PG 50, col. 629
qui grandi piaculo adstringi putant eum qui Vincen- Α gnare scilicetquin sit illud Symbolum Vincentii Liri-
pelagiani id temporis haeretici fuerint, non vero viri
supra creteros in Galliis doctissimi atque sanctis-
simi. ι Hactenus vir praestantissimus : qui et alibi ad-
versus Blondellumia) Optime astruit (b), Vincentium
jure fuisse ab ecclesia sanctorum fastis aseriptmn.
6. Non solum autem auctori nostro tributae Vin-
centiana: obiectiones ab iis viris criticis quorum su-
perius meminimus; verum etiam symbolum Quicum-
que variis argumentis eidem asserere conatus est
laudatus Ante-liuius: inter quae alicujus sane mo-
menti videtur esse illud, quod petit vir eruditus ex
aliquibus loquendi formulis magnam cum Symboli
particulis quihusdam similitudinem prae se ferenti- B scopus est variantes lectiones indicare, textui adje—
bus, quas es Vincentii Commonitorio ille collegit.
Eas refert ac expendit cl. Montfauconius (c), aitque
id probe eruditi viri argumentis confici, nihil repu-
ωξλ) 'Bfllgpdell. de Primat. in Eccl. sect. 6, pag. 52,
ι . ,
II. 11³61.
(ὁ) Neris. opp. tom. lll, pagg. 1010 et seq.
mw
NOTITM SCHOENEMANNI.
§l. Vita Vincentii Lirinensis.
Lirinensis cognomen ipsi inditum fuit, ut ab aliis
ejusdem nominis atque aetatis scriptoribus discerne-
rctur, ab insula, in qua maximam vitm suae partem
monasticis studiis impendit. Pauca etnon satis certa
de ortu ejus atque conditione memoriae tradita sunt.
Natus fuit in Gallia Celtica vel Belgica , et si vere
germanus illius fuit Lupus ille Trecensis, quod ta.
nten doctissimi rerum utriusque scriptores negant (a),
Tullum Leucorum patriam habuit. Quo tempore pri-
mum saeculo nuntium remiserit et in insnlam seces-
serit, quandoque et ubi presbyteri dignitatem sit
adeptus, ignoramus : sed mature factum esse debet,
si quidem Eucherius de eo praedicat, eum filium
suum Salonium, qui ab limior-ato abbate institui
cmperat, cum Salviano consummasse, obitmnque
ejus an. 450 assignant.
ᾗ ll. Scripta Vincentii Lirinensis.
ι Composuit ad evertenda hmreticorum collegia
nitido et aperto Sermone validissimam disputatio-
nem, quam absconso nomine suo attitulavit Peregrini,
adversus hwreticos : cujus operis quia secundi libri
maximam in schedulis partem a quibusdam furatum
perdidit, recapitulato ejus paucis sermonibus sensu ,
primo compegit et in unum librum edidit. ι Huc
Gennadius c. 64. Superest hocce opusculum, inscri-
ptum Commonitorium, seu Commonitoria duo pro
catholica: fidei antiquitate et universitate adversus pro-
fanas omnium [uereticornm novitates. Sed certum
(c) Hist. Litt. de la France, t. ll, p. 505.
(b) Disseruit. de Vincentio cap. ἓ, 5 seqq.__t. Ι.
13.195445. Cf. Hist. litt. Gallia: auctores, t. ll, p.
pelagiani id temporis haeretici fuerint, non vero viri
supra creteros in Galliis doctissimi atque sanctis-
simi. ι Hactenus vir praestantissimus : qui et alibi ad-
versus Blondellumia) Optime astruit (b), Vincentium
jure fuisse ab ecclesia sanctorum fastis aseriptmn.
6. Non solum autem auctori nostro tributae Vin-
centiana: obiectiones ab iis viris criticis quorum su-
perius meminimus; verum etiam symbolum Quicum-
que variis argumentis eidem asserere conatus est
laudatus Ante-liuius: inter quae alicujus sane mo-
menti videtur esse illud, quod petit vir eruditus ex
aliquibus loquendi formulis magnam cum Symboli
particulis quihusdam similitudinem prae se ferenti- B scopus est variantes lectiones indicare, textui adje—
bus, quas es Vincentii Commonitorio ille collegit.
Eas refert ac expendit cl. Montfauconius (c), aitque
id probe eruditi viri argumentis confici, nihil repu-
ωξλ) 'Bfllgpdell. de Primat. in Eccl. sect. 6, pag. 52,
ι . ,
II. 11³61.
(ὁ) Neris. opp. tom. lll, pagg. 1010 et seq.
mw
NOTITM SCHOENEMANNI.
§l. Vita Vincentii Lirinensis.
Lirinensis cognomen ipsi inditum fuit, ut ab aliis
ejusdem nominis atque aetatis scriptoribus discerne-
rctur, ab insula, in qua maximam vitm suae partem
monasticis studiis impendit. Pauca etnon satis certa
de ortu ejus atque conditione memoriae tradita sunt.
Natus fuit in Gallia Celtica vel Belgica , et si vere
germanus illius fuit Lupus ille Trecensis, quod ta.
nten doctissimi rerum utriusque scriptores negant (a),
Tullum Leucorum patriam habuit. Quo tempore pri-
mum saeculo nuntium remiserit et in insnlam seces-
serit, quandoque et ubi presbyteri dignitatem sit
adeptus, ignoramus : sed mature factum esse debet,
si quidem Eucherius de eo praedicat, eum filium
suum Salonium, qui ab limior-ato abbate institui
cmperat, cum Salviano consummasse, obitmnque
ejus an. 450 assignant.
ᾗ ll. Scripta Vincentii Lirinensis.
ι Composuit ad evertenda hmreticorum collegia
nitido et aperto Sermone validissimam disputatio-
nem, quam absconso nomine suo attitulavit Peregrini,
adversus hwreticos : cujus operis quia secundi libri
maximam in schedulis partem a quibusdam furatum
perdidit, recapitulato ejus paucis sermonibus sensu ,
primo compegit et in unum librum edidit. ι Huc
Gennadius c. 64. Superest hocce opusculum, inscri-
ptum Commonitorium, seu Commonitoria duo pro
catholica: fidei antiquitate et universitate adversus pro-
fanas omnium [uereticornm novitates. Sed certum
(c) Hist. Litt. de la France, t. ll, p. 505.
(b) Disseruit. de Vincentio cap. ἓ, 5 seqq.__t. Ι.
13.195445. Cf. Hist. litt. Gallia: auctores, t. ll, p.