PG 6, col. 1173
μενίδης (25) τὸν Ἀναξαγόραν τῆς ἐμῆς (24) ἐξήλα-
σεν. Ἐπειδὰν δὲ ἡγήσωμαι δόγμα ἔχειν ἀκίνητον,
Ἀναξιμένης ὑπολαϐὼν ἀντικέκραγεν· Ἀλλά ἐγώ σοι
φημι, τὸ πᾶν ἐστιν ἀὴρ, καὶ οὗτος πυκνούμενος καὶ
συνιστάμενος ῦδωρ καὶ ἀὴρ (25) γίνεται, ἀραιούμε-
νοςδὲ καὶ διαχεόμενος, αἰθὴρ καὶ πῦρ. Είς δὲ τὴν
αὑτοῦ φύσιν ἐπανιὼν, ἀὴρ ἀραιάς. Εί δὲ καὶ πυκνω-
θῇ, φησὶν (26), ὲξαλλάσσεται. Καὶ πάλιν αὑτῷ τοῦ-
το (27) μεθαρμόζομαι, καὶ τὸν Ἀναξιμένην φιλῶ.
4. '0 δὲ Ἐμπεδοκλῆς ἄντικρυς ἕστηκεν ὲμϐρι-
ρώμενος, καὶ ἀπὸ τῆς Αἴτνης μέγα βοῶν· Ἀρχαὶ τῶν
πάντων ἔχθρα καὶ φιλία, ἡ μέν συνάγουσα, ἡ διακρί-
νουσαο καὶτὸ νεῖκος αὑτῶν ποιεῖ τὰ πάντα. Ὁρίζο-
μαι δὲ αὑτὰ καὶ ὅμοια, καὶ ἀνόμοια, καὶ ἄπειρα, καὶ
πέρας ἔχοντα, καὶ ἀΐδια, καὶ γινόμενα. Εὖγε, ὧ Ἐμ-
πεδόκλεις, ἓπομαί σοι καὶ μέχρι τῶν κρατήρων τοῦ
πυρᾶς. Ἀλλ’ ἐπὶ θάτερα (28) Πρωταγόρας ἑστηκὼς
ἀνθέλκει με, φάσκων Ὅρος καὶ κρίσις τῶν πραγ-
μάτων ὁ ἄνθρωπος’ καὶ τὰ μὲν ὑποπίπτοντα ταῖς
αἰσθήσεσιν ἐστι πράγματα, τὰ δὲ μὴ ὑποπίπτοντα
οὐκ ἔστιν ὲν τοῖς εἴδεσι τῆς οὐσίας. Τούτῳ τῷ λόγῳ
κολακευόμενος ὑπὸ Πρωταγόρου, τέρπομαι, ὅτι τὸ
πᾶν ἢ τὸ πλεῖστον τῷ ἀνθρώπῳ μένει. Ἀλλαχόθεν
δέ μοι Θαλῆς τὴν ἀλήθειαν νεύει (29), ὁριζόμενος
ὓδωρ τοῦ παντὸς ἀρχὴν, καὶ ὲκ τοῦ ὑγροῦ τὰ πάντα
animarat, καί είς ὑγρὸν ἀναλύεται, καὶ ᾗ γῆ επὶ c
ὕδατος ὀχεῖται. Διὰ τί τοίνυν μὴ πεισθῶ Θαλῇ τῷ
πρεσϐυτάτῳ τῶν ’1ὠνων; Ἀλλ’ ὁ πολίτης αὐτὸς (50)
Ἀναξίμανδρος τοῦ ὑγροῦ πρεσϐυτέραν ἀρχὴν εἷναι
λέγει τὴν ἀΐδιον κίνησιν, καὶταύτῃ τὰ μὲν γεννᾶ-
σθαι, τὰ δὲ φθείρεσθαι. Kal. δὴ τοίνυν πιστὸς Ἀνα-
ξίμανδρος ἔστω.
