PG 6, col. 1197
τὸν γινόμενος καταμαθεῖν δυνατός. Ἤδη δέ τινας
ίσμεν διὰ τῆς πρὸς τοὺς πλησίον νουθεσίας ἑαυτοὺς
κατακρίνοντας. Ὃ γάρ τις παιδεύει τὸν ἕτερον, τοῦτ’
αὐτὸς ποιείτω πρότερον · μήπως λάθῃ διὰ τοῦ πλη-
σίον καθ’ ἑαυτοῦ ποιούμενος τὴν ἀπόφασιν. Ῥητέον
οὖν τῷ εὐγνώμονι πρὸς ἑαυτὸν, ἐπειδάν τινων ἁμαρ-
τήμασι τὸν ἑαυτοῦ χρήσῃ νοῦνο Μή τι ἄρα κάγὼ
τοιουτος ;
prudens sententiam in semetipsum per proximum ferat. Debet ergo vir cordatus, ubi animum ad
aliorum peccata animadverterit, secum ipse dicere : An non forte et ipse talis sum?
12. ’Θ δὲ οίνος μήτε ὁσημέραι ἐπὶ τὸ μεθύειν πινέ-
σθω, μήτε ὡς ὕδωρ ὲπιζητείσθω. Ἐκάτερα μὲν γὰρ
Θεοῦ ποιήματά ἐστιν, ἀλλὰ τὸ μὲν ὓδωρ ἀναγκαῖον, ό
δὲ οἶνος βοηθείας χάριν τοῦ σώματος γέγονεν. '0 δὲ
πρῶτον μὲν τὴν γλῶτταν δεσμευόμενος, πῦρ δὲ ὥσπερ
ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν λάμπων,τρέμων δὲ καὶ τὰς βάσεις
καὶ ἀναισθητῶν, φάρμακον προσίεται (49) θανάσιμον·
τδν μὲν σίδηρον οὐ ποιῶν δρέπανον, ἦ τι τῶν ἐργα-
ζομένων τὴν γῆν, μάχαιραν δὲ αὐτὸν ἢ λόγχην (50)
κατασκευάζων, καὶ μεταπλάττων τοῦ Θεοῦ τὴν oi-
κονομίαν. '0 γὰρ οἰνοποτῶν, δέον τοῦ μὲν χειμῶνος,
διὰ τὸ κρύος πίνειν, μέχρι τοῦ μὴ ῥιγοῦν, τοῦ δὲ
θέρους, διά τὴν τῶν ἐντὸς θεραπείαν⁸ παραχρώμενος
δ’ αὐτῷ (5i), ληραίνει, καὶ δίκην συῶν (52) ἢ κυ-
νῶν, ῥεύματι τῆς θεραπείας ὑπερζέων, άσχημονει.
Χρὴ δὲ μὴ καθάπερ ἀσωτευομένους ἡμᾶς παραχρῆ-
σθαι τοῖς τοῦ Θεοῦ ποιήμασι, τὴν δίψαν είς τὴν μέ-
θην ἕλκοντας · ἀλλά μεταλαμϐάνειν ποτοῦ, χάριν τοῦ
μὴ διψᾷν. Ὅσοι δὲ ροφῶντες τὸν οἶνον, καθάπερ oi
πυρέττοντες καυσωνιζόμενοι πίνουσιν, ὅσον οὐδέπω
διὰ τὴν ἀκρασίαν τεθνήξονται.
l3. Παραιτητέον δὲ καὶ τὴν λιχνείαν, ὀλίγων τινῶν
καὶτῶν ἀναγκαίων μεταλαμϐάνοντα. Καθάπερ γὰρ
σῶμα νοσοῦν, πολλῶν καὶ μυρίων δεῖται φαρμάκων,
οὕτω καὶ ὴ δι’ αὐτὴν ἀτυχοῦσα ψυχὴ, μονονουχὶ καὶ
δερμάτων ἐμπίπλασθαι βούλεται. Κᾶν πύθηται τις τὸ
αἴτιον, πάθος ἀναπλάττει σωματικόν. Πρὸς οὓς ρη·’
τίον· Οὐ πᾶν ἐπιτήδευμα (55) δόγματι τῆς ἑννοίας
κρατυνόμενον εὐαπολόγητον ἔχει τὴν ἀπόδειξιν, ὡς
καὶ μέχρι μοιχοῦ καὶ φονέως καὶ δραπέτου πολλὴν
εὑρίσκεσθαι τὴν ἀπολογίαν, ὅτι καλῶς πράττεται τὸ
ὑπ’ αὐτῶν γινόμενον; 'U δὲ εἰπὼν πρὸς τὸν πυνθανό-
μενον τὸ αῐτιον τοῦ κακοῦ, καὶ ἀποκρινόμενος,
δόγμα πάνυ θαυμαστῶς ὲξεᾳὼνησε. Τροφαίς ἄρα
χρηστέον ἐπὶ τὸ μὴ πεινῇν (54). Ὀ δὲ τοιοῦτος ἐκα-
τοντάχειρ τὸ ὅσον ἐφ’ ἑαυτῷ βούλεται περιπατεῖν,
καὶ πεντηκοντακέφαλος, Γηρύονας τρικεφάλους καὶ
⁸ Matth. ν, 22.
(49) Προσιεται. Tres Regii et _Claro_m. 2 προίεται.
i9) Ἡ λόγχην- εἰει-,2 ἒξ ⁵,ἢ ἐει “nav- ... ..
δι) Παραχξρὧμενοξ δ’ αῠτῷξ Voculam addidit
aliainanusinwfiég. _ _ _ _ ..
