PG 47, col. 295
ίστανται τῷ βασιλικῴ οἱ τὰ ἀγαθᾶ πράξαντες πάντες,
καὶ ἄξια τῆς αἰωνίου ζωῆς ποιήσαντες.
ιγ’. Καὶ ταῦτα μὲν ἐν ἐκείνῃ τῇ ήμέ ρῳ τὰ δὲ ἑξῆς λοιπον
τίς ἡμῖν παραστήσει λόγος, τῆς μετὰ τοῦ Χριστοῦ συν-
θυσίας τὴν ἡδονὴν, τὴν ὠφέλειαν, τὴν χαράν ιι ; Ψυχὴ
γὰρ εἰς τὴν οἰκείαν εὐγένειαν ἐπανελθοῦσα, καὶ μετὰ
παρρησίας λοιπὸν δυνηθεῖσα τὸν ἑαυτῆς Δεσπότην ορᾷν,
οὐκ ἔστιν εἰπεῖν δσην καρποῦται τὴν ἡδονὴν, ὅσον τὸ
κέρδος. οὐ τοῖς ἐν χερσὶ μόνον χαίρουσα ἀγαθοῖς, ἀλλὰ
καὶ τῷ πεπεῖσθαι λοιπον, ὅτι οὐδαμοῦ ὶ) ταῦτα τελευτή-
σει τὰ καλά. Πᾶσαν μὲν οὖν τὴν εὐφροσύνην ἐκείνην οὔτε
λόγῳ παραστῆσαι, οὔτε νῷ διαλαϐεῖν ἔστιν· ἀμυδρῶς ε 6‘5
καὶ ὡς ἄν τις διὰ μικρῶν μεγάλα δεικνύῃ, πειράσομαι
ποιῆσαι φανερόν. Ἐξετασωμεν γὰρ τοὺς ἐν τῷ παρόντι
βίῳ τῶν τοῦ κόσμου καλῶν ἀπολαύοντας, πλούτου λέγω
καὶ δυναστείας καὶ δόξης, πῶς ὑπὸ τῆς εὐθυμίας γαυ-
ρούμενοι, οὐδὲ ἐπὶ τῆς γῆς εἶναι νομίζουσι. καὶ ταῦτα
οὔτε ὁμολογουμένων ἀπολαύοντας καλῶν, οὔτε παραμε-
νόντων αὐτοῖς, ἀλλ’ ἀφιπταμὲνων ὀνείρου ταχύτερον· εί
δέ ποτε καὶ σταίη μικρὸν, μέχρι τῆς παρούσης ζωῆς
τὴν εὔνοιαν ἐπιδεικνυμένων, περαιτέρω δὲ οὐκ ἰσχυόν-
των συνεξελθεῖν. Εἰ δὲ ταῦτα είς τοσαύτην αἴρει τοὺς
ἔχοντας χαρὰν, τί οἴει γίνεσθαι ὲκείνας τὰς ψυχὰς, τὰς
καλουμένας ἐπὶ τὰ μυρία ἀγαθὰ τα ἐν τοῖς οὐρανοῖς, τὰ
πεπηγότα 7.1.1 ἑστῶτα βεϐαίως διαπαντόςς Οὐδὲ-γὰρ
τοῦτο μόνον, ἀλλὰ καὶ τῇ ποσότητι 7.1". τῇ ποιότητι το-
σούτῳ κρείττω [20] τῶν παρόντων ἐστὶν ά, ὡς μηδὲ ἐπὶ
καρδίαν ἀνθρώπου ἀναϐῆναί ποτε. Νῦν μὲν γὰρ καθάπερ
ἐν μήτρᾳ παιδίον, οὕτως ὲν τῷ κόσμῳ τούτῳ διάγομεν
τενοχωρούμενοι, καὶ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος τὴν λαμπρό-
τητα καὶ τὴν ἐλευθερίαν οὺ δυνάμενοι συνιδεῖν ὅταν δὲ
ὸ καιρὸς ἐπιστῇ τῶν ὠδίνων,καὶ ἀποτέκῃ κατὰ τὴν τῆς
