PG 6, col. 27
distinctam hoc loco designat, quam in aliis supra
allatis, aut etiam in isto ex Phaedone p. 85 : ι Ela-
borandum est, ut humanarum rationum optimam
et quae minime refutari possit, eligentes, ei insi-
dcamus, ut illa tanquam rate vecti, vitae istius pe-
ricula enavigemns; nisi quis possit certiore tutio-
reque modo, tutiore videlicet vehiculo, aut divina
aliqua ratione traduci atque transmitti, ι ἐπὶ βε-
ϐαιοτέρου ὀχήματος ἢ λόγου θείου τινος διαπορευ-
θῆναι.
lll. Pr0pius accedere videtur ad Christiani iusti-
tuti similitudinem, in Epistola ad Ilermt'am, Fra-
stum et Coriscum, quos hortatur, ut amicitiam inter
se ineant, eamque hoc jurejurando confirment:
Ἐπομνύντας σπουδῇ τε ἅμα μὴ ἀμούσῳ καὶ τῇ τῆς
σπουδῆς ἀδελφῇ παιδείᾳ, καὶ τὸν τῶν πάντων Θεὸν
ἡγεμόνα τῶν τε ὄντων καὶ τῶν μελλόντων, τοῦ τε
ἡγεμόνος καὶ αἰτίου πατέρα κύριον, ἐπομνύντας, ὃν,
ἂν ὄντως φιλοσοφῶμεν, εἰσόμεθα πάντες σαφῶς είς
δύναμιν ἀνθρώπων εὐδαιμόνων. ι Jurantes non siue
eleganti studio, et sorore studii disciplina, et om-
nium Deum ducem et eorum qua: sunt. et eorum
qtae futura sunt, ac ducis et causa: patrem et do-
ntiuum testem invocantes: quem quidem, si vere
pliilosopltetnur, omnes perspicue cognoscemus,
quantum fas est hominibus beatis. ›
llaec de Verbo et Filio Dei dicta videri possent,
si id per Platonem liceret, qui omnium ducem
Deum et causam ipse sui interpres mundum esse
declarat. Sic enim loquitur in Epinomide, p. 1005:
Θεὸν δ’ αὐτὸν μᾶλλον ἢ τινὰ τύχην ἡγοῦμαι δόντα
ἡμῖν σώζειν ἡμᾶς. Ὃν δὲ Θεὸν ἡγοῦμαι, φράζειν
χρὴ, καίπερ ἄτοπον ὄντα, καί πως οὐκ ἄτοπον αὖ.
Πῶς γὰρ τῶν ἀγαθῶν αἴτιον ἡμῖν ξυμπάντων, ού καὶ
τοῦ πολὺ μεγίστου, τῆς φρονήσεως, αἴτιον ἡγεῖσθαι
δεῖ γεγονέναι; Τίνα δὲ καὶ σεμνύνων ποτὲ λέγω Θεὸν,
ὧ Μέγιλλέ τε καὶ Κλεινίας σχεδὸν οὐρανόν. Ὃν καὶ
ἃικαίοτατον, ὼς ξύμπαντες ἄλλοι δαίμονες ἅμα καὶ
θεοὶ, τιμᾷν τε καὶ εῠχεσθαι διαφερόντως αύτῷ. Τὸ
δὲ καὶ τῶν ἄλλων αἴτιον ἀγαθῶν πάντων ἡμῖν αὑτὸν
γεγονέναι, πάντες ἂν ὁμολογοῖμεν. ι Deum autem
magis arbitror, quam fortunam aliquam, hoc nobis
prudentia: munus ad salutem nostram contulisse.
Quem autem Deum existimem dicam vobis, quamvis
id absurdum sit, ac rursus aliqua ratione non ab-
surdum. Nam qui omnium nobis bonorum causa
est, quomodo non eum longe maximi, id est pru-
dentiae, causam fuisse existimandum est? Quem
autem Deum, Megille et Clinia, laudibus efl'ero?