5. Καὶ μὴν οὑκ εὐδοκιμεῖ Ἀρχέλαος, ἀποφαινό-
μενος τῶν ὅλων ἀρχὰς θερμὸν καὶ ψυχρόν; Ἀλλὰ
καὶ τούτου (51) πάλιν ὁ μεγαλόφωνος Πλάτων οὑχ
ὁμολογεῖ, λέγων ἀρχὰς εἶναι Θεὸν καὶ ὓλην καὶ παο
ράδειγμα. Νῦν μὲν καὶ δὴ πέπεισμαι. Πῶς γὰρ οὑ
μέλλω πιστεύειν φιλοσόφῳ τῷ τοῦ Διὸς ἅρμα πε-
ποιηκότις Κατόπιν δὲ αὑτοῦ μαθητὴς Ἀριστοτέλης
ἔστηκε, ζηλοτυπῶν τὸν διδάσκαλον τῆς ἁρματοποιίας.
om; ἀρίάς ἄλλας ὁρίζεται, τὸ ποιεῖν-παὶ τὸ πά·
σχειν. Καὶ τὸ μὲν ποιοῦν ἀπαθὲς εἶναι, τὸν αἰθέρα.
Τό δὲ πάσχον ἔχον ποιότητας τέσσαρας, ξηρότητα,
ὑγρότητα, θερμότητα, ψυχρότητα· τῇ γὰρ τούτων
είς ἄλληλα μεταϐολῇ πάντα γίνεται καὶ φθείρεται.
Κεκμήκαμεν ἤδη μεταμελόμενοι (52), ἄνω καὶ κάτω
(21) Ποιητικοῒς. Εχριιῐιεεῃλᾶυῃ putat__eruditus
omn; editor. Minus recte, ut Μ. (nemo dicit.
l2?) Παντιμίρὶ legend-um πάντη, ut idem monet,
vel fortasse πᾶν τι :illud verum est.
(εὖ) Παρμενίδης. ιρςίιυιυλίιι codice_VaticanAo ὁ
Παρμενίδης καί τόν, At légendum καί Δό Παρμενίδης.
(infigi ἐμῆς. Recte El. ex cap. 15 supplet γνώ-
M713, ‘Ga'le. διανοίας, Dommerich‘ ψυχῆς.
,Καὶ ἁύρε-μεβθῃιίυπι καὶ γῆἾὶιοιιει eruditus
\Vo‘rthius post Wolf: llaec verba 'omisit interpres,
ut plane repugnantia.
(26) ψησίνῖιιει Vat. et Scilcri margo. Editi cum
σεν. Ἐπειδὰν δὲ ἡγήσωμαι δόγμα ἔχειν ἀκίνητον,
Ἀναξιμένης ὑπολαϐὼν ἀντικέκραγεν· Ἀλλά ἐγώ σοι
φημι, τὸ πᾶν ἐστιν ἀὴρ, καὶ οὗτος πυκνούμενος καὶ
συνιστάμενος ῦδωρ καὶ ἀὴρ (25) γίνεται, ἀραιούμε-
νοςδὲ καὶ διαχεόμενος, αἰθὴρ καὶ πῦρ. Είς δὲ τὴν
αὑτοῦ φύσιν ἐπανιὼν, ἀὴρ ἀραιάς. Εί δὲ καὶ πυκνω-
θῇ, φησὶν (26), ὲξαλλάσσεται. Καὶ πάλιν αὑτῷ τοῦ-
το (27) μεθαρμόζομαι, καὶ τὸν Ἀναξιμένην φιλῶ.
