PG 46, col. 784
τοῖς πηγνυμένοις, μὴ τὸ ὑπερϐάλλον τῆς βασάνου νι-
κήσῃ τὴν ἀνδρείαν τῶν εὐσεϐῶν · τούτου δὲ παρελ-
θόντος τοῦ δέους, χρῆσαι τῷ ἀπομείναντι πηλῷ, κα- .
θὼς βούλει ο κᾶν ἀπογεύσῃ τῶν σαρκῶν, οὑ φροντίζω.
Ὅσῳ γάρ λυσσῶσαν δεικνύεις τὴν ὡμότητα, τοσ-
ούτῳ πλέον στεφανοῖς τῶν ἀπελθόντων τὴν νίκην.
Δί γὰρ γενναῖαι προσϐολαὶ τῶν ἀντιτεταγμένων,
ἀποδείξεις ἀκριϐεῖς τῆς ἀνδρείας τῶν κρατησάντων
Β γίνονται.
Ἀλλὰ τί μακρά διατρίϐομεν; Ἐφλὲχθη τὰ σώ-
- ματα, καὶ τὸ πῦρ αύτά διεδέξατο. Τὴν δὲ κόνιν ἐκεί-
νην, καὶ τῆς καμίνου τὰ λείψανα ό κόσμος ἐμερίσθη·
καὶ πᾶσα γῆ σχεδὸν τοῖς ἀγιάσμασι τούτοις εὐλο-
γεῖται. Ἐχω κάγὼ μερίδα τοῦ δώρου, καὶ⁸ τῶν ἐμῶν
πατέρων τά σώματα τοῖς τῶν στρατιωτῶν παρεθέ-
μην λειψάνοις · ἵνα ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἀναστάσεως μετά
τῶν εύπαρῤησιαστῶν βοηθῶν ἐγερθῶσιν. Οἶδα γὰρ,
ὡς ίσχύουσι, καὶ τῆς παρρησίας αὐτῶν τῆς πρὸς
Θεὸν ἐναργεῖς ἐθεασάμην τάς ἀποδείξεις ⁸ καὶ δὴ
βούλομαι ἓν τι τῶν είς θαῦμα τελούντων τῆς ἐκείνοιν
ἐνεργείας εἰπεῖν ' Κώμης τῆς ἐμοὶ⁸ προσηκούσης, ἐν
ᾖτά τῶν τρισμακαρίων τούτων ἀναπέπαυται λείψανα,
ἐστι τις πολίχνη ἡ γείτων, Ἴϐωρα καλοῦσιν αὐτὴν.
Ἐν δῂ ταύτῃ, κατὰ* τὸν συνήθη⁷ Ῥωμαίοις νόμον,
καταλόγου στρατιωτῶν διάγοντος, εἷς τις τῶν ὁπλι-
τῶν ἐπὶ τὴν κώμην τὴν προλεχθεῖσαν ἀφίκετο , πρὸς
φυλακὴν τοῦ χωρίου παρὰ τοῦ ταξιάρχου δοθείς ο
ἵνα τῶν συστρατιωτῶν ἐαυτοῦ τάς ὁρμὰς καὶ τὰς
ὕϐρεις ἀνείργῃ, ἀς εἰώθασιν ἐπάγειν τοῖς ἀγροίκοις
ὑπὸ θράσους οἱ ὁπλιτεύοντες. Ἐνόσει δὲ οὗτος τὸν
ἕτερον τοῖν ποδοῖν, καὶ ἐχώλευε ο καὶτὸ πάθος αὐτῷ
χρόνιον καὶ δυσίατον-ἦν. Ἐπεὶ δὲ ἐντὸς ἐγένετο τοῦ
μαρτυρίου καὶ τῆς ἀναπαύσεως τῶν ἁγίων, καὶ Θεῷ
προσευξάμενος, τὴν τῶν ἁγίων πρεσϐείαν ἐπεκαλέ-
σατο · νύκτωρ αὐτῷ φαίνεταί τις ἀνὴρ ἀξιοπρεπὴς,
καί τινα ἄλλα διαλεχθεὶς, «Χωλεύεις, ο ἔφη, r ὣ
στρατιῶτα, καῖ.¹ δεῖ σοι θεραπείας; ἀλλά δός μοι
