PG 6, col. 592
In English: Dialogue with Trypho 52 · Dialogue with Trypho 53
τος , καὶ προφητῶν, κατὰ διαδοχὴν μέχρις Ἰωάννου
γεγενημένων (ὡς καὶ ὅτε εἰς Βαϐυλῶνα ἀπήχθη δ
λαὸς ὑμῶν,,πολεμηθείσης τῆς γῆς καὶ τῶν ἱερῶν
σκευῶν ἀρθέντων) , μὴ παύσασθαι (58) ἐξ ὑμῶν προ-
φήτην, ὃς κύριος καὶ ἡγούμενος καὶ ἄρχων τοῦ
λαοῦ ὑμῶν ἦν. Τὸ γὰρ ὲν τοῖς προφήταις Πνεῦμα
καὶ τοὺς βασιλεῖς ὑμῖν ἐχριε (59) καὶ καθίστα. Μετὰ
δὲ τὴν Ἰησοῦ τοῦ ἡμετέρου Χριστοῦ ὲν τῷ γένισι
ὑμῶν φανέρωσιν καὶ θάνατον οὐδαμοῦ προφήτης γέ-
γονεν, οὐδέ ἐστιν · ἀλλὰ καὶ τὸ εἶναι ὑμᾶς ὑπὸ ῐδιον
βασιλέα ἐπαύσατο , καὶ προσέτι ἡ γῆ ὑμῶν ἠρημώθη,
ἱ ὡς ὀπωροςρυλάκιον καταλέλειπται. Τὸ δὲ εἰπεῖν
τὸν λόγον διὰ τοῦ Ἰακώό · ‹ Καὶ αὐτὸς ἔσται προσο
δοκία ἐθνῶν, ι συμϐολικῶς δύο παρουσίας αὑτοῦ
ὲσήμανε , καὶτὰ ἔθνη μέλλειν αὐτῷ πιστεύειν, ὅπερ
ὀψέ ποτε (40) πάρεστιν ἰδεῖν ὑμῖν. Οἱ γὰρ ἀπὸ τῶν
ἐθνῶν ἁπάντων διὰ τῆς πίστεως τῆς τοῦ Χριστοῦ θεοί
σεϐεἰς καὶ δίκαιοι γενόμενοι πάλιν παραγενησὸμενον
αὑ τὸν προσδοκῶ μεν.
55. Καὶ τό · ι Δεσμεύων πρὸς ἄμπελον τὸν πῶλον
αὐτοῦ, καὶ τῇ ἕλικι τὸν πῶλον τῆς ὄνου , ι καὶ τῶν
ἔργων τῶν ἐπὶ τῆς πρώτης αὐτοῦ παρουσίας γε·-
νομένων ὺπ’ αὑτοῦ , καὶ τῶν ἐθνῶν ὁμοίως τῶν μελ-
λόντων πιστεύειν αὐτῷ, προδήλωσις ἦν. Οὗτοι γὰρ ὡς
πῶλος ἀσαγὴς, καὶζυγδν ἐπὶ αὐχένα μὴ ἔχων τὸν ἑαυ-
τοῦ , μέχρις ὁ Χριστὸς οὗτος, ἐλθὼν, διὰ τῶν μαθητῶν
τοῦ πέμψας ἐμαθήτευσεν αὐτούς· καὶ τὸν ζυγὸν τοῦ
λόγου αὐτοῦ βαστάσαντες , τὸν νῶτον ὑπέθηκαν πρὸς τὸ
πάντα ὑπομένειν διὰ τὰ προσδοκώμενα καὶ ὑπ’ αὑτοῦ
κατηγγελμένα ἀγαθά. Καὶ ὄνον δέ τινα ἀληθῶς σὺν
πώλῳ αὐτῆς προσδεδε μένην ἔν τινι εἰσόδῳ κώμης Βηθ-
φαγῆς λεγομένης, ὅτε ἔμελλεν εἰσέρχεσθαι εἰς τὰ Ἰερο-
σόλυ μα ὁ Κύριος η μῶν Ἰησοῦς Χριστὸς, ἐκέλευσε τοὺς
μαθητὰς αὐτοῦ ἀγαγεῖν αὐτῷ ο καὶ ἐπικαθίσας, ἐπεισ-
ελὴλυθεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμαο ὃ πῶς ὲπεπροφή-
τευ-το (lii) διαρρήδην γενήσεσθαι ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ,
loco mutandum putat.
