PG 6, col. 816
In English: Address to the Greeks 5
κεχώρισται· τὸ δὲ μερισθὲν οἰκονομίας τὴν αἵρεσιν
προσλαϐὸν (46) οὐκ ἐνδεᾶ (47) τὸν ὅθεν εἴληπται πε·-
λαϐόν. Νοιι probat Justinus hanc loquendi ratio.
nem : ait enim Dialog. n. 6|, ea quae dividuntur et
scinduntur τὰ μεριζόμενα καὶ ,τεμνόμενα, non ea-
dem permanere. Sed—quod in hac voce displicebat
Justino, id corrigit Tatianus, dum ait: Quod autem
voluntariam administrationem suscipiens per com»
municationem progreditur. His enim yerbis decla-
ratur Verbum,non ut etiicientiam a Patre abscis-
sam, nec ut sonum, qui in auras evanescat, sed ut
Filium Patri aequalem, ejusque ideis et omnibus
tum fuisse sic progrediendo aut mutatum, sed vo-
luntariam administrationem suscepisse. Sed si haec
Verbi progressio nihil aliud est quam voluntaria:
administrationis susceptio. cur erbum μερισθὲν
administrationis susceptio, cur Verbum μερισθὲν
sive per communicationem progressum aut natum
dicitur? Cur Tatianus utitur facis ex alia face ac-
censa: exemplo, quod generationi aeterna: explicanda!
aptum et appositum videtur? Ad hujus rei explana-
tionem adjuvat Tertullianus, cum ait: Tunc igitur
etiam ipse sermo speciem et ornatum suum sumit,
sonum et vocem, cum dicit Deus : ι Fiat luas, ι adv.
Pra§., c. 7. Idem paulo ante dicebat, nempe cap.
5 : Rationalis enim Deus, et ratio in ipso prius; et
ita ab ipso omnia. Qua: ratio sensus ipsius est; hanc
(ἓνωοὶ λόγον dicunt, quo vocabulo etiam sermonem
appellamus. Ideoque’jam in usu est nostrorum per
simplicitatem interpretationis, sermonem dicere in
primordio apud Deum? fuisse, cum magis rationem
competat antiquiorem haberi, quia non sermonalis a
C
principio, sed rationalis Deus etiam ante principium;
et quia ipse sermo ratione consistens, priorem eam
ut 'substantiam suam ostendit. Tamen et sic nihil
interest. Nam etsi Deus sermonem suum nondum
miserat, proinde eum cum ipsa et in ipsa ratione
intra semetipsum habebat, tacite cogitando et dispo-
nendo secum, qua: per sermonem mox erat facturus.
Subtilis illa ejusdem personae sub duobus nomini-
bus consideratio non 'displicuit Augustino, quiin
l_ibro Qucestionum octogiritaitrium explicansjllod
Joannis : In principio erat Verbum. quaest. 65, sic
loquitur:lloc loco melius Verbum interpretamur,
iit-significetur non solum ad Patrem respectus, sed
ad illa etiam, qua: per Verbum facta sunt, operation
potentia. Ratio autem, etsi per eam nihil fiat, recte
ratio dicitur. Huc ergo redit id quod Filio'ad mundi
creationem progredienti communicatum fuit a_Pa:
t_re, nempe species et ornatus, sonus et vos, ill ait
Tertulliahus:_c1|jus verbis respondet apud ιξῐᾋιξξξς
num voluntaria:'administrationis susceptio. Subtili
distinctione eadem personagnunc ratio, nunc Ver-
bum dicitur; sed non magis in Filio suspicanda
mutatio, quam in ipso Patie, qui non sermonalisa
principio, sed rationalis etiam ante principiumsSed
cur Tatianus, itidem ut Justinus, exemplo utitur
facis de alia face accensae? Nonne id aptius qua-
draret cum aeterna generatione, in qua Deus totam
suam Filio substantiam ita tradidit, ut ipse eam
nongamitteret, quemadtnodum_fax_, ex qua alia} ac-
cenduntur, minime minuitur. 1ο Jam observavimus
ad Justini Dialog. n. 128, aztcrnam generationem
et processionem 'ex temperaria progrESSione diju‘
dicari. 2°7Exemplum4 [πλε de galia accenszgupon
idcirco adhibent-Justinus et Tati-anus, quod Filium
Dei tunc lumen de lumine esse caspisse credideriistéé
(λι) urceo. Reg. 2, ἐνδεῆ.
