PG 65, col. 643
quosdam Macedoniæ episcopos apud Labbeum, to-
mo IV Conciliorum, col. 1708, innuat, lnnocentium
in admittendis ad communionem adversariis S. Chry-
sostomi non dificilem fuisse, atque ad propositum
nostrum post alia sic loquatur : « Ante breve tem-
pus, id est, sub prædecessore meo beatæ recorda-
tionis Innocentio, Orientalium Ecclesiarum pontifi-
ces dolentes, se a beati Petri communione sejunctos,
per legatos pacem, sicut charitas vestra retinet,
poposcerunt : quo tempore apostolica sedes omnia
non diiculter indulsit. » Nunc adversarium pro-
priis suis armis aggrediamur, et, ut vulgo dici εo-
Iet, ad hominem argumentemur.
15. Τillemontius tomo XIV Monum. eccles.
pag. 280 fatetur, S. Cyrillum Alexandrinum in suo
immoderato coutra S. Joannem Chrysostomum
selo diutius quam alios omnes perseverasse,ipsum-
que maluisse ab Ecclesia Romana et forte pluribus
aliis separatum manere, quam nomen ejus diptychis
inscribere. Sed deinde citans in margine Nice-
phorum Callistum lib. Xν Hist. eccles. cap. 28, er-
ronesm S. Cyrilli persuasionem his Nicephori ver-
bis excusat : « Quoniam vero dissidium hoc quidem
ex æmulatione, quamvis non secunadum scientiam,
non autem ex invidia, neque diabolica contentione
manavit, non oportere virum et doctrina et virtute
præstantem, hac una in re claudicare, quo minus
ad summam pefectionem perveniret, Deo visum
est. Homines enim illi erant, et humanis affectioni-
» Hæc excusatio etiam pro Attico af-
bus obnoxii.
ferri gotest.
14. Denique Τillemontius ibidem pag. 28I ex eo-
dcm Nicephoro Callisto narrat, quomodo tandem
S. Cyrillus nomen S. Chrysostomi sacris tabulis
inseruerit, ut nos ad diem xXvmm Januarii in Actis
8. Cyrilli ῇ 6 retulimus. Sed Τillemontius ibidem de
suo addit, Cyrillum haud diffficulter oltiuuisse com-
muuunionem Ecclesiæ Romanæ, cui tunc præerat
Xosimus, missa haud dubie Romam legatione. Sed
nullos hujus legationis testes aut tabulas allegat,
sicut tamen in aliis Historlæ suæ ecclesggsticæ mo-
numentis ubique sedulo facere consuevit. IHoc si-
lentio indicavit, sese Romanam Cyrilli legationem
nusquam apud veteres scriptores invenisse, eamque
duntaxat intulisse a posteriori, quia videlicet inter
communionis et pacis conditiones a Romanis pon-
tificibus requirebatur. Adversarius igitur non ægre
ferat nos superius eodem argumenti genere υsos
esse, atque a postetiori collegisse, quod S. Atticus
(cujus saltem Romanas legationes testatur Τheo-
doretus) satisfecerit omanibus conditionibus, quæ ab
Innocentio pontifice exigebantur.
15. Si Τillamontius in causa S. Cyrilli tantam
auctotitatem tribuat Nicephoro Callisto, nobisetiam
licet eumdem auctorem allegare, qui lib.Xv, cap. 24,
Atticum ita laudat : « Atticus autem episcopus
Constantinopolitanus, ut Ecclesia incrementa sua
caperet, mirifice operam dedit: summma enim pru-
deutia eam administrans, continua doctrina popu-
mo IV Conciliorum, col. 1708, innuat, lnnocentium
in admittendis ad communionem adversariis S. Chry-
sostomi non dificilem fuisse, atque ad propositum
nostrum post alia sic loquatur : « Ante breve tem-
pus, id est, sub prædecessore meo beatæ recorda-
tionis Innocentio, Orientalium Ecclesiarum pontifi-
ces dolentes, se a beati Petri communione sejunctos,
per legatos pacem, sicut charitas vestra retinet,
poposcerunt : quo tempore apostolica sedes omnia
non diiculter indulsit. » Nunc adversarium pro-
priis suis armis aggrediamur, et, ut vulgo dici εo-
Iet, ad hominem argumentemur.
15. Τillemontius tomo XIV Monum. eccles.
pag. 280 fatetur, S. Cyrillum Alexandrinum in suo
immoderato coutra S. Joannem Chrysostomum
selo diutius quam alios omnes perseverasse,ipsum-
que maluisse ab Ecclesia Romana et forte pluribus
aliis separatum manere, quam nomen ejus diptychis
inscribere. Sed deinde citans in margine Nice-
phorum Callistum lib. Xν Hist. eccles. cap. 28, er-
ronesm S. Cyrilli persuasionem his Nicephori ver-
bis excusat : « Quoniam vero dissidium hoc quidem
ex æmulatione, quamvis non secunadum scientiam,
non autem ex invidia, neque diabolica contentione
manavit, non oportere virum et doctrina et virtute
præstantem, hac una in re claudicare, quo minus
ad summam pefectionem perveniret, Deo visum
est. Homines enim illi erant, et humanis affectioni-
» Hæc excusatio etiam pro Attico af-
bus obnoxii.
ferri gotest.
14. Denique Τillemontius ibidem pag. 28I ex eo-
dcm Nicephoro Callisto narrat, quomodo tandem
S. Cyrillus nomen S. Chrysostomi sacris tabulis
inseruerit, ut nos ad diem xXvmm Januarii in Actis
8. Cyrilli ῇ 6 retulimus. Sed Τillemontius ibidem de
suo addit, Cyrillum haud diffficulter oltiuuisse com-
muuunionem Ecclesiæ Romanæ, cui tunc præerat
Xosimus, missa haud dubie Romam legatione. Sed
nullos hujus legationis testes aut tabulas allegat,
sicut tamen in aliis Historlæ suæ ecclesggsticæ mo-
numentis ubique sedulo facere consuevit. IHoc si-
lentio indicavit, sese Romanam Cyrilli legationem
nusquam apud veteres scriptores invenisse, eamque
duntaxat intulisse a posteriori, quia videlicet inter
communionis et pacis conditiones a Romanis pon-
tificibus requirebatur. Adversarius igitur non ægre
ferat nos superius eodem argumenti genere υsos
esse, atque a postetiori collegisse, quod S. Atticus
(cujus saltem Romanas legationes testatur Τheo-
doretus) satisfecerit omanibus conditionibus, quæ ab
Innocentio pontifice exigebantur.
15. Si Τillamontius in causa S. Cyrilli tantam
auctotitatem tribuat Nicephoro Callisto, nobisetiam
licet eumdem auctorem allegare, qui lib.Xv, cap. 24,
Atticum ita laudat : « Atticus autem episcopus
Constantinopolitanus, ut Ecclesia incrementa sua
caperet, mirifice operam dedit: summma enim pru-
deutia eam administrans, continua doctrina popu-