PG 66, col. 1626
ὡς ἐχθρὸν ὀρᾷν· πάντα δὲ ἄνθρωπον πλησίον ἡγεῖ- qui in adversitate, in periculis, in vitæ discrimine
σθαι τὸν εὐεργεσίας δεόμενον, κᾶν τε ἐθνικὸς ἢ, versatur, necis patratæ reus habctur et omnium
κἂν τε Ἰουδαῖος. Τούτῳ γοῦν τῷ τρόπῳ, καὶ τόν accusationem subit; atque re ipsa ostendit Sama-
τε ἱερέα, καὶ τὸν Λευῖτην τοὺς μὴ εὖ ποιήσαντας ritam licet ethnicum humaniorem sacerdote aut
τὸν ὑπὸ τῶν ληστῶν τετραυματισμένον ἀποδείκνυ- Ievita erga Judæam Hierosolymis profectum fuisse,
σιν, οὐ πλησίον ὄντας, ἀλλʼ ἀλλοτρίους μᾶλλον, καὶ idque confiteri legisperitum adigit, ita ut sine dis -
φονεῖς καὶ ἐχθρούς· παντὶ γὰρ τῷ ἔν τινι πόνῳ, ἢ crimine omnibus bene faciat ac diligat quicunque
κινδύνῳ, ἢ φόνῳ βοηθεῖν δυναμένῳ. καὶ μὴ βοηθὸν ejusdem naturæ particeps est. « Sic, inquit, facito,
καὶ οὐδεὶς ὅς οὐ τοὺς τοιούτους ἐσχάτως μέμφεται· καὶ μέντοι τῷ λόγῳ τούτῳ, καὶ τὸν ἐθνικὸν Σαμα-
ρεῖτην φιλανθρωπότερον τοῦ ἱερέως καὶ Λεῖτου, ἐπὶ τὸν ἐξ Ἰερουσαλὴμ καταβαίνοντα Ἰουδαῖον πείθει
καὶ τὸν νομικὸν ἀνομολογῆσαι, μᾶλλον δὲ πλησίον καὶ μηδένα διαιρεῖν, ἀπλῶς δὲ πάντα εὐεργετεῖν καὶ
oAN. GEORCII ΚΚR AINGIRI
τ
NO
AD XV NESII EENCOMII8 CΑ. ν « -
srprὴ7 »
εἰσιν εὐγενείας προστάται. Ἐχει δὲ κέρδος ὅ τι ἂν
αὐτῷ λάθρα χαρίσωμαι· καὶ πολλὰ της σπουδαίας
μερίδος εἰσήνεγκα (codd. Lips. et Monac. 476, c.
editt. Ald. et Naogeorg., atque marg. Morell. x-
hibent συνεισήνεγκα. quod præferendum videtur).
Ἀν μὲν οὖν καὶ σοὶ δοκῇ, κοίνωσαι (cod. Mon. 490,
acribit κοίνωσον) τὸν λόγον τοῖς Ἐλλησιν· ἀποψηφι-
αθεὶς δʼ ἐπανίτω παρὰ τὸν πέμψαντα. Cæterum vid.
quæ de ingeniosissimo ac lepidissimo hoc nostri
libello docte accurateque nuper disputavit vir erudit.
Cmilius Τheodorus Clausen in Comment. de Sy-
nesio philosopho, ibyyæ JPentapoleos metropolita,
quæ prodiit lafuiæ 1831, 8
cAPIT Rtuu8.
