PG 6, col. 11
Perionii interpretatio magis elegans quam accu- Α Paulo ante dixerat : Majores nostri, Platonica dis-
tur in eum, qui neminem habens, quem sequeretur,
aliis in hac periculosa alea praaivit.
Statuerat fprimo Perionius, quemadmodum ipse
narrat in Admonitione ad lectorem , non omnes Ju-
stini libros simul edere, sed brevibus paginis alios
aliis temporibus, pro eo ordine quem illis assignan-
dum judicabat. Sed consilium mutavit, acomnia
Justini opera uno et eodem volumine comprehendit,
sic tamen ut non defraudaret illustres viros, quo-
rum sc nomini aliquos S. martyris libros dedicatu-
rum promiserat. Hinc Dialogus nuncupatur Othoni
Castalonio cardinali, in quo quidem laudat theologia:
in amplissimo dignitatis gradu studium ; quippe qui
sibi hujus scientia: cognitionem, posteaquam ea:
humanitatis studiis mirificos fructus Nicolao Beraldo
eruditissimo eloquentissimoque praeceptore usus ce-
pisset, non solum jucundam et utilem, sed etiam ne-
cessariam per omne vita: tempus esse duxisset. Satis
apte describit Perionius, quis tum esset rei littera-
riae status. cum veterum librorum et inveniendorum
et in publicam lucem edendorum studia ferverent,
praecipue ex quo Franciscus l, qui mirum in modum
elaboravit ut ea: Grtccia atque Judaza, ut ait Perio-
nius, magna librorum Grtecorum atque Hebraicorum
multitudo comportaretur, multos non Gallos modo,
sed etiam Italos atque Hispanos et Germanos pul-
cherrimo exemplo incitaverat.
Utraque Apologia Joanni Burgio Olivetani in Bi-
turigibus cmuobii abbati nuncupata, quem dudum
Perionius in amicitiam ascitum, non desinebat et ad
retinendam perpetuandamque studiorum rationem et
nd munus prtefecturm ea: sua dignitate et ea: suorum
utilitate exsequendum incitare.
Cohortatio ad Crtecos et Liber de monarchia sub
Francisci Boheri episc0pi Macloviensis nomine ap-
parent, cui Perionius ejusque avunculo Dionysio
Bricoueto abbati Cormmriacensi et episcopo Maclo-
_ viensi plurimum debebat. Nam cum Perionio beni-
gnitatem suam claudere vellent qui ei litteris Lute-
tia: operam danti omnia suppeditaverant, ubi id
compcritBriconetus, suis illum opibus fovit, eum-
que tnoricns Fraucisco Bohero, cujus non minus Ι)
prolixa fttit beneficentia, commendavit.
’δ Cum Expositionem fidei genuinum esse Justini fe-
tum existimaret Periouius, nec labis Nestorianze
maculas, quibus hoc opus inustum est, animadver-
tisset, non putavit se ullum librum, qui majores
prastantioresque res contineret, posse mittere Carolo
Lotharingo cardinali, adiunxitque Epistulam ad Ze-
nam et Serenum, et quinque Quaestioncs Christiano-
rum ad Graecos. Reliquae Quwstiones Francisco Tur-
"0nio cardinali inscribuntur. Supererat Aristotelis
Confutatio : hanc in nomine Philiberti Baboi epi—
scopi Engolismensis edidit, satisque ingenue timo-
rem suum fatetur, ne hujus libri lectione aiit u le-
gena.1 Aristotele magis quam Platone deterreantur.
tur in eum, qui neminem habens, quem sequeretur,
aliis in hac periculosa alea praaivit.
Statuerat fprimo Perionius, quemadmodum ipse
narrat in Admonitione ad lectorem , non omnes Ju-
stini libros simul edere, sed brevibus paginis alios
aliis temporibus, pro eo ordine quem illis assignan-
dum judicabat. Sed consilium mutavit, acomnia
Justini opera uno et eodem volumine comprehendit,
sic tamen ut non defraudaret illustres viros, quo-
rum sc nomini aliquos S. martyris libros dedicatu-
rum promiserat. Hinc Dialogus nuncupatur Othoni
Castalonio cardinali, in quo quidem laudat theologia:
in amplissimo dignitatis gradu studium ; quippe qui
sibi hujus scientia: cognitionem, posteaquam ea:
humanitatis studiis mirificos fructus Nicolao Beraldo
eruditissimo eloquentissimoque praeceptore usus ce-
pisset, non solum jucundam et utilem, sed etiam ne-
cessariam per omne vita: tempus esse duxisset. Satis
apte describit Perionius, quis tum esset rei littera-
riae status. cum veterum librorum et inveniendorum
et in publicam lucem edendorum studia ferverent,
praecipue ex quo Franciscus l, qui mirum in modum
elaboravit ut ea: Grtccia atque Judaza, ut ait Perio-
nius, magna librorum Grtecorum atque Hebraicorum
multitudo comportaretur, multos non Gallos modo,
sed etiam Italos atque Hispanos et Germanos pul-
cherrimo exemplo incitaverat.
Utraque Apologia Joanni Burgio Olivetani in Bi-
turigibus cmuobii abbati nuncupata, quem dudum
Perionius in amicitiam ascitum, non desinebat et ad
retinendam perpetuandamque studiorum rationem et
nd munus prtefecturm ea: sua dignitate et ea: suorum
utilitate exsequendum incitare.
Cohortatio ad Crtecos et Liber de monarchia sub
Francisci Boheri episc0pi Macloviensis nomine ap-
parent, cui Perionius ejusque avunculo Dionysio
Bricoueto abbati Cormmriacensi et episcopo Maclo-
_ viensi plurimum debebat. Nam cum Perionio beni-
gnitatem suam claudere vellent qui ei litteris Lute-
tia: operam danti omnia suppeditaverant, ubi id
compcritBriconetus, suis illum opibus fovit, eum-
que tnoricns Fraucisco Bohero, cujus non minus Ι)
prolixa fttit beneficentia, commendavit.
’δ Cum Expositionem fidei genuinum esse Justini fe-
tum existimaret Periouius, nec labis Nestorianze
maculas, quibus hoc opus inustum est, animadver-
tisset, non putavit se ullum librum, qui majores
prastantioresque res contineret, posse mittere Carolo
Lotharingo cardinali, adiunxitque Epistulam ad Ze-
nam et Serenum, et quinque Quaestioncs Christiano-
rum ad Graecos. Reliquae Quwstiones Francisco Tur-
"0nio cardinali inscribuntur. Supererat Aristotelis
Confutatio : hanc in nomine Philiberti Baboi epi—
scopi Engolismensis edidit, satisque ingenue timo-
rem suum fatetur, ne hujus libri lectione aiit u le-
gena.1 Aristotele magis quam Platone deterreantur.