4. '0 δὲ Ἐμπεδοκλῆς ἄντικρυς ἕστηκεν ὲμϐρι-
ρώμενος, καὶ ἀπὸ τῆς Αἴτνης μέγα βοῶν· Ἀρχαὶ τῶν
πάντων ἔχθρα καὶ φιλία, ἡ μέν συνάγουσα, ἡ διακρί-
νουσαο καὶτὸ νεῖκος αὑτῶν ποιεῖ τὰ πάντα. Ὁρίζο-
μαι δὲ αὑτὰ καὶ ὅμοια, καὶ ἀνόμοια, καὶ ἄπειρα, καὶ
πέρας ἔχοντα, καὶ ἀΐδια, καὶ γινόμενα. Εὖγε, ὧ Ἐμ-
πεδόκλεις, ἓπομαί σοι καὶ μέχρι τῶν κρατήρων τοῦ
πυρᾶς. Ἀλλ’ ἐπὶ θάτερα (28) Πρωταγόρας ἑστηκὼς
ἀνθέλκει με, φάσκων Ὅρος καὶ κρίσις τῶν πραγ-
μάτων ὁ ἄνθρωπος’ καὶ τὰ μὲν ὑποπίπτοντα ταῖς
αἰσθήσεσιν ἐστι πράγματα, τὰ δὲ μὴ ὑποπίπτοντα
οὐκ ἔστιν ὲν τοῖς εἴδεσι τῆς οὐσίας. Τούτῳ τῷ λόγῳ
κολακευόμενος ὑπὸ Πρωταγόρου, τέρπομαι, ὅτι τὸ
πᾶν ἢ τὸ πλεῖστον τῷ ἀνθρώπῳ μένει. Ἀλλαχόθεν
δέ μοι Θαλῆς τὴν ἀλήθειαν νεύει (29), ὁριζόμενος
ὓδωρ τοῦ παντὸς ἀρχὴν, καὶ ὲκ τοῦ ὑγροῦ τὰ πάντα
animarat, καί είς ὑγρὸν ἀναλύεται, καὶ ᾗ γῆ επὶ c
ὕδατος ὀχεῖται. Διὰ τί τοίνυν μὴ πεισθῶ Θαλῇ τῷ
πρεσϐυτάτῳ τῶν ’1ὠνων; Ἀλλ’ ὁ πολίτης αὐτὸς (50)
Ἀναξίμανδρος τοῦ ὑγροῦ πρεσϐυτέραν ἀρχὴν εἷναι
λέγει τὴν ἀΐδιον κίνησιν, καὶταύτῃ τὰ μὲν γεννᾶ-
σθαι, τὰ δὲ φθείρεσθαι. Kal. δὴ τοίνυν πιστὸς Ἀνα-
ξίμανδρος ἔστω.
5. Καὶ μὴν οὑκ εὐδοκιμεῖ Ἀρχέλαος, ἀποφαινό-
μενος τῶν ὅλων ἀρχὰς θερμὸν καὶ ψυχρόν; Ἀλλὰ
καὶ τούτου (51) πάλιν ὁ μεγαλόφωνος Πλάτων οὑχ
ὁμολογεῖ, λέγων ἀρχὰς εἶναι Θεὸν καὶ ὓλην καὶ παο
ράδειγμα. Νῦν μὲν καὶ δὴ πέπεισμαι. Πῶς γὰρ οὑ
μέλλω πιστεύειν φιλοσόφῳ τῷ τοῦ Διὸς ἅρμα πε-
ποιηκότις Κατόπιν δὲ αὑτοῦ μαθητὴς Ἀριστοτέλης
ἔστηκε, ζηλοτυπῶν τὸν διδάσκαλον τῆς ἁρματοποιίας.
om; ἀρίάς ἄλλας ὁρίζεται, τὸ ποιεῖν-παὶ τὸ πά·
σχειν. Καὶ τὸ μὲν ποιοῦν ἀπαθὲς εἶναι, τὸν αἰθέρα.
Τό δὲ πάσχον ἔχον ποιότητας τέσσαρας, ξηρότητα,
ὑγρότητα, θερμότητα, ψυχρότητα· τῇ γὰρ τούτων
είς ἄλληλα μεταϐολῇ πάντα γίνεται καὶ φθείρεται.
Κεκμήκαμεν ἤδη μεταμελόμενοι (52), ἄνω καὶ κάτω
(21) Ποιητικοῒς. Εχριιῐιεεῃλᾶυῃ putat__eruditus
omn; editor. Minus recte, ut Μ. (nemo dicit.
l2?) Παντιμίρὶ legend-um πάντη, ut idem monet,
vel fortasse πᾶν τι :illud verum est.
(εὖ) Παρμενίδης. ιρςίιυιυλίιι codice_VaticanAo ὁ
Παρμενίδης καί τόν, At légendum καί Δό Παρμενίδης.
(infigi ἐμῆς. Recte El. ex cap. 15 supplet γνώ-
M713, ‘Ga'le. διανοίας, Dommerich‘ ψυχῆς.
,Καὶ ἁύρε-μεβθῃιίυπι καὶ γῆἾὶιοιιει eruditus
\Vo‘rthius post Wolf: llaec verba 'omisit interpres,
ut plane repugnantia.
(26) ψησίνῖιιει Vat. et Scilcri margo. Editi cum