(3) Δθωνι τῷ χρυσῷ τὴν γλῶτταν. ὕe Dione Pru-
sæo, ob insignia linguæ ornamenta Χρυσοστόμῳ
(s. χρυσῷ τὴν γλῶτταν, ef. Τhmist. or. v, p. 63 Ο)
appellato (vd. Pabric. Bibt. Cræc., vol. V. p. ἐ22
sq., ed. HarlesC), r
ui imperants Cæsare Τrajano
loruit. ipse noster in Dion., pag. 3ῦ, C, ita judicat ι
Ἡμῖν δὲ ὁ Δίων τῇ μὲν περιβολῇ τῆς γλώττης, ἢν
χρυσῆν εἶχεν, ὥσπερ καὶ λέγεται, σοφιστὴς ἔστω διὰ
πάντων των ἑαυτοῦ, εἴ τις ἀξιοῖ τὴν ἐπιμέλειαν τῆς
φωνῆς σοφιστικὸν ἀγώνισμα οἴεσθαι. Τheodor. Me-
tochit. Miscell., p. 7ε3: Ἐοικε δὲ καὶ Δίων ὁ Πρου-
σαεὺς, ὅν ἐπʼ εὐφωνίᾳ τοσοῦτον ἐθαύμασαν, ωστε
καὶ χρυσοῦν τὴν γλῶτταν καλεῖν, Ἐλληνες, το τʼ
αὐτὸ ξυνεωρακὼς, ὄ νῦν φαμεν, καὶ οἴκοθεν, οἶμαι,
πεπειραμένος. - Mox in Venet. A, po κόμης per-
peram scribitur κώμης.
(4) Οβτω δή τι λαμπρόν. Sic codd. mei omnes.
Vulg. δῆτα. Herodot. m, 12, Λἰ δὲ τῶν ἀἰγυπτίων
(sc. κεφαλαὶ εἰσὶν) οὕτω δή τι ίσχυραὶ, μόγις ἀν
λίθῳ παίσας δαῤῥήξειας. Cf. Boissonad. ad unap.,
p. 557, imerprett. ad heocrit. Id. αν, 83, p ἐ20,
ed.Riessl., Behher. Spec. Philostr.,p.β5 sq.,Jacobs.
ad Philostrat. Sen. image., p. 454, et indic. ad
Agath. p. 415, ed. Niebuhr. Nostr hæc verba lau-
dans Τhomas Mag., p. i65, habet δήτοι, conlusone
frequentissima. Vid. Heindorf. ad lat. Phædr.,
p. α37.
σθαι τὸν εὐεργεσίας δεόμενον, κᾶν τε ἐθνικὸς ἢ, versatur, necis patratæ reus habctur et omnium
κἂν τε Ἰουδαῖος. Τούτῳ γοῦν τῷ τρόπῳ, καὶ τόν accusationem subit; atque re ipsa ostendit Sama-
τε ἱερέα, καὶ τὸν Λευῖτην τοὺς μὴ εὖ ποιήσαντας ritam licet ethnicum humaniorem sacerdote aut
τὸν ὑπὸ τῶν ληστῶν τετραυματισμένον ἀποδείκνυ- Ievita erga Judæam Hierosolymis profectum fuisse,
σιν, οὐ πλησίον ὄντας, ἀλλʼ ἀλλοτρίους μᾶλλον, καὶ idque confiteri legisperitum adigit, ita ut sine dis -
φονεῖς καὶ ἐχθρούς· παντὶ γὰρ τῷ ἔν τινι πόνῳ, ἢ crimine omnibus bene faciat ac diligat quicunque
κινδύνῳ, ἢ φόνῳ βοηθεῖν δυναμένῳ. καὶ μὴ βοηθὸν ejusdem naturæ particeps est. « Sic, inquit, facito,
καὶ οὐδεὶς ὅς οὐ τοὺς τοιούτους ἐσχάτως μέμφεται· καὶ μέντοι τῷ λόγῳ τούτῳ, καὶ τὸν ἐθνικὸν Σαμα-
ρεῖτην φιλανθρωπότερον τοῦ ἱερέως καὶ Λεῖτου, ἐπὶ τὸν ἐξ Ἰερουσαλὴμ καταβαίνοντα Ἰουδαῖον πείθει
καὶ τὸν νομικὸν ἀνομολογῆσαι, μᾶλλον δὲ πλησίον καὶ μηδένα διαιρεῖν, ἀπλῶς δὲ πάντα εὐεργετεῖν καὶ
oAN. GEORCII ΚΚR AINGIRI
τ
NO
AD XV NESII EENCOMII8 CΑ. ν « -
srprὴ7 »
εἰσιν εὐγενείας προστάται. Ἐχει δὲ κέρδος ὅ τι ἂν
αὐτῷ λάθρα χαρίσωμαι· καὶ πολλὰ της σπουδαίας
μερίδος εἰσήνεγκα (codd. Lips. et Monac. 476, c.
