PG 6, col. 248
δόξαν ἐκθήσομαι, πολλῷ γελοιοτέραν τῆς τῶν atom-
τῶν θεολογίας οὖσαν. Θαλῆς μὲν (57) γὰρ ὁ Μιλή-
σιος, ὁ πρῶτος τῆς φυσικῆς φιλοσοφίας ἄρξας. dp.
χὴν εἶναι τῶν ὄντων ἁπάντων τὸ ὕδωρ ἀπεφήνατοο
ἐξ ὕδατος γάρ φησι τὰ πάντα εἶναι, καὶ εἰς ὕδωρ
τὰ πάντα ἀναλύεσθαι (58). Ἀναξίμανδρος δὲ μετὰ
τοῦτον, ἀπὸ τῆς αὐτῆς ὁρμώμενος Μιλήτου, τὸ ἄπει, ’
ρον ἀρχὴν ἀπάντων ἔφησεν εἶναιρ ἐκ τούτου γὰρ δὴ .
τά πάντα γίνεσθαι, καὶ εἰς τοῦτο τὰ πάντα φθείρε-
σθαι. Τρίτος Ἀναξιμένης, καὶ οὗτος ὲκ τῆς Μιλή-
του ὑπάρχων, ἀέρα τοῦ παντὸς ἀρχὴν εἶναι λέγει’
ἐκ γὰρ τούτου τά πάντα γίνεσθαι, καὶ είς τοῦτον
ιντα ,(59) ἀναλύεσθαί νζέὶράὶιλειτος alat Ἴπ-
πασος (60) ὁ Μεταπόντιος ἀρχὴν τῶν πάντων τὸ πῦρ
εἶναι’ ὲκ τοῦ πυρὸς γὰρ τὰ πάντα γίνεσθαι, καὶ εἰς
τὸ πῦρ τὰ πάντα τελευτᾷν, λέγουσι. Ἀναξαγόρας ὁ
Κλαζομένιος ἀρχὰς τῶν πάντων τὰς ὁμοιομε-
ρείας (61) εἶναι ἔφη. Ἀρχέλαος ὁ Ἀπολλοδώρου
Δ. Εἶθ’ ἑξῆς ἀφ’ ἐτέρας ἀρχῆς Πυθαγόρας Μνησάρ-
χου Σάμιος, ἀρχὰς τοὺς ἀριθμοὺς, καὶ τὰς συμμε-
τρίας καὶ τὰς ὲν αὐτοῖς ἁρμονίας καλεῖ, τά τ’ ἐξ
ἀμφοτέρων σύνθετα στοιχεῖα · ἔτι μέντοι μονάδα καὶ
τὴν ἀόριστον δυάδα (65). Ἐπίκουρος Νεοκλέους,
omnium repetebat. Unde_etiam Clemens Aleaan-
driuus.testatur eum, etsi mentemhrebus primus,
ttdjunxit2 non tamen servasse dignitatem. effecti-is
cem. sed ipsi menti inertiam attribuisse. Ἀλλ’ οὐδ’
οὗτος ἐτήρήσε τὴν ἀξίαν τὴν ποιητικὴν, δίνους- τινὰς
ἀνοήτους⁷“ἀναζωγραφῶν σὺν. ⁸τῇ τοῦ νοῦ ἀπραξίᾳ⁵ τε
καὶ ἀνοία, δινοηιζ, tt, p. 564.
(62) Πυκνότητα καί μάνωσιν, [)ensitatetn acris
terram intelligebat , ut' adjicit Plutarchus, ignem
vero raritatem. Sicque-idem [crede aere, ac [lera-
clitus et Hippasus de igne, dicebat. lli enim, ut
ibidem testatur Plutarchus, crassissimus ignis par-
tes, dum in sese coeunt, terram licri dicebant;
deinde vi ignis laxata terra aquam ellici.
(65) Τὴν ἀόριστον δυάδα. Binarius numerus
indelit‘iitus secundum Pythagoreos, quia id_q‘uod
imperfectum est et confusum designat, et idcirco
opponitur unitati, id quod omnibus numeris abso-
lutum est, ac eodem semper modo se habet. desi-
gnattti'. Hinc Philo pag. 505, unitatem ait aliquid
esse ab omni permixtione parum; binarinm vero nti-
stum esse ac minime simplex, quippe cum composi»
tionem et divisionem accipiat. Eumdent binarium,
inquit Plutarchus, libr. De ’ls. et Usir., contentionem
et audacium, ἔριν καὶ τόλμαν vocaverunt. idem Plu-
tarchus in eo luen, quam S. lustinus integrum
non descripsit, sic loquitur: Πάλιν δὲ τὴν μοναᾷα
καὶ ’τὴν-ἀόριστον suaet: ἐν ταῖς ἀρχαῖς. Σπεῦδει δὲ
αυτῴ τῷν ἀρχῶνλὴ μὲν ἐπὶ τὸ ποιὴτικὸν αἴτιον και
εἱδιέὸν (ὅπερέστὶνὸῦς ὁ Θεός ἡ 6t ἐπὶ τὸ παθητιῖ
τε καὶ, ὑλικὸν (ὅπερ ἐστὶν ὀ ὁρατὸς κόσμος)
Rursus unitatem et indefinitum binai‘t’ttnt in princi-
piis. Ex his mitem principiis alterum refert ad efii-
cientem causam et exemplarem, qua: est mens Deus ;
alterum vero ad patibilem et niaten’ulem. quce est
visibilis mundus. Et in eodem libro De plarit. ριιι-
ιο.ε,ον¹ι;ν 9W- 7 ξ Πνθαγὸρας τῶν ἀρκῶν τεὴν μὲν μοέ
νάδα, Θεὸν. . . τὴν δ’ ἀόριστον δυάδὸιᾶαὶ δαίμονα imi. ‘
τῶν θεολογίας οὖσαν. Θαλῆς μὲν (57) γὰρ ὁ Μιλή-
σιος, ὁ πρῶτος τῆς φυσικῆς φιλοσοφίας ἄρξας. dp.