(Η) "U πῶς ἐέεεπροςεήτευτῳ Si legamus ὃ ὅπως
nihil Supererit difficultatis. [ Hunc locum non li-
benter emendandum proposui; eo enim ferebar, ut
illud πῶς idem valere ac quomodo existimarem.
Sed quia carebam exemplis quibus niterer, timiditas
quirdam adduxit me ut illud δ πῶς, pro ὃ ὅπως ir-
repsisse crederem. Sed missam facio hancflenien-
dationem ex qua eruditus defensor futuri Elite [e-
ditus protulit ’pag. “3.70 illud Dettteronomii xu. l3:
Πῶς ποιοῦσι τὰ ἔθνη ταῦτα τοῖς θεοῖς αὐτῶν, ποιήσω
κάγώ. Cum sua sponte manifestum est huc loco νο-
rulam πῶς non interrogationi , sed comparationi
inservire, tum id vir doctissimus ex consensu pln-
rimarum versionnm continuat. Eodem modo acci-
piendum illud πῶς Marc. ιι, Η, si et eum sensum
sequi volumus, qui maxime obvius et naturae cou-
sentaneus eSl, et Marcum cum Manliano conciliare.
Nam Christus apud Matthazum xvu, 15, duo nos
docet: primum quidem Etiam venturum ut omnia
restituat; deinde vero munus illud quod eum ad
praeparandam Messia: viam Scriba: et Pharisaei obi-
turum dicebant, a Joanne Baptista impletum fuisse.
γεγενημένων (ὡς καὶ ὅτε εἰς Βαϐυλῶνα ἀπήχθη δ
λαὸς ὑμῶν,,πολεμηθείσης τῆς γῆς καὶ τῶν ἱερῶν
σκευῶν ἀρθέντων) , μὴ παύσασθαι (58) ἐξ ὑμῶν προ-
φήτην, ὃς κύριος καὶ ἡγούμενος καὶ ἄρχων τοῦ
λαοῦ ὑμῶν ἦν. Τὸ γὰρ ὲν τοῖς προφήταις Πνεῦμα
καὶ τοὺς βασιλεῖς ὑμῖν ἐχριε (59) καὶ καθίστα. Μετὰ
δὲ τὴν Ἰησοῦ τοῦ ἡμετέρου Χριστοῦ ὲν τῷ γένισι
ὑμῶν φανέρωσιν καὶ θάνατον οὐδαμοῦ προφήτης γέ-
γονεν, οὐδέ ἐστιν · ἀλλὰ καὶ τὸ εἶναι ὑμᾶς ὑπὸ ῐδιον
βασιλέα ἐπαύσατο , καὶ προσέτι ἡ γῆ ὑμῶν ἠρημώθη,
ἱ ὡς ὀπωροςρυλάκιον καταλέλειπται. Τὸ δὲ εἰπεῖν
τὸν λόγον διὰ τοῦ Ἰακώό · ‹ Καὶ αὐτὸς ἔσται προσο
δοκία ἐθνῶν, ι συμϐολικῶς δύο παρουσίας αὑτοῦ
ὲσήμανε , καὶτὰ ἔθνη μέλλειν αὐτῷ πιστεύειν, ὅπερ
ὀψέ ποτε (40) πάρεστιν ἰδεῖν ὑμῖν. Οἱ γὰρ ἀπὸ τῶν
ἐθνῶν ἁπάντων διὰ τῆς πίστεως τῆς τοῦ Χριστοῦ θεοί
σεϐεἰς καὶ δίκαιοι γενόμενοι πάλιν παραγενησὸμενον
αὑ τὸν προσδοκῶ μεν.