editt. Ald. et Naogeorg., atque marg. Morell. x-
hibent συνεισήνεγκα. quod præferendum videtur).
Ἀν μὲν οὖν καὶ σοὶ δοκῇ, κοίνωσαι (cod. Mon. 490,
acribit κοίνωσον) τὸν λόγον τοῖς Ἐλλησιν· ἀποψηφι-
αθεὶς δʼ ἐπανίτω παρὰ τὸν πέμψαντα. Cæterum vid.
quæ de ingeniosissimo ac lepidissimo hoc nostri
libello docte accurateque nuper disputavit vir erudit.
Cmilius Τheodorus Clausen in Comment. de Sy-
nesio philosopho, ibyyæ JPentapoleos metropolita,
quæ prodiit lafuiæ 1831, 8
cAPIT Rtuu8.
(3) Δθωνι τῷ χρυσῷ τὴν γλῶτταν. ὕe Dione Pru-
sæo, ob insignia linguæ ornamenta Χρυσοστόμῳ
(s. χρυσῷ τὴν γλῶτταν, ef. Τhmist. or. v, p. 63 Ο)
appellato (vd. Pabric. Bibt. Cræc., vol. V. p. ἐ22
sq., ed. HarlesC), r
ui imperants Cæsare Τrajano
loruit. ipse noster in Dion., pag. 3ῦ, C, ita judicat ι
Ἡμῖν δὲ ὁ Δίων τῇ μὲν περιβολῇ τῆς γλώττης, ἢν
χρυσῆν εἶχεν, ὥσπερ καὶ λέγεται, σοφιστὴς ἔστω διὰ
πάντων των ἑαυτοῦ, εἴ τις ἀξιοῖ τὴν ἐπιμέλειαν τῆς
φωνῆς σοφιστικὸν ἀγώνισμα οἴεσθαι. Τheodor. Me-
tochit. Miscell., p. 7ε3: Ἐοικε δὲ καὶ Δίων ὁ Πρου-
σαεὺς, ὅν ἐπʼ εὐφωνίᾳ τοσοῦτον ἐθαύμασαν, ωστε
καὶ χρυσοῦν τὴν γλῶτταν καλεῖν, Ἐλληνες, το τʼ
αὐτὸ ξυνεωρακὼς, ὄ νῦν φαμεν, καὶ οἴκοθεν, οἶμαι,
πεπειραμένος. - Mox in Venet. A, po κόμης per-
peram scribitur κώμης.
(4) Οβτω δή τι λαμπρόν. Sic codd. mei omnes.
Vulg. δῆτα. Herodot. m, 12, Λἰ δὲ τῶν ἀἰγυπτίων
(sc. κεφαλαὶ εἰσὶν) οὕτω δή τι ίσχυραὶ, μόγις ἀν
λίθῳ παίσας δαῤῥήξειας. Cf. Boissonad. ad unap.,
p. 557, imerprett. ad heocrit. Id. αν, 83, p ἐ20,
ed.Riessl., Behher. Spec. Philostr.,p.β5 sq.,Jacobs.
ad Philostrat. Sen. image., p. 454, et indic. ad
Agath. p. 415, ed. Niebuhr. Nostr hæc verba lau-
dans Τhomas Mag., p. i65, habet δήτοι, conlusone
frequentissima. Vid. Heindorf. ad lat. Phædr.,
p. α37.