D ψηλαφῆσαι τὺν πόδα. ι Λαϐόμενος δὲ ὄναρ αὐτοῦ,
σφοδρῶς ἐφειλκύσατο.Τῆς δὲ νυκτερινῆς ὅψεως τοῦτο
ποιούσης , ὕπαρ τηλικοῦτος ἐγένετο ψόφος, οἷος ἂν
γένοιτο,όστέου τῆς φυσικῆς ἁρμονίας ἐξολισθήσαντος,
εἶτα βιαίως ἐναρμοσθέντος· ὥστε ἀφυπι ἶσαι καὶτοὺς
συγκαθεύδοντας καὶ αὐτὸν τὸν στρατιώτην , διεγερ-
θῆναι δὲ τὸν ἄνθρωπον εύθὺς,καὶ βαδίζειν ὑγιῶς
κατὰ φύσιν, ώς ‘ εἴωθεν. Ταύτην τὴν θαυματουργίαν
εἶδον ἐγὼ, αὐτῷ τῷ ἀνθρώπῳ περιτυχὼν ἐξαγγέλ-
λοντι πρὸς πάντας, καὶ κηρύττοντι τὴν μαρτύρων
εὐεργεσίαν, καὶ τὴν τῶν στρατιωτῶν φιλανθρωπίαν
ἀνυ μνοῦντι.
Εἰ δέ τι χρὴ προσθεῖναι καὶ τῶν κατ’ ἐξαίρετόν
μοι προσηκόντων, ἐρῶ. Ἡνίκα γὰρ τὴν ἐπὶ τοῖς λει-
ψάνοις πανήγυριν τὴν πρώτην τελεῖν ἐμέλλομεν, κάν
τῷ ἁγίῳ σηκῷ ἀναπαύειν τὴν λάρνακα, ἡ μήτηρ ἠ
κήσῃ τὴν ἀνδρείαν τῶν εὐσεϐῶν · τούτου δὲ παρελ-
θόντος τοῦ δέους, χρῆσαι τῷ ἀπομείναντι πηλῷ, κα- .
θὼς βούλει ο κᾶν ἀπογεύσῃ τῶν σαρκῶν, οὑ φροντίζω.
Ὅσῳ γάρ λυσσῶσαν δεικνύεις τὴν ὡμότητα, τοσ-
ούτῳ πλέον στεφανοῖς τῶν ἀπελθόντων τὴν νίκην.
Δί γὰρ γενναῖαι προσϐολαὶ τῶν ἀντιτεταγμένων,
ἀποδείξεις ἀκριϐεῖς τῆς ἀνδρείας τῶν κρατησάντων
Β γίνονται.
Ἀλλὰ τί μακρά διατρίϐομεν; Ἐφλὲχθη τὰ σώ-
- ματα, καὶ τὸ πῦρ αύτά διεδέξατο. Τὴν δὲ κόνιν ἐκεί-
νην, καὶ τῆς καμίνου τὰ λείψανα ό κόσμος ἐμερίσθη·
καὶ πᾶσα γῆ σχεδὸν τοῖς ἀγιάσμασι τούτοις εὐλο-
γεῖται. Ἐχω κάγὼ μερίδα τοῦ δώρου, καὶ⁸ τῶν ἐμῶν
πατέρων τά σώματα τοῖς τῶν στρατιωτῶν παρεθέ-
μην λειψάνοις · ἵνα ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἀναστάσεως μετά
τῶν εύπαρῤησιαστῶν βοηθῶν ἐγερθῶσιν. Οἶδα γὰρ,
ὡς ίσχύουσι, καὶ τῆς παρρησίας αὐτῶν τῆς πρὸς
Θεὸν ἐναργεῖς ἐθεασάμην τάς ἀποδείξεις ⁸ καὶ δὴ
βούλομαι ἓν τι τῶν είς θαῦμα τελούντων τῆς ἐκείνοιν
ἐνεργείας εἰπεῖν ' Κώμης τῆς ἐμοὶ⁸ προσηκούσης, ἐν
ᾖτά τῶν τρισμακαρίων τούτων ἀναπέπαυται λείψανα,
ἐστι τις πολίχνη ἡ γείτων, Ἴϐωρα καλοῦσιν αὐτὴν.
