PG 66, col. 1030
desideramus. Meminit illius, præter Suidam et Synesium qui plura ex eadem confutaturus repetit,
Ὡς βστερον Συνέοαος ἐγκώμαιον φαλάκρας
Ἀνσʼ ἀνπερ ό Χρυσόστομος, ὁ Προτσαεὺς d Δίων
Πολὐ τελῶν παλαίτερος αὐτοῦ τοῦ Συνεσίωυ
Pητορκῶς συνέγραψεν ψόγον κατὰ φαλάκρας.
Latine vertit ante Cornarium ac Pstavium Joannes Phrea, Britannus; quæ versio cum scholiis
Beati Rhenani subjecta Erasmi Moriæ excusæ Basil. 1515, 15I9, ἐ; 152I (a), δ; 1524, ἐ; 1551, 8.
Exstat et Græce, subjuncta Phreæ interpretatione, in Casparis Dornavii Amphitheatro sapientiæ Socraticæ
4. Aἰγύπτιος ἢ περὶ Προνοίας. Pag. 8t-29. aÆggptius, hoc est, De Providemtia liber in duas sectiones
divisus, sive, ut Nicephorus xv, 55, duo libri, atque, ut in προθεωρίᾳ (ὲ) notatum est, scripti de
Τaur filiis, A. C. 400 et 401. Estque ænigmatica descriptio calamitatis publicæ illorum temporum,
quæ exponitur sub velamine fabulæ Ægyptiæ de Osiride ac Τyphone, fratribus contrarii ingenii,
atque quomodo in hujusmodi casibus accusanda Providentia non sit, demonstratur. Qua de re vide
pag. I02, 116, ἐ20, ἐ25. Λόγον θαυμάσιον Suidas appellat; meminit et Photius cod. ααv. Ante Cor-
narium sc Petavium vertit Esromus Rudingerus, Papebergensis, Basil. 1556, 8 [ ap. Hamberg. 1557,
8, Gr. et Lat., cum epist. ad Orum ), additis etiam notis. [ Εxstat in septem codd. Paris. ]
5. Ὁμιλία. Pag. 130, 131. Homilia brevis, quæ incipit: Οὐ θήσομαι τὴν πανήγυριν ἄφωνον, dicta
in festali panegyri, monens dies festos sobrie et pie obeundos, et allegorica explicatione illustrans
locum psalmi μαv, 8: Ποτήριον ἐν χειρὶ Κυρίου, οἴνου ἀκράτου πλῆρες, etc. Novum et Vetus inter se
Τestamentum confereus, docet, unum eumdemque Spiritum et per prophetas et per apostolos locutum
esse; sed instar periti pictoris primum quæ vellet, adumbrasse, deinde accurate descripsisse et elabo-
rasse: Ἐν γὰρ ἔπνευσε Πνεῦμα καὶ εἰς προφήτην, καὶ εἰ, ἀπόστολον. Καὶ κατὰ τοὺς ἀγαθοὺς ζωγράφους
πάλαι μὲν ἐσκιαγράφησεν, ἔπειτα μέντοι διηκρίβωσε τὰ μέλη τῆς γνώσεως. Negat quoque, styli minutias
captare vel curare in scriptoribus sacris Spiritum sanctum : Οὐδὲν μέλει τῷ Θεῷ θεοφορήτου λέξεως.
Πνεῦμα θεῖον ὑπερορᾷ μικρολογίαν συγγραφικήν. allitur Cnaveus, qui Homiliam in psalmum υXXr
scribit in postrema editione accessisse. Nam hæc ipsa est, quæ in omnibus tribus anai 1612, 1651,
16t Græco-aatinis legitur: etiam in Græca Τurnebi a. 1553, et in Jani Cornarii Latina a. 1560.
Pμss. -. V. ad n. 8. - Synesii Homiliæ duæ, et Constitutio s. elogium Anysii, Gr., ex bibliotbeca
Huralti Messæi, augusti sacrique consessus consiliarii, et Lat. interprete Sed. Morello, ap.
eumd. Lutet. 1600, . V. Maittaire 7., III, pag. 835; et ib., pag. 846, profertur Synesii ἄιλά-
δελφοι, vel De benignitate oratio, nunc primum Gr. prodit ex hibl. Regia cum Latina Sed. Morelli
versione, Paris. ap. Fed. Morel. 1604, 4. De orat. De benignitate, sive Philadelphi, quæ est in cod.
MlCSLXXXVIII, nn. 4, Paris. bibl. publ. v. infra, n. 14 de illa oratione. - Homiliæ in quinque
6. Περὶ ἐνυπνίων. Pag. 132-58. De insomniis liber, quem epist. 154 ad Hypatiam mittens, his verbis
describit : Θάτερον δὲ Θεὸς καὶ ἐπέταξεν καὶ ἀνέκρινεν, ὄ τῇ φανταστικῇ φύσει χαριστήριον ἀνατέθειται.