χὴν εἶναι τῶν ὄντων ἁπάντων τὸ ὕδωρ ἀπεφήνατοο
ἐξ ὕδατος γάρ φησι τὰ πάντα εἶναι, καὶ εἰς ὕδωρ
τὰ πάντα ἀναλύεσθαι (58). Ἀναξίμανδρος δὲ μετὰ
τοῦτον, ἀπὸ τῆς αὐτῆς ὁρμώμενος Μιλήτου, τὸ ἄπει, ’
ρον ἀρχὴν ἀπάντων ἔφησεν εἶναιρ ἐκ τούτου γὰρ δὴ .
τά πάντα γίνεσθαι, καὶ εἰς τοῦτο τὰ πάντα φθείρε-
σθαι. Τρίτος Ἀναξιμένης, καὶ οὗτος ὲκ τῆς Μιλή-
του ὑπάρχων, ἀέρα τοῦ παντὸς ἀρχὴν εἶναι λέγει’
ἐκ γὰρ τούτου τά πάντα γίνεσθαι, καὶ είς τοῦτον
ιντα ,(59) ἀναλύεσθαί νζέὶράὶιλειτος alat Ἴπ-
πασος (60) ὁ Μεταπόντιος ἀρχὴν τῶν πάντων τὸ πῦρ
εἶναι’ ὲκ τοῦ πυρὸς γὰρ τὰ πάντα γίνεσθαι, καὶ εἰς
τὸ πῦρ τὰ πάντα τελευτᾷν, λέγουσι. Ἀναξαγόρας ὁ
Κλαζομένιος ἀρχὰς τῶν πάντων τὰς ὁμοιομε-
ρείας (61) εἶναι ἔφη. Ἀρχέλαος ὁ Ἀπολλοδώρου
Δ. Εἶθ’ ἑξῆς ἀφ’ ἐτέρας ἀρχῆς Πυθαγόρας Μνησάρ-
χου Σάμιος, ἀρχὰς τοὺς ἀριθμοὺς, καὶ τὰς συμμε-
τρίας καὶ τὰς ὲν αὐτοῖς ἁρμονίας καλεῖ, τά τ’ ἐξ
ἀμφοτέρων σύνθετα στοιχεῖα · ἔτι μέντοι μονάδα καὶ
τὴν ἀόριστον δυάδα (65). Ἐπίκουρος Νεοκλέους,
omnium repetebat. Unde_etiam Clemens Aleaan-
driuus.testatur eum, etsi mentemhrebus primus,
ttdjunxit2 non tamen servasse dignitatem. effecti-is
cem. sed ipsi menti inertiam attribuisse. Ἀλλ’ οὐδ’
οὗτος ἐτήρήσε τὴν ἀξίαν τὴν ποιητικὴν, δίνους- τινὰς
ἀνοήτους⁷“ἀναζωγραφῶν σὺν. ⁸τῇ τοῦ νοῦ ἀπραξίᾳ⁵ τε
καὶ ἀνοία, δινοηιζ, tt, p. 564.
(62) Πυκνότητα καί μάνωσιν, [)ensitatetn acris
terram intelligebat , ut' adjicit Plutarchus, ignem
vero raritatem. Sicque-idem [crede aere, ac [lera-
clitus et Hippasus de igne, dicebat. lli enim, ut
ibidem testatur Plutarchus, crassissimus ignis par-
tes, dum in sese coeunt, terram licri dicebant;
deinde vi ignis laxata terra aquam ellici.
(65) Τὴν ἀόριστον δυάδα. Binarius numerus
indelit‘iitus secundum Pythagoreos, quia id_q‘uod
imperfectum est et confusum designat, et idcirco
opponitur unitati, id quod omnibus numeris abso-
lutum est, ac eodem semper modo se habet. desi-
gnattti'. Hinc Philo pag. 505, unitatem ait aliquid
esse ab omni permixtione parum; binarinm vero nti-
stum esse ac minime simplex, quippe cum composi»
tionem et divisionem accipiat. Eumdent binarium,
inquit Plutarchus, libr. De ’ls. et Usir., contentionem
et audacium, ἔριν καὶ τόλμαν vocaverunt. idem Plu-
tarchus in eo luen, quam S. lustinus integrum
non descripsit, sic loquitur: Πάλιν δὲ τὴν μοναᾷα
καὶ ’τὴν-ἀόριστον suaet: ἐν ταῖς ἀρχαῖς. Σπεῦδει δὲ
αυτῴ τῷν ἀρχῶνλὴ μὲν ἐπὶ τὸ ποιὴτικὸν αἴτιον και
εἱδιέὸν (ὅπερέστὶνὸῦς ὁ Θεός ἡ 6t ἐπὶ τὸ παθητιῖ
τε καὶ, ὑλικὸν (ὅπερ ἐστὶν ὀ ὁρατὸς κόσμος)
Rursus unitatem et indefinitum binai‘t’ttnt in princi-
piis. Ex his mitem principiis alterum refert ad efii-
cientem causam et exemplarem, qua: est mens Deus ;
alterum vero ad patibilem et niaten’ulem. quce est
visibilis mundus. Et in eodem libro De plarit. ριιι-
ιο.ε,ον¹ι;ν 9W- 7 ξ Πνθαγὸρας τῶν ἀρκῶν τεὴν μὲν μοέ
νάδα, Θεὸν. . . τὴν δ’ ἀόριστον δυάδὸιᾶαὶ δαίμονα imi. ‘