(Icelum procul dubio; quod quidem aequissimum
est, ut quemadmodum alii omnes daemones simul
et dii faciunt, ita nos quoque majorem in modum
colamus et precemur. Atque illud quidem aliorum
omnium bonorum causam nobis exstitisse ontues
confitebimur. ι
allatis, aut etiam in isto ex Phaedone p. 85 : ι Ela-
borandum est, ut humanarum rationum optimam
et quae minime refutari possit, eligentes, ei insi-
dcamus, ut illa tanquam rate vecti, vitae istius pe-
ricula enavigemns; nisi quis possit certiore tutio-
reque modo, tutiore videlicet vehiculo, aut divina
aliqua ratione traduci atque transmitti, ι ἐπὶ βε-
ϐαιοτέρου ὀχήματος ἢ λόγου θείου τινος διαπορευ-
θῆναι.
lll. Pr0pius accedere videtur ad Christiani iusti-
tuti similitudinem, in Epistola ad Ilermt'am, Fra-
stum et Coriscum, quos hortatur, ut amicitiam inter
se ineant, eamque hoc jurejurando confirment:
Ἐπομνύντας σπουδῇ τε ἅμα μὴ ἀμούσῳ καὶ τῇ τῆς
σπουδῆς ἀδελφῇ παιδείᾳ, καὶ τὸν τῶν πάντων Θεὸν
ἡγεμόνα τῶν τε ὄντων καὶ τῶν μελλόντων, τοῦ τε
ἡγεμόνος καὶ αἰτίου πατέρα κύριον, ἐπομνύντας, ὃν,
ἂν ὄντως φιλοσοφῶμεν, εἰσόμεθα πάντες σαφῶς είς
δύναμιν ἀνθρώπων εὐδαιμόνων. ι Jurantes non siue
eleganti studio, et sorore studii disciplina, et om-
nium Deum ducem et eorum qua: sunt. et eorum
qtae futura sunt, ac ducis et causa: patrem et do-
ntiuum testem invocantes: quem quidem, si vere
pliilosopltetnur, omnes perspicue cognoscemus,
quantum fas est hominibus beatis. ›
llaec de Verbo et Filio Dei dicta videri possent,
si id per Platonem liceret, qui omnium ducem
Deum et causam ipse sui interpres mundum esse
declarat. Sic enim loquitur in Epinomide, p. 1005:
Θεὸν δ’ αὐτὸν μᾶλλον ἢ τινὰ τύχην ἡγοῦμαι δόντα
ἡμῖν σώζειν ἡμᾶς. Ὃν δὲ Θεὸν ἡγοῦμαι, φράζειν
χρὴ, καίπερ ἄτοπον ὄντα, καί πως οὐκ ἄτοπον αὖ.
Πῶς γὰρ τῶν ἀγαθῶν αἴτιον ἡμῖν ξυμπάντων, ού καὶ
τοῦ πολὺ μεγίστου, τῆς φρονήσεως, αἴτιον ἡγεῖσθαι
δεῖ γεγονέναι; Τίνα δὲ καὶ σεμνύνων ποτὲ λέγω Θεὸν,
ὧ Μέγιλλέ τε καὶ Κλεινίας σχεδὸν οὐρανόν. Ὃν καὶ
ἃικαίοτατον, ὼς ξύμπαντες ἄλλοι δαίμονες ἅμα καὶ
θεοὶ, τιμᾷν τε καὶ εῠχεσθαι διαφερόντως αύτῷ. Τὸ
δὲ καὶ τῶν ἄλλων αἴτιον ἀγαθῶν πάντων ἡμῖν αὑτὸν
γεγονέναι, πάντες ἂν ὁμολογοῖμεν. ι Deum autem
magis arbitror, quam fortunam aliquam, hoc nobis
prudentia: munus ad salutem nostram contulisse.
Quem autem Deum existimem dicam vobis, quamvis
id absurdum sit, ac rursus aliqua ratione non ab-
surdum. Nam qui omnium nobis bonorum causa
est, quomodo non eum longe maximi, id est pru-
dentiae, causam fuisse existimandum est? Quem
autem Deum, Megille et Clinia, laudibus efl'ero?
(Icelum procul dubio; quod quidem aequissimum
est, ut quemadmodum alii omnes daemones simul
et dii faciunt, ita nos quoque majorem in modum
colamus et precemur. Atque illud quidem aliorum
omnium bonorum causam nobis exstitisse ontues
confitebimur. ι