κρίσεως ἡμέρανοῦς ὑπεδέξατο πάντας ἀνθρώπους ὁ παρ-
(ἒιν βίος, τὰ μὲν ὲξαμὸλωθέντα απὸ σκότους είς σκότος
ἔρχεται, καὶ ἀπὸ θλίψεως είς θλῖψιν χαλεπωτέραν· τὰ δὲ
ἄρτια ε καὶ τῆς βασιλικῆς εἰκόνος τοὺς χαρακτῆρας δια-
φυλάξαντα παραστήσονται τῷ βασιλεῖ, καὶ τὴν λειτουρ-
γίαν ἁναδέξονται ἑκείνην,ἢν ἄγγελοι καὶ ἁρχὰγγελοι τῷ
πάντων διακονοῦνται Θεῷ. Μὴ τοίνυν είς τέλος τούτους
ἡμῖν ἀφανίσῃς τοὺς χαρακτῆρας. ὦ φίλος, ἀλλὰ ταχέως
αὒτοὺς ἀνακτησάμενος, ἐπὶ τὸ βέλτιον διατύπωσον. Τὸ
μὲν γὰρ καλλος τὸ σωματικὸν εἵσω τῶν τῆς φύσεως ὅρων
συνέκλεισεν ὁ Θεὸς, ὴ δὲ τῆς ψυχῆς ὥρα τῆς μὲν ἐκεῖ-
θεν ἀνάγκης καί δουλείας ί ἀπήλλακται, ατε δὴ πολλῷ
βελτίων οὖσα τῆς σωματικῆς εὐμορφίας· ἐφ’ ήμῖνδὲ
ἅπασα κεῖται καὶ τῇ ῥοπῇ τοῦ Θεοῦ. Φιλανθρωπος γὰρ
ὢν ὁ Δεσπότης ἡμῶν, καὶ τούτῳ μάλιστα τὸ ἡμέτερον
ἐτίμησε γένος, τὰ μὲν ἐλάττονα καλ οὐδὲν μέγα συντελοῦν-
τα ἡμῖν, ἀλλ’ ὅπως ἂν πέσῃ ἀδιάφορα ὄντα, τῇ τῆς φύ-
σεως ἐπιτρέψας ἀνάγκῃ, τῶν δὲ ὄντως καλῶν ἡμᾶς ποιή-
σας εἴναιδημιουργοὺς. ΕΞ μὲν γὰρ καὶ τοῦ σωματικοῦ
κάλλους ἡμεῖς ἐποίησεν εἶναι κυρίους, καὶ φροντίδα πε-
ριττὴν ἐδεξάμεθα Β ἂν, καὶ ἐν τοῖς οὐδὲν ὠψελοῦσι τὸν
ἅπαντα ἂν ἁπησχολήσαμεν χρόνον, γα). τῆς ψυχῆς σφο-
δρα ἂν ἡμελήσαμεν.
’Ὅπου γὰρ νῦν οὐκ οΰσης ὲν ἡμῖν τῆς ἐξουσίας
ταύτης ᾶπαντα πράττομεν καὶ βιαζόμεθα, 7.11.67.11-
γραφίαις ὲκδιδόαμεν ἑαυτοὺς b , καὶ ἐπειδὴ τῇ ἁλη-
ῗ Ροςίνχαράν aliqui addunt τήν τερπνότητα. ,ιι Ξονὶιωῦδαμῶς.
'{Sjc dfio‘mssqél quidem moliu's quam aliieljpse Sav. qui
sip {labent,1:apaarfiaain ἔστιν, οὔτε νῷῖ ἀμυδρῶς. Mox unus με-
γιίέα ἰςι-ιύέειεδπειρὲἱσομαι ποιῆσαιτφένερᾷνἔ Ἒξετάσωμεν δο-
nim-ig. Ει Sav. ἐξετάσωμεν γὰρ εἴδηεί, in caeteris ιιι editur.
ἀ ξειτὶι. el duo mss. adduni ἐκεῖνα post ἐστίν.