προσλαϐὸν (46) οὐκ ἐνδεᾶ (47) τὸν ὅθεν εἴληπται πε·-
λαϐόν. Νοιι probat Justinus hanc loquendi ratio.
nem : ait enim Dialog. n. 6|, ea quae dividuntur et
scinduntur τὰ μεριζόμενα καὶ ,τεμνόμενα, non ea-
dem permanere. Sed—quod in hac voce displicebat
Justino, id corrigit Tatianus, dum ait: Quod autem
voluntariam administrationem suscipiens per com»
municationem progreditur. His enim yerbis decla-
ratur Verbum,non ut etiicientiam a Patre abscis-
sam, nec ut sonum, qui in auras evanescat, sed ut
Filium Patri aequalem, ejusque ideis et omnibus
tum fuisse sic progrediendo aut mutatum, sed vo-
luntariam administrationem suscepisse. Sed si haec
Verbi progressio nihil aliud est quam voluntaria:
administrationis susceptio. cur erbum μερισθὲν
administrationis susceptio, cur Verbum μερισθὲν
sive per communicationem progressum aut natum
dicitur? Cur Tatianus utitur facis ex alia face ac-
censa: exemplo, quod generationi aeterna: explicanda!
aptum et appositum videtur? Ad hujus rei explana-
tionem adjuvat Tertullianus, cum ait: Tunc igitur
etiam ipse sermo speciem et ornatum suum sumit,
sonum et vocem, cum dicit Deus : ι Fiat luas, ι adv.
Pra§., c. 7. Idem paulo ante dicebat, nempe cap.
5 : Rationalis enim Deus, et ratio in ipso prius; et
ita ab ipso omnia. Qua: ratio sensus ipsius est; hanc
(ἓνωοὶ λόγον dicunt, quo vocabulo etiam sermonem
appellamus. Ideoque’jam in usu est nostrorum per
simplicitatem interpretationis, sermonem dicere in
primordio apud Deum? fuisse, cum magis rationem
competat antiquiorem haberi, quia non sermonalis a
C
principio, sed rationalis Deus etiam ante principium;
et quia ipse sermo ratione consistens, priorem eam
ut 'substantiam suam ostendit. Tamen et sic nihil
interest. Nam etsi Deus sermonem suum nondum
miserat, proinde eum cum ipsa et in ipsa ratione
intra semetipsum habebat, tacite cogitando et dispo-
nendo secum, qua: per sermonem mox erat facturus.
Subtilis illa ejusdem personae sub duobus nomini-
bus consideratio non 'displicuit Augustino, quiin
l_ibro Qucestionum octogiritaitrium explicansjllod
Joannis : In principio erat Verbum. quaest. 65, sic
loquitur:lloc loco melius Verbum interpretamur,
iit-significetur non solum ad Patrem respectus, sed
ad illa etiam, qua: per Verbum facta sunt, operation
potentia. Ratio autem, etsi per eam nihil fiat, recte
ratio dicitur. Huc ergo redit id quod Filio'ad mundi
creationem progredienti communicatum fuit a_Pa:
t_re, nempe species et ornatus, sonus et vos, ill ait
Tertulliahus:_c1|jus verbis respondet apud ιξῐᾋιξξξς
num voluntaria:'administrationis susceptio. Subtili
distinctione eadem personagnunc ratio, nunc Ver-
bum dicitur; sed non magis in Filio suspicanda
mutatio, quam in ipso Patie, qui non sermonalisa
principio, sed rationalis etiam ante principiumsSed
cur Tatianus, itidem ut Justinus, exemplo utitur
facis de alia face accensae? Nonne id aptius qua-
draret cum aeterna generatione, in qua Deus totam
suam Filio substantiam ita tradidit, ut ipse eam
nongamitteret, quemadtnodum_fax_, ex qua alia} ac-
cenduntur, minime minuitur. 1ο Jam observavimus
ad Justini Dialog. n. 128, aztcrnam generationem
et processionem 'ex temperaria progrESSione diju‘
dicari. 2°7Exemplum4 [πλε de galia accenszgupon
idcirco adhibent-Justinus et Tati-anus, quod Filium
Dei tunc lumen de lumine esse caspisse credideriistéé
(λι) urceo. Reg. 2, ἐνδεῆ.