PG 46, col. 561
clarant; aliae vero sese dimittunt et accommodant
ad humilitatem humanae naturae. Nam ubi Dominus
quidem dicit: Ego principio tibi “; et, Volo, mun-
dus esto" ; et, Pater in me est, et ego sum in Pa-
tre " ; et, Qui vidit me, vidit Patrem ¹⁸ ; et, Ego et
Pater unum sumus ¹⁸ ; et, Nemo Filium novit nisi
Pater “; et, Omnia mea tua sunt, et tua mea ¹⁷ ; et,
Glorificatus sum in eis ¹⁸, et quaecunque sunt ejus-
modi, Indicant eam potentiam, qua: supra omnem
est et naturam et potestatem. Sed eum ad infir-
mitatem nostra: natura: sermonem inclinat, illa
pronuntiat : Pet-tristis estauima mea; si fieri potest,
transeat calix iste ¹⁹ : Filius non potest a sese fa-
cere quidquam ’°. Mandatum, accepi quid dicam et
quid loquar “. Vada ad Patrem meum et Patrem
vestrum, et ad Deum meum et ad Deum vestrum ”.
In his pone etiam lacrymas super Lazaro profusas,
et lassitudinem ex itinere contractam, et cibi ap-
petitionem, et aquae petitionem, et cursum ad ii-
cum, et quod Dominus ignorabat arborem illam
fructu carere, et in navigio somnum. Haec enim
omnia et quaecunque sunt'talia non ejus, quod
erat in principio, Verbi Dei dignitatem, sed ejus qui sese in forma servi humiliaverat, ad natura:
nostra: imbecillitatem declarant accommodationem atque demissionem.
Dictum est igitur: Qui misit me, major me est”.
Igitur videamus a quo haec oratio proferatur. Quo-
modo missus est? An' forma Dei praeditus, an for-
ma servi accepta? In plena deitate manens, an
cum seipsum in forma servili exinanivisset? Peni-
tus enim perspicuum esse arbitror, divinam po-
tentiam atquc naturam, cum ubique sit ac per.
omnia pertineat atque pervadat, et res universas
amplexa sit, mitti haud recte dici ; non enim extra
eam aliquid vacuum et inane est, quo, cum prius
ibi non esset, postea quam missa fuerit accedat:
sed cum conservatrice vi sua res universas coer-
ceat atque contineat, non habet quo transeat, cum ·
ipsa sit rerum universitatis plenitudo.
Descensus igitur Filii Dei ad nostram humilitatem
ει infirmitatem, qui voluntate Patris accidit, missio
dicitur. Nam ab immortali natura ad nostram vi-
tam migratio non de loco ad locum motum Domini
significat, sed ab altitudine gloria: ad humilitatem
carnis indicat descensum. Descendit igitur et ap-
paruit non nudum Verbum, sed caro factum : non
Dei forma per sese, sed in forma servi apparens.
Hic igitur est qui dixit se non posse facere quid-
quam ab seipso, videlicet, in quantum caro factus
est; nam non posse, imbecillitatis est. Ut enim
luci tenebre, et vitae mors. ita potentiae Opponitur
infirmitas: atqui Christus Dei potentia atque Dei
" Marc. Ix, 26. ¹² Mare. ι, ιι. ³³ Joan. xlv, i0. ” ibid. 9.
loan. avu, 10. ³⁸ ibid. 10. ¹⁹ Matth. ιςνι,5δ. ὀί). ²⁰ ίοιιιι. v
" Joan. xvtl, 10. ³⁸ ihid. 10.
attn. sxw, οδ, ou.
17. ³³ Joan. x1v,‘28.
ad humilitatem humanae naturae. Nam ubi Dominus
quidem dicit: Ego principio tibi “; et, Volo, mun-
dus esto" ; et, Pater in me est, et ego sum in Pa-
tre " ; et, Qui vidit me, vidit Patrem ¹⁸ ; et, Ego et
Pater unum sumus ¹⁸ ; et, Nemo Filium novit nisi
Pater “; et, Omnia mea tua sunt, et tua mea ¹⁷ ; et,
Glorificatus sum in eis ¹⁸, et quaecunque sunt ejus-
modi, Indicant eam potentiam, qua: supra omnem
est et naturam et potestatem. Sed eum ad infir-
mitatem nostra: natura: sermonem inclinat, illa
pronuntiat : Pet-tristis estauima mea; si fieri potest,
transeat calix iste ¹⁹ : Filius non potest a sese fa-
cere quidquam ’°. Mandatum, accepi quid dicam et
quid loquar “. Vada ad Patrem meum et Patrem
vestrum, et ad Deum meum et ad Deum vestrum ”.
In his pone etiam lacrymas super Lazaro profusas,
et lassitudinem ex itinere contractam, et cibi ap-
petitionem, et aquae petitionem, et cursum ad ii-
cum, et quod Dominus ignorabat arborem illam
fructu carere, et in navigio somnum. Haec enim
omnia et quaecunque sunt'talia non ejus, quod
erat in principio, Verbi Dei dignitatem, sed ejus qui sese in forma servi humiliaverat, ad natura:
nostra: imbecillitatem declarant accommodationem atque demissionem.
Dictum est igitur: Qui misit me, major me est”.
Igitur videamus a quo haec oratio proferatur. Quo-
modo missus est? An' forma Dei praeditus, an for-
ma servi accepta? In plena deitate manens, an
cum seipsum in forma servili exinanivisset? Peni-
tus enim perspicuum esse arbitror, divinam po-
tentiam atquc naturam, cum ubique sit ac per.
omnia pertineat atque pervadat, et res universas
amplexa sit, mitti haud recte dici ; non enim extra
eam aliquid vacuum et inane est, quo, cum prius
ibi non esset, postea quam missa fuerit accedat:
sed cum conservatrice vi sua res universas coer-
ceat atque contineat, non habet quo transeat, cum ·
ipsa sit rerum universitatis plenitudo.
Descensus igitur Filii Dei ad nostram humilitatem
ει infirmitatem, qui voluntate Patris accidit, missio
dicitur. Nam ab immortali natura ad nostram vi-
tam migratio non de loco ad locum motum Domini
significat, sed ab altitudine gloria: ad humilitatem
carnis indicat descensum. Descendit igitur et ap-
paruit non nudum Verbum, sed caro factum : non
Dei forma per sese, sed in forma servi apparens.
Hic igitur est qui dixit se non posse facere quid-
quam ab seipso, videlicet, in quantum caro factus
est; nam non posse, imbecillitatis est. Ut enim
luci tenebre, et vitae mors. ita potentiae Opponitur
infirmitas: atqui Christus Dei potentia atque Dei
" Marc. Ix, 26. ¹² Mare. ι, ιι. ³³ Joan. xlv, i0. ” ibid. 9.
loan. avu, 10. ³⁸ ibid. 10. ¹⁹ Matth. ιςνι,5δ. ὀί). ²⁰ ίοιιιι. v
" Joan. xvtl, 10. ³⁸ ihid. 10.
attn. sxw, οδ, ou.
17. ³³ Joan. x1v,‘28.