ε L'nus cod. τὰ δὲ ἀπηρτισμένα ἄρτιοι, alius τὰ δὲ ἀρτίως.
καὶ ἄξια τῆς αἰωνίου ζωῆς ποιήσαντες.
ιγ’. Καὶ ταῦτα μὲν ἐν ἐκείνῃ τῇ ήμέ ρῳ τὰ δὲ ἑξῆς λοιπον
τίς ἡμῖν παραστήσει λόγος, τῆς μετὰ τοῦ Χριστοῦ συν-
θυσίας τὴν ἡδονὴν, τὴν ὠφέλειαν, τὴν χαράν ιι ; Ψυχὴ
γὰρ εἰς τὴν οἰκείαν εὐγένειαν ἐπανελθοῦσα, καὶ μετὰ
παρρησίας λοιπὸν δυνηθεῖσα τὸν ἑαυτῆς Δεσπότην ορᾷν,
οὐκ ἔστιν εἰπεῖν δσην καρποῦται τὴν ἡδονὴν, ὅσον τὸ
κέρδος. οὐ τοῖς ἐν χερσὶ μόνον χαίρουσα ἀγαθοῖς, ἀλλὰ
καὶ τῷ πεπεῖσθαι λοιπον, ὅτι οὐδαμοῦ ὶ) ταῦτα τελευτή-
σει τὰ καλά. Πᾶσαν μὲν οὖν τὴν εὐφροσύνην ἐκείνην οὔτε
λόγῳ παραστῆσαι, οὔτε νῷ διαλαϐεῖν ἔστιν· ἀμυδρῶς ε 6‘5
καὶ ὡς ἄν τις διὰ μικρῶν μεγάλα δεικνύῃ, πειράσομαι
ποιῆσαι φανερόν. Ἐξετασωμεν γὰρ τοὺς ἐν τῷ παρόντι
βίῳ τῶν τοῦ κόσμου καλῶν ἀπολαύοντας, πλούτου λέγω
καὶ δυναστείας καὶ δόξης, πῶς ὑπὸ τῆς εὐθυμίας γαυ-
ρούμενοι, οὐδὲ ἐπὶ τῆς γῆς εἶναι νομίζουσι. καὶ ταῦτα
οὔτε ὁμολογουμένων ἀπολαύοντας καλῶν, οὔτε παραμε-
νόντων αὐτοῖς, ἀλλ’ ἀφιπταμὲνων ὀνείρου ταχύτερον· εί
δέ ποτε καὶ σταίη μικρὸν, μέχρι τῆς παρούσης ζωῆς
τὴν εὔνοιαν ἐπιδεικνυμένων, περαιτέρω δὲ οὐκ ἰσχυόν-
των συνεξελθεῖν. Εἰ δὲ ταῦτα είς τοσαύτην αἴρει τοὺς
ἔχοντας χαρὰν, τί οἴει γίνεσθαι ὲκείνας τὰς ψυχὰς, τὰς
καλουμένας ἐπὶ τὰ μυρία ἀγαθὰ τα ἐν τοῖς οὐρανοῖς, τὰ
πεπηγότα 7.1.1 ἑστῶτα βεϐαίως διαπαντόςς Οὐδὲ-γὰρ
τοῦτο μόνον, ἀλλὰ καὶ τῇ ποσότητι 7.1". τῇ ποιότητι το-
σούτῳ κρείττω [20] τῶν παρόντων ἐστὶν ά, ὡς μηδὲ ἐπὶ
καρδίαν ἀνθρώπου ἀναϐῆναί ποτε. Νῦν μὲν γὰρ καθάπερ
ἐν μήτρᾳ παιδίον, οὕτως ὲν τῷ κόσμῳ τούτῳ διάγομεν
τενοχωρούμενοι, καὶ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος τὴν λαμπρό-
τητα καὶ τὴν ἐλευθερίαν οὺ δυνάμενοι συνιδεῖν ὅταν δὲ
ὸ καιρὸς ἐπιστῇ τῶν ὠδίνων,καὶ ἀποτέκῃ κατὰ τὴν τῆς
