PG 66, col. 25
iisque religiose usos esse, neque dubito quin apud Α tur infra inter Theod. fragmenta in Joannem, pu-
eos non solum innumera Theodori fragmenta, ve- blicijuris factum est (Assemaui Bibl. 0r. lll, ι,
aditus ut nobis tandem aliquando detur optandum
est. Ad hoc enim usque tempus unum tantum, quod argumentum in quinque genera dispescui , dicen-
sciam, fragmentum Syriacum, quod Latine exhibe— dum.
CAPUT Ι.
DE DUOBUS τιιιιουοιιι LIBRI
Quaestio de allegorica Scriptum sacra: interpre.
tatioue, qua: iam antea mota erat, Theodori etiam
atate et fructuosius quidem agitata est. Nimirum Β quinque tomos adversus allegoricos (v. etiam p. l9,
cum allegorica interpretatio pluribus doctoribus
Christianis ideo maxime se probasset, quod ita du-
biis Scr. 8. locis honorem adjicere liceret, qui al-
legoriarum usus primo cautius in auxilium voca-
batur, sensim ac paulatim latius vagabatur, usque
dum Origenes allegoricas rationes accuratius il-
lustrare conaretur. Quanquam vero jam tum inter-
dum intellectum est, quam dubia atque infirma
ratio Origeniana esset, neque Origenes tamen satis
accurate refutatus est, nihil enim egit Nepos suo
Ἐλέγχφ ἀλληγοριστῶν (cf. Euseb. Η. e. vn, 24),
neque melius allegoriarum ratio enucleata. lmo
posteriores Patres Graeci , etsi non ea qua Origenes
licentia in Scr. 8. grassabantur, in universum ta-
men Origenem plus minus secuti sunt. At contra- C salva veritate historica, typicum etiam sensum in
riam plane rationem inierunt Patres quidem Anc
tiocheni, qui exegeticam formulam a Patribus (An-
tiochenis) acceptam ratione et via ita excoluerunt,
ut jam ab illis-interpretibus plane distarent. Non
licet quidem accuratius enarrare, quae temporum
decursu Antiochiae Scr. S. fuerit interpretatio, pro-
babiliter tamen conjicias, cum priores ipsum N. Τ.
secuti plerumque historicam explicationem iniis-
sent, nec prorsus tamen allegorias repudiassent,
Eusebium Emes., Diodorum Tars. et magis etiam
Theodorum allegoriis plane rejectis historice Scr.
8. exposuisse. Ita vero ne de auctoritate Scr. 8.
detraherent ac doctrina Christianae damnum affer-
rent, ad typicam interpretandi rationem confuge-
runt, non quidem ab se inventam illam, accuratius Ῐ)
tamen explicatam. Jam non arduum erat edisserere
quam arcta esset ν. Τ. cum rebus Christianis ne-
cessitas. Caeterum jam ex his intelligas, qui Theo-
, dorus cum de V. Τ. in universum, tum de auctori-
tate nonnullorum eius librorum liberalius sentire
potuerit, imo debuerit.
Theodorus singulari eoque satis amplo libro al-
_(a) Sac-rat. HLe. νι. '5 :A‘Ftikt?) τῷ γράμματι τῶν
eam rspogéxwv Γραφῶν ’τὰς (lamellae-afaer ὲκτρε-
υειων προσεχων ι ραφων τας υεω ta; αυτων εκτρε-
δευόμενος. Pari modo de Diodoro gazam. Η. ε. γιιι,
eos non solum innumera Theodori fragmenta, ve- blicijuris factum est (Assemaui Bibl. 0r. lll, ι,
aditus ut nobis tandem aliquando detur optandum
est. Ad hoc enim usque tempus unum tantum, quod argumentum in quinque genera dispescui , dicen-
sciam, fragmentum Syriacum, quod Latine exhibe— dum.
CAPUT Ι.
DE DUOBUS τιιιιουοιιι LIBRI
Quaestio de allegorica Scriptum sacra: interpre.
tatioue, qua: iam antea mota erat, Theodori etiam
atate et fructuosius quidem agitata est. Nimirum Β quinque tomos adversus allegoricos (v. etiam p. l9,
cum allegorica interpretatio pluribus doctoribus
Christianis ideo maxime se probasset, quod ita du-
biis Scr. 8. locis honorem adjicere liceret, qui al-
legoriarum usus primo cautius in auxilium voca-
batur, sensim ac paulatim latius vagabatur, usque
dum Origenes allegoricas rationes accuratius il-
lustrare conaretur. Quanquam vero jam tum inter-
dum intellectum est, quam dubia atque infirma
ratio Origeniana esset, neque Origenes tamen satis
accurate refutatus est, nihil enim egit Nepos suo
Ἐλέγχφ ἀλληγοριστῶν (cf. Euseb. Η. e. vn, 24),
neque melius allegoriarum ratio enucleata. lmo
posteriores Patres Graeci , etsi non ea qua Origenes
licentia in Scr. 8. grassabantur, in universum ta-
men Origenem plus minus secuti sunt. At contra- C salva veritate historica, typicum etiam sensum in
riam plane rationem inierunt Patres quidem Anc
tiocheni, qui exegeticam formulam a Patribus (An-
tiochenis) acceptam ratione et via ita excoluerunt,
ut jam ab illis-interpretibus plane distarent. Non
licet quidem accuratius enarrare, quae temporum
decursu Antiochiae Scr. S. fuerit interpretatio, pro-
babiliter tamen conjicias, cum priores ipsum N. Τ.
secuti plerumque historicam explicationem iniis-
sent, nec prorsus tamen allegorias repudiassent,
Eusebium Emes., Diodorum Tars. et magis etiam
Theodorum allegoriis plane rejectis historice Scr.
8. exposuisse. Ita vero ne de auctoritate Scr. 8.
detraherent ac doctrina Christianae damnum affer-
rent, ad typicam interpretandi rationem confuge-
runt, non quidem ab se inventam illam, accuratius Ῐ)
tamen explicatam. Jam non arduum erat edisserere
quam arcta esset ν. Τ. cum rebus Christianis ne-
cessitas. Caeterum jam ex his intelligas, qui Theo-
, dorus cum de V. Τ. in universum, tum de auctori-
tate nonnullorum eius librorum liberalius sentire
potuerit, imo debuerit.
Theodorus singulari eoque satis amplo libro al-
_(a) Sac-rat. HLe. νι. '5 :A‘Ftikt?) τῷ γράμματι τῶν
eam rspogéxwv Γραφῶν ’τὰς (lamellae-afaer ὲκτρε-
υειων προσεχων ι ραφων τας υεω ta; αυτων εκτρε-
δευόμενος. Pari modo de Diodoro gazam. Η. ε. γιιι,