PG 67, col. 77
In English: The Ecclesiastical History of Socrates Scholasticus 1.9
ἐφάνη συντρέχειν τοῖς ὑφ’ ἡμῶν αὐτῶν ἐν τῇ προεκτε-
Θείσῃ πίστει ὡμολογημένοις. Τοιαῦτα μὲν δ τοῦ
Παμφίλου Εὐσέϐιος είς τὴν Παλαιστίνης Καισάρειαν
διεπέμψατο. Καὶ τῇ ’Δλεξανδρέων δὲ Ἐκκλησίᾳ,
καὶ τοῖς ἐν Αἰγύπτῳ καὶ Λιδύη καὶ Πενταπόλει,
κοινῇ ψήφῳ τάδε ἠ σύνοδος ἔγραψεν·
prorsus cum illis convenire, quae. nos ipsi in fide primum a nobis exposita confessi fueramus. Hujus-
modi litteras Eusebius Pamphili Cesaream Palaestina: direxit. Alexandrina: vero Ecclesia, et cunctis
in Egypto et Libya ac Pentapoli degentibus, ipsa synodus communi sententia ita scripsit :
ΚΕΦΛΛ. Θ¹.
Ἐπιστολὴ ,τῆς avg-odor), ξεερι ὧν ὥρισεν-ἠ σύν-
οδος ο καὶ ὡς καθῃρέθη Ἀρειος καὶ οἱ ὁμοφρο-
νοῦντες αὐτῷ.
Τῇ ἁγίᾳ Θεοῦ χάριτι, καὶ μεγάλῃ ’Δλεξανδρέων
Ἐκκλησία, καὶ τοῖς κατ’ Αἴγυπτον, καὶ Λιϐύην καὶ
ηεντάπολιν ἀγαπητοῖς ἀδελφοῖς, οι ἐν Νικαίᾳ συν-
αχθέντες, καὶ τὴν μεγάλην καὶ ἁγίαν σύνοδον συγ-
κροτήσαντες ἐπίσκοποι, ἐν Κυρίῳ χαίρειν.
Ἐπειδὴ τῆς τοῦ Θεοῦ χάριτος, καὶ τοῦ θεοφιλε-
στάτου βασιλέως Κωνσταντίνου συναγαγόντος ἡμᾶς ἐκ
διαφόρων πόλεών τε καὶ ἐπαρχιῶν, μεγάλη καὶ ἁγία
σύνοδος ἐν Νίκαια συνεκροτήθη, ἐξ ἅπαντος ἀναγ-
καῖον ἐφάνη, παρὰ τῆς ἱερᾶς συνόδου καὶ πρὸς ὑμᾶς
ἐπιστεῖλαι γράμματα· ἵν’ εἰδέναι ἔχοιτε, τίνα μὲν
ἐκινήθη καὶ ἐξητάσθη, τίνα δὲ ἔδοξε καὶ ἐκρατύνθη.
Πρῶτον μὲν οὖν ἐξ ἁπάντων ἐξητάσθη τὰ κατὰ τὴν
ὰσὲὃειαν καὶ τὴν παρανομίαν Ἀρείου καὶ τῶν
σῦν αὐτῷ, ἐπὶ παρουσίᾳ τοῦ Θεοφιλεστάτου βασι-
λέως Κωνσταντίνου ° καὶ παμψηφεὶ ἔδοξεν ἀναθεμα-
τισθῆναι τὴν ἁσεΰῆ αὐτοῦ δόξαν, καὶτὰ ῥήματα καὶ
τὰ ὀνόματα τὰ βλάσφημα, οἷς ἐκέχρητο βλασφη-
μῶν, τὸν Υίδν τοῦ Θεοῦ λέγων ἐξ οὐκ ὄντων, καὶ
εἷναί ποτε ὅτε οὐκ ἦν · καὶ αὑτεξουσιότητι κακίας καὶ
ἀρετῆς δεκτικὸν τὸν Υίὸν τοῦ Θεοῦ λέγοντος (52), καὶ
κτίσμα καὶ ποίημα ὀνομάζοντος, ἅπαντα ἀνεϐε-
μᾶτισεν ὴ ἁγία σύνοδος, οὐδὲ ὅσον ἀκοῦσαι τῆς ἀσε-
εοῦς δόξης ἦ ἀπονοίας καὶ τῶν βλασφήμων ῥημάτων,
ανασχομένη. Καὶ τὰ μὲν κατ’ ἐκείνου οἵου τέλους τε-
rimus, πάντως ἢ ἀκηκόατε ἢ ἀκούσεσθε, ἵνα μὴ
δόξωμεν ἐπεμδαίνειν ἀνδρὶ δι’ οἰκείαν ἁμαρτίαν ἄξια
τὰ ἐπίχειρα κομισαμένῳ. Τοσοῦτον δὲ ἴσχυσε αὐτοί
ἡ ἀσέϐεια ὡς καὶ⁸ παραπολέσαι Θεωνᾶν ἀπὺ Μαρ-