κρίσεως ἡμέρανοῦς ὑπεδέξατο πάντας ἀνθρώπους ὁ παρ-
(ἒιν βίος, τὰ μὲν ὲξαμὸλωθέντα απὸ σκότους είς σκότος
ἔρχεται, καὶ ἀπὸ θλίψεως είς θλῖψιν χαλεπωτέραν· τὰ δὲ
ἄρτια ε καὶ τῆς βασιλικῆς εἰκόνος τοὺς χαρακτῆρας δια-
φυλάξαντα παραστήσονται τῷ βασιλεῖ, καὶ τὴν λειτουρ-
γίαν ἁναδέξονται ἑκείνην,ἢν ἄγγελοι καὶ ἁρχὰγγελοι τῷ
πάντων διακονοῦνται Θεῷ. Μὴ τοίνυν είς τέλος τούτους
ἡμῖν ἀφανίσῃς τοὺς χαρακτῆρας. ὦ φίλος, ἀλλὰ ταχέως
αὒτοὺς ἀνακτησάμενος, ἐπὶ τὸ βέλτιον διατύπωσον. Τὸ
μὲν γὰρ καλλος τὸ σωματικὸν εἵσω τῶν τῆς φύσεως ὅρων
συνέκλεισεν ὁ Θεὸς, ὴ δὲ τῆς ψυχῆς ὥρα τῆς μὲν ἐκεῖ-
θεν ἀνάγκης καί δουλείας ί ἀπήλλακται, ατε δὴ πολλῷ
βελτίων οὖσα τῆς σωματικῆς εὐμορφίας· ἐφ’ ήμῖνδὲ
ἅπασα κεῖται καὶ τῇ ῥοπῇ τοῦ Θεοῦ. Φιλανθρωπος γὰρ
ὢν ὁ Δεσπότης ἡμῶν, καὶ τούτῳ μάλιστα τὸ ἡμέτερον
ἐτίμησε γένος, τὰ μὲν ἐλάττονα καλ οὐδὲν μέγα συντελοῦν-
τα ἡμῖν, ἀλλ’ ὅπως ἂν πέσῃ ἀδιάφορα ὄντα, τῇ τῆς φύ-
σεως ἐπιτρέψας ἀνάγκῃ, τῶν δὲ ὄντως καλῶν ἡμᾶς ποιή-
σας εἴναιδημιουργοὺς. ΕΞ μὲν γὰρ καὶ τοῦ σωματικοῦ
κάλλους ἡμεῖς ἐποίησεν εἶναι κυρίους, καὶ φροντίδα πε-
ριττὴν ἐδεξάμεθα Β ἂν, καὶ ἐν τοῖς οὐδὲν ὠψελοῦσι τὸν
ἅπαντα ἂν ἁπησχολήσαμεν χρόνον, γα). τῆς ψυχῆς σφο-
δρα ἂν ἡμελήσαμεν.
’Ὅπου γὰρ νῦν οὐκ οΰσης ὲν ἡμῖν τῆς ἐξουσίας
ταύτης ᾶπαντα πράττομεν καὶ βιαζόμεθα, 7.11.67.11-
γραφίαις ὲκδιδόαμεν ἑαυτοὺς b , καὶ ἐπειδὴ τῇ ἁλη-
ῗ Ροςίνχαράν aliqui addunt τήν τερπνότητα. ,ιι Ξονὶιωῦδαμῶς.
'{Sjc dfio‘mssqél quidem moliu's quam aliieljpse Sav. qui
sip {labent,1:apaarfiaain ἔστιν, οὔτε νῷῖ ἀμυδρῶς. Mox unus με-
γιίέα ἰςι-ιύέειεδπειρὲἱσομαι ποιῆσαιτφένερᾷνἔ Ἒξετάσωμεν δο-
nim-ig. Ει Sav. ἐξετάσωμεν γὰρ εἴδηεί, in caeteris ιιι editur.
ἀ ξειτὶι. el duo mss. adduni ἐκεῖνα post ἐστίν.
ε L'nus cod. τὰ δὲ ἀπηρτισμένα ἄρτιοι, alius τὰ δὲ ἀρτίως.