PG 6, col. 803
temperantiam periit. Aristippus in veste purpurea
ambulans gratuito nepos erat. Dum Plato philoso-
phatur, a Dionysio propter gulam venditus est. Ari-
stoteles, qui fines providentia: imperite posuit, et
felicitatem iis rebus. quibus delectabatur, admo-
dum 245 inscite circumscripsit, Alexandro assen-
tabatur, adolescentem illum esse oblitus. Qui qui-
dem amicum suum prorsus Aristotelice, quod ado-
rare se nollet, instar ursi aut pardi inclusum cir-'
cumferebat. Omnino igitur parebat magistri decre-
tis fortitudinem in conviviis ct virtutem demon-
strans, et amicum in primis charum hastili transii-
gens, ac postea plorans, seque per causam doloris
inedia, ne in odium suorum incurreret, macerans.
Rideo equidem illius etiamnum opinionum secta-
tores, qui cum sublunaria negent providentia regi,
ipsi viciniores terra: quam luna, ejusque orbe in-
feriores, rebus a providentia desertis provident.
(i5) I_Io.lti.ftoaog_d)yo6oplgz.‘ De morte Diogenis,
inquit Laertius lib. vr, varia feruntur. Alii eum
cum polypodem crudum comedisset, bili ucce'nsa cur:
replum interiisse; alii, cum animant continuisset. Ad
hanc postremam opinionem accedit quod ait Hiero-
nymus lib. ιι in Jovin.:Eum eliso per noctem gutture
interiisse, cum non tant mori se diceret, quam fe-
brem morte excludere. Julianus factum Diogenis
pluribus defendit in quinta oratione, eumque ob
voratum polypodent crudum__immerito exagitari
contendithi'd'etur Gregorius Nazianzenus ad'hanc C w[inertius lib. ιιι, Aristides apud Photium testa'ntur.
historiam respicere, cum Diogeni ὀψοφαγίαν, sive
obsoniorum aviditatem exprobrat orat. ‘25. p. 414.
Eum inter celebres ὀψοφάγους sive obsonii vora-
tores recenset Athenaeus lib. vtu, cap. 5, ob hunc
polypodem voratum.
(ll) ‘Aftgrlowq ὴσωῖςεύσιιτο. Videtur Tertul-
lianus haec Tatiani verba interpretari voluisse cum
diceret Apolog. c. 46: Aristippus fini purpura sub
magna gravitatis specie nepotatur. _S_ed valde dubito
an "l‘atiani mentem assecutus sit. Neque enim Ari-
stippus tristis quidam libidinosus fuit; nec gravita-
tem’ inter voluptates, sed joeum potius et lusum
adhibebat, ut ei multis ejus dicteriis apud anti-
quos memoratis perspicitur. Vid. Clementem Alex.
Pwdag. p. 177 eti 179. Refert Lactantius Ι. ιιι In-
stitut.’, cl M, illud Aristippi idiclum, ad quod re-
spexisse Tatianum existimo: Illud inter me, aiebat
Aristippus, et_ nepotes interest, quodfi isti perc/tero,
ego gratis. volupiates consequar. Videtur _dgtOfilf
στως idem valere apud Tatianum ac gratis apud
Lactantium. Significat enim Aristippum, cum vo-
luptatibus se daret, coactum non fuisse pecuniam
statim numerare, sed idem ei honoris habitum fuis-
se ac divitibus, quibus facile creditur, quia bo-
num nomen existimari solent. lllud enim ἀξιοπί-
στως in hanc sententiam Tatianus accipere solet.
Opponit n. 15 ἀξιοπιστίαν paupertatis etindigentiaa
opinioni; et n. 11 divitibus ἀξιοπιστίαν attribuit;
qnia videlicet bona nomina existimantur, nec nu-
merata pecunia, si quid emere velint. aut pignora,
si pecuniam mutuentur, exilgi ab illis soleant. Jo-
ratur ergo in Aristinnum ' atianus. eumuue libi-
cat’ur ergo in Aristippum Tatianus, eumque libi-
dines gratuito satiasse indicat, cum illum ἀξιοπί-
στως luxuriatum, id est pretii statim solvendilege,
Veluti bonum aliquod nomen, immunem fuisse
dicit.
