PG 67, col. 637
In English: The Ecclesiastical History of Socrates Scholasticus 3.23
Χριστιανῶν Ἰουλιανὸς συνέθηκε, καὶ ὡς εἴη ἐν αὖε·
τοῖς γέλωτα καὶ φλήναφον ἀποδείξας τάς Χριστιανῶν
βίϐλους. Ei μέν οὖν τά ἄλλα τοῦ βασιλέως ὀ σοφιστὴς
ἐνεγκωμίαζεν, ἡσύχως ἂν ἐπὶ τά ἐχόμενα τῆς ίστο-
ρίας ἐϐάδιζον. Ἐπειδὴ δέ ὡς δεινὸς ῥήτωρ, τῇ μνήμῃ
τῶν Ἰουλιανοῦ βιϐλίων τοῦ Χριστιανισμοῦ καθάπτε-
ται, διατοῦτο εἰπεῖν καὶ ἡμεῖς ὀλίγα περὶ τούτων
προαιρούμεθα, πρότερον θέντες αὑτοῦ τὰ ῥήματα.
Sed quoniam utpote orator vehemens, occasione librorum Juliani, Christianam religionem perstringit ι
nos quoque pauca de hac re dicere constituimus, verbis illius prius in medium adductis.
ΚΕΦΛΛ. Kl".
Πρὸς Λιϐάνιον τᾲς tros-awth ἀντιλογία περὶ
Ἰουλιανοῦ.
Τοῦ χειμῶνος, φησὶ,τάς νύκτας ἐκτείνοντος, ἐπι-
θέμενος ὁ βασιλεὺς ταῖς βίϐλοις, αἲ τὸν ἐκ Παλαιστί-
νης ἄνθρωπον, Θεόν τε καὶ Θεοῦ παῖδα ποιοῦσι, μάχῃ
τε μακρᾷ καὶ ἐλέγχων ἰσχύϊ γέλωτα ἀποφήνας καὶ
φλήναερον τά τιμώμενα , σοφώτερος ἐν τοῖς αὐτοῖς
δέδεικται τοῦ Τυρίου γέροντος. Ἶλεως δὲ οὗτος ὁ Τύ-
ριος εῐη, καὶ δέχοιτο εὐμενῶς τὸ ῥηθὲν ὡς ἂν
υίέως ἡττώμενος (76). Ταῦτα μὲν τά ῥήματα τοῦ
σοφιστοῦ Λιϐανίου. Ἐγὼ δὲ σοφιστὴν μὲν αὑτὸν ἄρι-
στον γενέσθαι φημί ο ἐπίσταμαί τε (77) ὡς εί μὴ εἴη
τῷ βασιλεῖ κατά τὴν θρησκείαν ὁμόδοξος, πάντα ἂν
αὑτὸν εἶπεν ὅσα οἱ Χριστιανοὶ λέγουσι, καὶ ὡς είκὸς,
ἅτε σοφιστὴν ὄντα, μεγαλύναι τά λεγόμενα. Ἐπεὶ καὶ
είς Κῶνστάντιον ’ζῶντα μὲν ἐπαίνοῖδς ἔγραφεν ο τε· c
λευτήσαντος δὲ ὕϐρεις ι μεστάς;ἐγκλη μάτων κατέχεεν.