Ἐν δῂ ταύτῃ, κατὰ* τὸν συνήθη⁷ Ῥωμαίοις νόμον,
καταλόγου στρατιωτῶν διάγοντος, εἷς τις τῶν ὁπλι-
τῶν ἐπὶ τὴν κώμην τὴν προλεχθεῖσαν ἀφίκετο , πρὸς
φυλακὴν τοῦ χωρίου παρὰ τοῦ ταξιάρχου δοθείς ο
ἵνα τῶν συστρατιωτῶν ἐαυτοῦ τάς ὁρμὰς καὶ τὰς
ὕϐρεις ἀνείργῃ, ἀς εἰώθασιν ἐπάγειν τοῖς ἀγροίκοις
ὑπὸ θράσους οἱ ὁπλιτεύοντες. Ἐνόσει δὲ οὗτος τὸν
ἕτερον τοῖν ποδοῖν, καὶ ἐχώλευε ο καὶτὸ πάθος αὐτῷ
χρόνιον καὶ δυσίατον-ἦν. Ἐπεὶ δὲ ἐντὸς ἐγένετο τοῦ
μαρτυρίου καὶ τῆς ἀναπαύσεως τῶν ἁγίων, καὶ Θεῷ
προσευξάμενος, τὴν τῶν ἁγίων πρεσϐείαν ἐπεκαλέ-
σατο · νύκτωρ αὐτῷ φαίνεταί τις ἀνὴρ ἀξιοπρεπὴς,
καί τινα ἄλλα διαλεχθεὶς, «Χωλεύεις, ο ἔφη, r ὣ
στρατιῶτα, καῖ.¹ δεῖ σοι θεραπείας; ἀλλά δός μοι
D ψηλαφῆσαι τὺν πόδα. ι Λαϐόμενος δὲ ὄναρ αὐτοῦ,
σφοδρῶς ἐφειλκύσατο.Τῆς δὲ νυκτερινῆς ὅψεως τοῦτο
ποιούσης , ὕπαρ τηλικοῦτος ἐγένετο ψόφος, οἷος ἂν
γένοιτο,όστέου τῆς φυσικῆς ἁρμονίας ἐξολισθήσαντος,
εἶτα βιαίως ἐναρμοσθέντος· ὥστε ἀφυπι ἶσαι καὶτοὺς
συγκαθεύδοντας καὶ αὐτὸν τὸν στρατιώτην , διεγερ-
θῆναι δὲ τὸν ἄνθρωπον εύθὺς,καὶ βαδίζειν ὑγιῶς
κατὰ φύσιν, ώς ‘ εἴωθεν. Ταύτην τὴν θαυματουργίαν
εἶδον ἐγὼ, αὐτῷ τῷ ἀνθρώπῳ περιτυχὼν ἐξαγγέλ-
λοντι πρὸς πάντας, καὶ κηρύττοντι τὴν μαρτύρων
εὐεργεσίαν, καὶ τὴν τῶν στρατιωτῶν φιλανθρωπίαν
ἀνυ μνοῦντι.
Εἰ δέ τι χρὴ προσθεῖναι καὶ τῶν κατ’ ἐξαίρετόν
μοι προσηκόντων, ἐρῶ. Ἡνίκα γὰρ τὴν ἐπὶ τοῖς λει-
ψάνοις πανήγυριν τὴν πρώτην τελεῖν ἐμέλλομεν, κάν
τῷ ἁγίῳ σηκῷ ἀναπαύειν τὴν λάρνακα, ἡ μήτηρ ἠ