sit et ad puritatem
ipsius suscipiendam idoneus. Neque enim in ma-
levolam animam, ut scriptum est ⁶¹, introibit sa-
pientia, et qui mundus est corde, nihil in seipse
praeter Deum videns. incorrupteque ipsi cohmrens,
omne bonum regnum in se accepit. Caeterum id
quod dico, magis perspicuum fiet, si verba qua:
Dominus apostolis per Mariam nuntiari voluit,
considerabimus : ι Ascendo, ι inquit, ι ad Patrem
meum et Patrem vestrum, et Deum meum et Deum
θ’ San. ι, ι.
peccatum, ι inquit, ( non fecit, nec inventus est
dolus in ore ejus ⁸⁸. ι Proinde utrum illius qui
generatione praecessit appellari fratres debeamus,
innocentia vita: testimonium dabit, si nulla ma»
cula a puritatis conjunctione nos separaverit. Prm-
terea justitia est primogenitus, et sanctificatio, et
charitas, et redemptio, et alia ejusmodi. Quibus
si vita item nostra fuerit insignita, adeo praeclara
praebebimus nostra: nobilitatis indicia, ut, qui illa
conspexerint in nostra vita, ipsi quoque nos Cbri-
sti fratres esse, sint testes futuri. Ipse enim est
qui resurrectionis nobis aditum patefecit, et ob id
primitiae dormientium factus est. Nos igitur onmes
resurrecturos in ictu oculi in novissima tuba“
per ea demonstravit, tum qua: in seipse, tum qua:
in caeteris qui a morte tenebantur, etl‘ccit.
Verum in ea qua: futura est vita non idem omnes.
eterra? tumulo surgentes excipit status, sed
ι Ibunt, ι inquit, ι qui bona fecerunt, in resur-
rectionem vitae, qui vero mala egerunt, in resur-
rectionem judicii “. ι Quamobrem si cujus vita ad
formidandam illam spectat condemnationem, is
tametsi per regenerationem ad fratrum Domini
numerum forte ascriptus sit, nomen ementitur, in
malitiae forma nullam cum primogenita cognatio-
nem praa se ferens. Mediator autem Dei et homi-
num, qui per seipsum genus humanum conjungit
Deo, solum illud conjungit quod ea conjunctione
sit dignum. Quemadmodum virtute divina homi-
nem induit, eatenus quidem humanae natura: parti-
cipem, ut nullis natura: perturbationibus ad pecca-
tum excitantibus subjaceret: ι Peccatum λ enim, in-
quit, ι non fecit, nec inventus est dolusin ore ejus: ι
sic homines singulos ad divinitatis communionem
adducet, si nihil ea divinitatis conjunctione in-
dignum afferant. Si quis nimirum vere sit templum
Dei, nullumque malitiae simulacrum aut statuam
contineat, is a mediatore, ut divinitatis particeps
fiat, admittetur, cum purus sit et ad puritatem
ipsius suscipiendam idoneus. Neque enim in ma-
levolam animam, ut scriptum est ⁶¹, introibit sa-
pientia, et qui mundus est corde, nihil in seipse
praeter Deum videns. incorrupteque ipsi cohmrens,
omne bonum regnum in se accepit. Caeterum id
quod dico, magis perspicuum fiet, si verba qua:
Dominus apostolis per Mariam nuntiari voluit,
considerabimus : ι Ascendo, ι inquit, ι ad Patrem
meum et Patrem vestrum, et Deum meum et Deum
θ’ San. ι, ι.