Ὥστε εί κού⁵ Πορφύριος ἦν βασιλεὺς, προκρίνειν τὰ
ἐκείνου βιϐλία τῶν Ἰουλιανοῢ ⁸ καὶ εί Ἰουλιανὸς ἦν
σοφιστὴς, εἶπεν ἂν καὶ αὑτὸν κακὸν σοφιστὴν, ὡς καὶ
Ἑκηϐόλιον ἐν τῷ ἐπιταφίῳ ’1ουλιανοῦ. Ἐπεὶ οὖν
ἐκεῖνος καὶ⁸ ὡς ὁμόδοξος καὶ ὡς σοφιστὴς, καὶ φίλος
τῷ βασιλεῖ, ὅσα ἐδόκει αὑτῷ διεξῆλθε, καὶ ἡμεῖς πρὸς
τά ὑπ’ αὑτοῦ γραφέντα, κατὰ δύναμιν ἀπαντήσω-
μεν. Πρῶτον μὲν γάρ φησιν, αὑτὸν ἐπιθέσθαι ταῖς
βίϐλοις, τοῦ χειμῶνος τάς νύκτας ἐκτείνοντος. Τὸ
δέ ἐπιθέσθαι σημαίνει.ὂτι ἔργον ἔθετο ψόγον γράψαι,
ὡς ἔθος τοῖς σοφισταῖς ποιεῖν ἐν τῇ τῶν νέων εἰσ-
αγωγῇ. Πάλαι γάρ τὰς βίϐλους ἐπίστατο, τότε δέ ἐπ-
έθετο. Καὶ μάχῃ μακρᾷ σχολάσας, οὐχ ὦς φησι Λι-
ϐάνιος, ἐλέγχων ἰσχύϊ, ἀλλά ’ἀσθενείᾳ τοῦ ἀληθοῦς,
τὰ καλῶς ἐαυτοίς ἡσφαλισμένα (78) , ὡς φιλοσκώ-
ι VALESII ANNOTATIONES.
(76) Ἀν υἱῷ ἡττώμενοι. In optimis codicibus
Florentino et Slortiano legitur: ᾡς ᾂν υἱῴ ἡττώ-
μενος, Verum in ipsa oratione Libanii, quani ma-
nuscriptam legimus. scriptum gest ὡς ἂν υίέως
ἡττώμενος, quod magis placet. Porro hate Libanii
oratio funebris de laudibus imperatoris Juliani,
edita quidem est a Morello in secundo torno ope-
rum ejusdem Libanii, sed corruptissima. Nanf et
transpositione duorum quaternionum insigniter
[redata est : et praeterea aliquot paginarumlacuna
laborat. Sed no's ipsam quidem transpositionem
VARIORU'M.
ι Τελευτήσαντος δὲ ὕϐρεις. ln hac ipsa de laut
τοῖς γέλωτα καὶ φλήναφον ἀποδείξας τάς Χριστιανῶν
βίϐλους. Ei μέν οὖν τά ἄλλα τοῦ βασιλέως ὀ σοφιστὴς
ἐνεγκωμίαζεν, ἡσύχως ἂν ἐπὶ τά ἐχόμενα τῆς ίστο-
ρίας ἐϐάδιζον. Ἐπειδὴ δέ ὡς δεινὸς ῥήτωρ, τῇ μνήμῃ
τῶν Ἰουλιανοῦ βιϐλίων τοῦ Χριστιανισμοῦ καθάπτε-
ται, διατοῦτο εἰπεῖν καὶ ἡμεῖς ὀλίγα περὶ τούτων
προαιρούμεθα, πρότερον θέντες αὑτοῦ τὰ ῥήματα.
Sed quoniam utpote orator vehemens, occasione librorum Juliani, Christianam religionem perstringit ι
nos quoque pauca de hac re dicere constituimus, verbis illius prius in medium adductis.
ΚΕΦΛΛ. Kl".
Πρὸς Λιϐάνιον τᾲς tros-awth ἀντιλογία περὶ
Ἰουλιανοῦ.