“5; Au‘: πιστριμηργίαι· ἐπιπράσκετο. Platonis
ambulans gratuito nepos erat. Dum Plato philoso-
phatur, a Dionysio propter gulam venditus est. Ari-
stoteles, qui fines providentia: imperite posuit, et
felicitatem iis rebus. quibus delectabatur, admo-
dum 245 inscite circumscripsit, Alexandro assen-
tabatur, adolescentem illum esse oblitus. Qui qui-
dem amicum suum prorsus Aristotelice, quod ado-
rare se nollet, instar ursi aut pardi inclusum cir-'
cumferebat. Omnino igitur parebat magistri decre-
tis fortitudinem in conviviis ct virtutem demon-
strans, et amicum in primis charum hastili transii-
gens, ac postea plorans, seque per causam doloris
inedia, ne in odium suorum incurreret, macerans.
Rideo equidem illius etiamnum opinionum secta-
tores, qui cum sublunaria negent providentia regi,
ipsi viciniores terra: quam luna, ejusque orbe in-
feriores, rebus a providentia desertis provident.
(i5) I_Io.lti.ftoaog_d)yo6oplgz.‘ De morte Diogenis,
inquit Laertius lib. vr, varia feruntur. Alii eum
cum polypodem crudum comedisset, bili ucce'nsa cur:
replum interiisse; alii, cum animant continuisset. Ad
hanc postremam opinionem accedit quod ait Hiero-
nymus lib. ιι in Jovin.:Eum eliso per noctem gutture
interiisse, cum non tant mori se diceret, quam fe-
brem morte excludere. Julianus factum Diogenis
pluribus defendit in quinta oratione, eumque ob
voratum polypodent crudum__immerito exagitari
contendithi'd'etur Gregorius Nazianzenus ad'hanc C w[inertius lib. ιιι, Aristides apud Photium testa'ntur.
historiam respicere, cum Diogeni ὀψοφαγίαν, sive
obsoniorum aviditatem exprobrat orat. ‘25. p. 414.
Eum inter celebres ὀψοφάγους sive obsonii vora-
tores recenset Athenaeus lib. vtu, cap. 5, ob hunc
polypodem voratum.
(ll) ‘Aftgrlowq ὴσωῖςεύσιιτο. Videtur Tertul-
lianus haec Tatiani verba interpretari voluisse cum
diceret Apolog. c. 46: Aristippus fini purpura sub
magna gravitatis specie nepotatur. _S_ed valde dubito
an "l‘atiani mentem assecutus sit. Neque enim Ari-
stippus tristis quidam libidinosus fuit; nec gravita-
tem’ inter voluptates, sed joeum potius et lusum
adhibebat, ut ei multis ejus dicteriis apud anti-
quos memoratis perspicitur. Vid. Clementem Alex.
Pwdag. p. 177 eti 179. Refert Lactantius Ι. ιιι In-
stitut.’, cl M, illud Aristippi idiclum, ad quod re-
spexisse Tatianum existimo: Illud inter me, aiebat
Aristippus, et_ nepotes interest, quodfi isti perc/tero,
ego gratis. volupiates consequar. Videtur _dgtOfilf
στως idem valere apud Tatianum ac gratis apud
Lactantium. Significat enim Aristippum, cum vo-
luptatibus se daret, coactum non fuisse pecuniam
statim numerare, sed idem ei honoris habitum fuis-
se ac divitibus, quibus facile creditur, quia bo-
num nomen existimari solent. lllud enim ἀξιοπί-
στως in hanc sententiam Tatianus accipere solet.
Opponit n. 15 ἀξιοπιστίαν paupertatis etindigentiaa
opinioni; et n. 11 divitibus ἀξιοπιστίαν attribuit;
qnia videlicet bona nomina existimantur, nec nu-
merata pecunia, si quid emere velint. aut pignora,
si pecuniam mutuentur, exilgi ab illis soleant. Jo-
ratur ergo in Aristinnum ' atianus. eumuue libi-
cat’ur ergo in Aristippum Tatianus, eumque libi-
dines gratuito satiasse indicat, cum illum ἀξιοπί-
στως luxuriatum, id est pretii statim solvendilege,
Veluti bonum aliquod nomen, immunem fuisse
dicit.
“5; Au‘: πιστριμηργίαι· ἐπιπράσκετο. Platonis