Ἐσκεπται δὲ ἐν αὐτῷ περὶ τῆς εἰδωλικῆς ἀπάσης ψυχῆς, καὶ ἔτερα ἄττα προκεχείρισται δόγματα τῶν οὕπω
φιλοσοφηθέντων Ἐλλησι. Meminit Nicephorus aIv, 55. Ab deorum cultore adhuc scriptum esse nec ne-
gavetim cum Caveo, nec cum aliis viris doctis præfracte affirmaverim, licet in hanc sententiam ani-
mus magis inclinet, atque id a Nicephoro Gregora etiam videatur probati, qui hunc librum Græco com-
mentario illustravit inscripsitque Τheodoro Metochitæ, Magno Logothetæ, ut e mss. Cæsareis regiisque
πρῶτον μέρος τὸ μέχρι τοῦ κατὰ τὸν λύκον αἰνίγμα-
τος (p. 115) ἀνεγγνώσθη, καθʼ ὅν μάλιστα καιρὸν ὁ
χείρων ἐκράτει τῇ στάσει περιγενόμενος. Προσυφάν-
θη δὲ τὸ ἐπόμενον μετὰ τὴν κάθοδον...
.. πραττο-
μένης οὖν ἤδη τῆς τυραννικῆς καθαιρέσεως, συε-
προηλθεν ὁ λόγος τοῖς πράγμασιν. Per Osirin in-
telligitur Aurelianus, Τauri præfecti filius in
consulatu A. C. 40 Cainæ prælatus. Per Τypho-
nem Gainas, qui Gothis suis unice favit, et sedi-
tione ( de qua Zosimus lib. v, c. 19) excitata, Au-
relianum exsilio affecit, non diu post cum magna
gloria iterum revocatum, ut narrat Socrates v, i.
Τauri prælecti mentio apnd Ammianum Marcel-
linum xxu, 3, et Sulpitium Severum lib. II, cap.
E6, etc. Consulatum gessit A. C. 561. Hujus filius
fuit ille Aurelianus, qui et ipse filium habuit Τau
rum nomine, quem τὰς ἀγαθὰς ωμαίων ἐλπίδας
appellat Synesius epist. 31. Προνοίας divinæ me-
minit in epistola 34, ad Aurelianum.
Ὡς βστερον Συνέοαος ἐγκώμαιον φαλάκρας
Ἀνσʼ ἀνπερ ό Χρυσόστομος, ὁ Προτσαεὺς d Δίων
Πολὐ τελῶν παλαίτερος αὐτοῦ τοῦ Συνεσίωυ
Pητορκῶς συνέγραψεν ψόγον κατὰ φαλάκρας.
Latine vertit ante Cornarium ac Pstavium Joannes Phrea, Britannus; quæ versio cum scholiis
Beati Rhenani subjecta Erasmi Moriæ excusæ Basil. 1515, 15I9, ἐ; 152I (a), δ; 1524, ἐ; 1551, 8.
Exstat et Græce, subjuncta Phreæ interpretatione, in Casparis Dornavii Amphitheatro sapientiæ Socraticæ
4. Aἰγύπτιος ἢ περὶ Προνοίας. Pag. 8t-29. aÆggptius, hoc est, De Providemtia liber in duas sectiones
divisus, sive, ut Nicephorus xv, 55, duo libri, atque, ut in προθεωρίᾳ (ὲ) notatum est, scripti de
Τaur filiis, A. C. 400 et 401. Estque ænigmatica descriptio calamitatis publicæ illorum temporum,
quæ exponitur sub velamine fabulæ Ægyptiæ de Osiride ac Τyphone, fratribus contrarii ingenii,
atque quomodo in hujusmodi casibus accusanda Providentia non sit, demonstratur. Qua de re vide
pag. I02, 116, ἐ20, ἐ25. Λόγον θαυμάσιον Suidas appellat; meminit et Photius cod. ααv. Ante Cor-
narium sc Petavium vertit Esromus Rudingerus, Papebergensis, Basil. 1556, 8 [ ap. Hamberg. 1557,
8, Gr. et Lat., cum epist. ad Orum ), additis etiam notis. [ Εxstat in septem codd. Paris. ]
5. Ὁμιλία. Pag. 130, 131. Homilia brevis, quæ incipit: Οὐ θήσομαι τὴν πανήγυριν ἄφωνον, dicta
in festali panegyri, monens dies festos sobrie et pie obeundos, et allegorica explicatione illustrans
locum psalmi μαv, 8: Ποτήριον ἐν χειρὶ Κυρίου, οἴνου ἀκράτου πλῆρες, etc. Novum et Vetus inter se
Τestamentum confereus, docet, unum eumdemque Spiritum et per prophetas et per apostolos locutum
esse; sed instar periti pictoris primum quæ vellet, adumbrasse, deinde accurate descripsisse et elabo-
rasse: Ἐν γὰρ ἔπνευσε Πνεῦμα καὶ εἰς προφήτην, καὶ εἰ, ἀπόστολον. Καὶ κατὰ τοὺς ἀγαθοὺς ζωγράφους
πάλαι μὲν ἐσκιαγράφησεν, ἔπειτα μέντοι διηκρίβωσε τὰ μέλη τῆς γνώσεως. Negat quoque, styli minutias
captare vel curare in scriptoribus sacris Spiritum sanctum : Οὐδὲν μέλει τῷ Θεῷ θεοφορήτου λέξεως.