Τοῦ χειμῶνος, φησὶ,τάς νύκτας ἐκτείνοντος, ἐπι-
θέμενος ὁ βασιλεὺς ταῖς βίϐλοις, αἲ τὸν ἐκ Παλαιστί-
νης ἄνθρωπον, Θεόν τε καὶ Θεοῦ παῖδα ποιοῦσι, μάχῃ
τε μακρᾷ καὶ ἐλέγχων ἰσχύϊ γέλωτα ἀποφήνας καὶ
φλήναερον τά τιμώμενα , σοφώτερος ἐν τοῖς αὐτοῖς
δέδεικται τοῦ Τυρίου γέροντος. Ἶλεως δὲ οὗτος ὁ Τύ-
ριος εῐη, καὶ δέχοιτο εὐμενῶς τὸ ῥηθὲν ὡς ἂν
υίέως ἡττώμενος (76). Ταῦτα μὲν τά ῥήματα τοῦ
σοφιστοῦ Λιϐανίου. Ἐγὼ δὲ σοφιστὴν μὲν αὑτὸν ἄρι-
στον γενέσθαι φημί ο ἐπίσταμαί τε (77) ὡς εί μὴ εἴη
τῷ βασιλεῖ κατά τὴν θρησκείαν ὁμόδοξος, πάντα ἂν
αὑτὸν εἶπεν ὅσα οἱ Χριστιανοὶ λέγουσι, καὶ ὡς είκὸς,
ἅτε σοφιστὴν ὄντα, μεγαλύναι τά λεγόμενα. Ἐπεὶ καὶ
είς Κῶνστάντιον ’ζῶντα μὲν ἐπαίνοῖδς ἔγραφεν ο τε· c
λευτήσαντος δὲ ὕϐρεις ι μεστάς;ἐγκλη μάτων κατέχεεν.
Ὥστε εί κού⁵ Πορφύριος ἦν βασιλεὺς, προκρίνειν τὰ
ἐκείνου βιϐλία τῶν Ἰουλιανοῢ ⁸ καὶ εί Ἰουλιανὸς ἦν
σοφιστὴς, εἶπεν ἂν καὶ αὑτὸν κακὸν σοφιστὴν, ὡς καὶ
Ἑκηϐόλιον ἐν τῷ ἐπιταφίῳ ’1ουλιανοῦ. Ἐπεὶ οὖν
ἐκεῖνος καὶ⁸ ὡς ὁμόδοξος καὶ ὡς σοφιστὴς, καὶ φίλος
τῷ βασιλεῖ, ὅσα ἐδόκει αὑτῷ διεξῆλθε, καὶ ἡμεῖς πρὸς
τά ὑπ’ αὑτοῦ γραφέντα, κατὰ δύναμιν ἀπαντήσω-
μεν. Πρῶτον μὲν γάρ φησιν, αὑτὸν ἐπιθέσθαι ταῖς
βίϐλοις, τοῦ χειμῶνος τάς νύκτας ἐκτείνοντος. Τὸ
δέ ἐπιθέσθαι σημαίνει.ὂτι ἔργον ἔθετο ψόγον γράψαι,
ὡς ἔθος τοῖς σοφισταῖς ποιεῖν ἐν τῇ τῶν νέων εἰσ-
αγωγῇ. Πάλαι γάρ τὰς βίϐλους ἐπίστατο, τότε δέ ἐπ-
έθετο. Καὶ μάχῃ μακρᾷ σχολάσας, οὐχ ὦς φησι Λι-
ϐάνιος, ἐλέγχων ἰσχύϊ, ἀλλά ’ἀσθενείᾳ τοῦ ἀληθοῦς,
τὰ καλῶς ἐαυτοίς ἡσφαλισμένα (78) , ὡς φιλοσκώ-
ι VALESII ANNOTATIONES.
(76) Ἀν υἱῷ ἡττώμενοι. In optimis codicibus
Florentino et Slortiano legitur: ᾡς ᾂν υἱῴ ἡττώ-
μενος, Verum in ipsa oratione Libanii, quani ma-
nuscriptam legimus. scriptum gest ὡς ἂν υίέως
ἡττώμενος, quod magis placet. Porro hate Libanii
oratio funebris de laudibus imperatoris Juliani,
edita quidem est a Morello in secundo torno ope-
rum ejusdem Libanii, sed corruptissima. Nanf et
transpositione duorum quaternionum insigniter
[redata est : et praeterea aliquot paginarumlacuna
laborat. Sed no's ipsam quidem transpositionem
VARIORU'M.
ι Τελευτήσαντος δὲ ὕϐρεις. ln hac ipsa de laut