55. Καὶ τό · ι Δεσμεύων πρὸς ἄμπελον τὸν πῶλον
αὐτοῦ, καὶ τῇ ἕλικι τὸν πῶλον τῆς ὄνου , ι καὶ τῶν
ἔργων τῶν ἐπὶ τῆς πρώτης αὐτοῦ παρουσίας γε·-
νομένων ὺπ’ αὑτοῦ , καὶ τῶν ἐθνῶν ὁμοίως τῶν μελ-
λόντων πιστεύειν αὐτῷ, προδήλωσις ἦν. Οὗτοι γὰρ ὡς
πῶλος ἀσαγὴς, καὶζυγδν ἐπὶ αὐχένα μὴ ἔχων τὸν ἑαυ-
τοῦ , μέχρις ὁ Χριστὸς οὗτος, ἐλθὼν, διὰ τῶν μαθητῶν
τοῦ πέμψας ἐμαθήτευσεν αὐτούς· καὶ τὸν ζυγὸν τοῦ
λόγου αὐτοῦ βαστάσαντες , τὸν νῶτον ὑπέθηκαν πρὸς τὸ
πάντα ὑπομένειν διὰ τὰ προσδοκώμενα καὶ ὑπ’ αὑτοῦ
κατηγγελμένα ἀγαθά. Καὶ ὄνον δέ τινα ἀληθῶς σὺν
πώλῳ αὐτῆς προσδεδε μένην ἔν τινι εἰσόδῳ κώμης Βηθ-
φαγῆς λεγομένης, ὅτε ἔμελλεν εἰσέρχεσθαι εἰς τὰ Ἰερο-
σόλυ μα ὁ Κύριος η μῶν Ἰησοῦς Χριστὸς, ἐκέλευσε τοὺς
μαθητὰς αὐτοῦ ἀγαγεῖν αὐτῷ ο καὶ ἐπικαθίσας, ἐπεισ-
ελὴλυθεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμαο ὃ πῶς ὲπεπροφή-
τευ-το (lii) διαρρήδην γενήσεσθαι ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ,
loco mutandum putat.
(Η) "U πῶς ἐέεεπροςεήτευτῳ Si legamus ὃ ὅπως
nihil Supererit difficultatis. [ Hunc locum non li-
benter emendandum proposui; eo enim ferebar, ut
illud πῶς idem valere ac quomodo existimarem.
Sed quia carebam exemplis quibus niterer, timiditas
quirdam adduxit me ut illud δ πῶς, pro ὃ ὅπως ir-
repsisse crederem. Sed missam facio hancflenien-
dationem ex qua eruditus defensor futuri Elite [e-
ditus protulit ’pag. “3.70 illud Dettteronomii xu. l3:
Πῶς ποιοῦσι τὰ ἔθνη ταῦτα τοῖς θεοῖς αὐτῶν, ποιήσω
κάγώ. Cum sua sponte manifestum est huc loco νο-
rulam πῶς non interrogationi , sed comparationi
inservire, tum id vir doctissimus ex consensu pln-
rimarum versionnm continuat. Eodem modo acci-
piendum illud πῶς Marc. ιι, Η, si et eum sensum
sequi volumus, qui maxime obvius et naturae cou-
sentaneus eSl, et Marcum cum Manliano conciliare.
Nam Christus apud Matthazum xvu, 15, duo nos
docet: primum quidem Etiam venturum ut omnia
restituat; deinde vero munus illud quod eum ad
praeparandam Messia: viam Scriba: et Pharisaei obi-
turum dicebant, a Joanne Baptista impletum fuisse.