Πνεῦμα θεῖον ὑπερορᾷ μικρολογίαν συγγραφικήν. allitur Cnaveus, qui Homiliam in psalmum υXXr
scribit in postrema editione accessisse. Nam hæc ipsa est, quæ in omnibus tribus anai 1612, 1651,
16t Græco-aatinis legitur: etiam in Græca Τurnebi a. 1553, et in Jani Cornarii Latina a. 1560.
Pμss. -. V. ad n. 8. - Synesii Homiliæ duæ, et Constitutio s. elogium Anysii, Gr., ex bibliotbeca
Huralti Messæi, augusti sacrique consessus consiliarii, et Lat. interprete Sed. Morello, ap.
eumd. Lutet. 1600, . V. Maittaire 7., III, pag. 835; et ib., pag. 846, profertur Synesii ἄιλά-
δελφοι, vel De benignitate oratio, nunc primum Gr. prodit ex hibl. Regia cum Latina Sed. Morelli
versione, Paris. ap. Fed. Morel. 1604, 4. De orat. De benignitate, sive Philadelphi, quæ est in cod.
MlCSLXXXVIII, nn. 4, Paris. bibl. publ. v. infra, n. 14 de illa oratione. - Homiliæ in quinque
6. Περὶ ἐνυπνίων. Pag. 132-58. De insomniis liber, quem epist. 154 ad Hypatiam mittens, his verbis
describit : Θάτερον δὲ Θεὸς καὶ ἐπέταξεν καὶ ἀνέκρινεν, ὄ τῇ φανταστικῇ φύσει χαριστήριον ἀνατέθειται.
Ἐσκεπται δὲ ἐν αὐτῷ περὶ τῆς εἰδωλικῆς ἀπάσης ψυχῆς, καὶ ἔτερα ἄττα προκεχείρισται δόγματα τῶν οὕπω
φιλοσοφηθέντων Ἐλλησι. Meminit Nicephorus aIv, 55. Ab deorum cultore adhuc scriptum esse nec ne-
gavetim cum Caveo, nec cum aliis viris doctis præfracte affirmaverim, licet in hanc sententiam ani-
mus magis inclinet, atque id a Nicephoro Gregora etiam videatur probati, qui hunc librum Græco com-
mentario illustravit inscripsitque Τheodoro Metochitæ, Magno Logothetæ, ut e mss. Cæsareis regiisque
πρῶτον μέρος τὸ μέχρι τοῦ κατὰ τὸν λύκον αἰνίγμα-
τος (p. 115) ἀνεγγνώσθη, καθʼ ὅν μάλιστα καιρὸν ὁ
χείρων ἐκράτει τῇ στάσει περιγενόμενος. Προσυφάν-
θη δὲ τὸ ἐπόμενον μετὰ τὴν κάθοδον...
.. πραττο-
μένης οὖν ἤδη τῆς τυραννικῆς καθαιρέσεως, συε-
προηλθεν ὁ λόγος τοῖς πράγμασιν. Per Osirin in-
telligitur Aurelianus, Τauri præfecti filius in
consulatu A. C. 40 Cainæ prælatus. Per Τypho-
nem Gainas, qui Gothis suis unice favit, et sedi-
tione ( de qua Zosimus lib. v, c. 19) excitata, Au-
relianum exsilio affecit, non diu post cum magna
gloria iterum revocatum, ut narrat Socrates v, i.
Τauri prælecti mentio apnd Ammianum Marcel-
linum xxu, 3, et Sulpitium Severum lib. II, cap.
E6, etc. Consulatum gessit A. C. 561. Hujus filius
fuit ille Aurelianus, qui et ipse filium habuit Τau
rum nomine, quem τὰς ἀγαθὰς ωμαίων ἐλπίδας
appellat Synesius epist. 31. Προνοίας divinæ me-
minit in epistola 34, ad Aurelianum.