(52) Συῶν. Reg. 2 et 5, habent κυνῶν ἢ συῶν.
ίσμεν διὰ τῆς πρὸς τοὺς πλησίον νουθεσίας ἑαυτοὺς
κατακρίνοντας. Ὃ γάρ τις παιδεύει τὸν ἕτερον, τοῦτ’
αὐτὸς ποιείτω πρότερον · μήπως λάθῃ διὰ τοῦ πλη-
σίον καθ’ ἑαυτοῦ ποιούμενος τὴν ἀπόφασιν. Ῥητέον
οὖν τῷ εὐγνώμονι πρὸς ἑαυτὸν, ἐπειδάν τινων ἁμαρ-
τήμασι τὸν ἑαυτοῦ χρήσῃ νοῦνο Μή τι ἄρα κάγὼ
τοιουτος ;
prudens sententiam in semetipsum per proximum ferat. Debet ergo vir cordatus, ubi animum ad
aliorum peccata animadverterit, secum ipse dicere : An non forte et ipse talis sum?
12. ’Θ δὲ οίνος μήτε ὁσημέραι ἐπὶ τὸ μεθύειν πινέ-
σθω, μήτε ὡς ὕδωρ ὲπιζητείσθω. Ἐκάτερα μὲν γὰρ
Θεοῦ ποιήματά ἐστιν, ἀλλὰ τὸ μὲν ὓδωρ ἀναγκαῖον, ό
δὲ οἶνος βοηθείας χάριν τοῦ σώματος γέγονεν. '0 δὲ
πρῶτον μὲν τὴν γλῶτταν δεσμευόμενος, πῦρ δὲ ὥσπερ
ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν λάμπων,τρέμων δὲ καὶ τὰς βάσεις
καὶ ἀναισθητῶν, φάρμακον προσίεται (49) θανάσιμον·
τδν μὲν σίδηρον οὐ ποιῶν δρέπανον, ἦ τι τῶν ἐργα-
ζομένων τὴν γῆν, μάχαιραν δὲ αὐτὸν ἢ λόγχην (50)
κατασκευάζων, καὶ μεταπλάττων τοῦ Θεοῦ τὴν oi-
κονομίαν. '0 γὰρ οἰνοποτῶν, δέον τοῦ μὲν χειμῶνος,
διὰ τὸ κρύος πίνειν, μέχρι τοῦ μὴ ῥιγοῦν, τοῦ δὲ
θέρους, διά τὴν τῶν ἐντὸς θεραπείαν⁸ παραχρώμενος
δ’ αὐτῷ (5i), ληραίνει, καὶ δίκην συῶν (52) ἢ κυ-
νῶν, ῥεύματι τῆς θεραπείας ὑπερζέων, άσχημονει.
Χρὴ δὲ μὴ καθάπερ ἀσωτευομένους ἡμᾶς παραχρῆ-
σθαι τοῖς τοῦ Θεοῦ ποιήμασι, τὴν δίψαν είς τὴν μέ-
θην ἕλκοντας · ἀλλά μεταλαμϐάνειν ποτοῦ, χάριν τοῦ
μὴ διψᾷν. Ὅσοι δὲ ροφῶντες τὸν οἶνον, καθάπερ oi
πυρέττοντες καυσωνιζόμενοι πίνουσιν, ὅσον οὐδέπω
διὰ τὴν ἀκρασίαν τεθνήξονται.
l3. Παραιτητέον δὲ καὶ τὴν λιχνείαν, ὀλίγων τινῶν
καὶτῶν ἀναγκαίων μεταλαμϐάνοντα. Καθάπερ γὰρ
σῶμα νοσοῦν, πολλῶν καὶ μυρίων δεῖται φαρμάκων,
οὕτω καὶ ὴ δι’ αὐτὴν ἀτυχοῦσα ψυχὴ, μονονουχὶ καὶ
δερμάτων ἐμπίπλασθαι βούλεται. Κᾶν πύθηται τις τὸ
αἴτιον, πάθος ἀναπλάττει σωματικόν. Πρὸς οὓς ρη·’
τίον· Οὐ πᾶν ἐπιτήδευμα (55) δόγματι τῆς ἑννοίας
κρατυνόμενον εὐαπολόγητον ἔχει τὴν ἀπόδειξιν, ὡς
καὶ μέχρι μοιχοῦ καὶ φονέως καὶ δραπέτου πολλὴν
εὑρίσκεσθαι τὴν ἀπολογίαν, ὅτι καλῶς πράττεται τὸ
ὑπ’ αὐτῶν γινόμενον; 'U δὲ εἰπὼν πρὸς τὸν πυνθανό-
μενον τὸ αῐτιον τοῦ κακοῦ, καὶ ἀποκρινόμενος,
δόγμα πάνυ θαυμαστῶς ὲξεᾳὼνησε. Τροφαίς ἄρα
χρηστέον ἐπὶ τὸ μὴ πεινῇν (54). Ὀ δὲ τοιοῦτος ἐκα-
τοντάχειρ τὸ ὅσον ἐφ’ ἑαυτῷ βούλεται περιπατεῖν,
καὶ πεντηκοντακέφαλος, Γηρύονας τρικεφάλους καὶ
⁸ Matth. ν, 22.
(49) Προσιεται. Tres Regii et _Claro_m. 2 προίεται.
i9) Ἡ λόγχην- εἰει-,2 ἒξ ⁵,ἢ ἐει “nav- ... ..
δι) Παραχξρὧμενοξ δ’ αῠτῷξ Voculam addidit
aliainanusinwfiég. _ _ _ _ ..
(52) Συῶν. Reg. 2 et 5, habent κυνῶν ἢ συῶν.