μρικῆς, καὶ Σεκοῦνδον ἀπὸ Πτολεμαΐδος. Τῶν γὰρ
αὐτῶν κάκεῖνοι τετυχήκασιν. Ἀλλ’ ἐπειδὴ ἠ ¹τοί
Θεοῦ χάρις, τῆς μὲν κακοδοξίας ἐκείνηςτκαὶ ἀσεϐείας
καὶ τῆς βλασφημίας, καὶ τῶν προσώπων τῶν τολμηι
σάντων διάστασιν καὶ διαίρεσιν ποιήσασθαι τοῦ εἰρη-
νευομὲνου ἄνωθεν λαοῦ, ἠλευθέρωσεν ἡμᾶς· ἐλείπετε
δὲ τὸ κατά τὴν προπέτειαν Μελιτίου, καὶ τῶν ὑπ
(52) τὸν nar τοῦ Θεοῦ λέγοντος, Exstat haec
epist—oile- a’pudv'l'heodoritum inlibro primo Historia ν praecedenti periodq. blugcodic‘e quoque-ligonisll‘l‘la-
éEéiééiisEi’cé: aliquotinlocisdiscrepans ab editione deesthverbum λέγοντοςὶει-ηαορ sequitur ὀνομά-
§E§ii§il§§u§ffiéddofiidévocem imm. cum se-
Θείσῃ πίστει ὡμολογημένοις. Τοιαῦτα μὲν δ τοῦ
Παμφίλου Εὐσέϐιος είς τὴν Παλαιστίνης Καισάρειαν
διεπέμψατο. Καὶ τῇ ’Δλεξανδρέων δὲ Ἐκκλησίᾳ,
καὶ τοῖς ἐν Αἰγύπτῳ καὶ Λιδύη καὶ Πενταπόλει,
κοινῇ ψήφῳ τάδε ἠ σύνοδος ἔγραψεν·
prorsus cum illis convenire, quae. nos ipsi in fide primum a nobis exposita confessi fueramus. Hujus-
modi litteras Eusebius Pamphili Cesaream Palaestina: direxit. Alexandrina: vero Ecclesia, et cunctis
in Egypto et Libya ac Pentapoli degentibus, ipsa synodus communi sententia ita scripsit :
ΚΕΦΛΛ. Θ¹.
Ἐπιστολὴ ,τῆς avg-odor), ξεερι ὧν ὥρισεν-ἠ σύν-
οδος ο καὶ ὡς καθῃρέθη Ἀρειος καὶ οἱ ὁμοφρο-
νοῦντες αὐτῷ.
Τῇ ἁγίᾳ Θεοῦ χάριτι, καὶ μεγάλῃ ’Δλεξανδρέων
Ἐκκλησία, καὶ τοῖς κατ’ Αἴγυπτον, καὶ Λιϐύην καὶ
ηεντάπολιν ἀγαπητοῖς ἀδελφοῖς, οι ἐν Νικαίᾳ συν-
αχθέντες, καὶ τὴν μεγάλην καὶ ἁγίαν σύνοδον συγ-
κροτήσαντες ἐπίσκοποι, ἐν Κυρίῳ χαίρειν.
Ἐπειδὴ τῆς τοῦ Θεοῦ χάριτος, καὶ τοῦ θεοφιλε-
στάτου βασιλέως Κωνσταντίνου συναγαγόντος ἡμᾶς ἐκ
διαφόρων πόλεών τε καὶ ἐπαρχιῶν, μεγάλη καὶ ἁγία
σύνοδος ἐν Νίκαια συνεκροτήθη, ἐξ ἅπαντος ἀναγ-
καῖον ἐφάνη, παρὰ τῆς ἱερᾶς συνόδου καὶ πρὸς ὑμᾶς
ἐπιστεῖλαι γράμματα· ἵν’ εἰδέναι ἔχοιτε, τίνα μὲν
ἐκινήθη καὶ ἐξητάσθη, τίνα δὲ ἔδοξε καὶ ἐκρατύνθη.
Πρῶτον μὲν οὖν ἐξ ἁπάντων ἐξητάσθη τὰ κατὰ τὴν
ὰσὲὃειαν καὶ τὴν παρανομίαν Ἀρείου καὶ τῶν
σῦν αὐτῷ, ἐπὶ παρουσίᾳ τοῦ Θεοφιλεστάτου βασι-
λέως Κωνσταντίνου ° καὶ παμψηφεὶ ἔδοξεν ἀναθεμα-
τισθῆναι τὴν ἁσεΰῆ αὐτοῦ δόξαν, καὶτὰ ῥήματα καὶ
τὰ ὀνόματα τὰ βλάσφημα, οἷς ἐκέχρητο βλασφη-
μῶν, τὸν Υίδν τοῦ Θεοῦ λέγων ἐξ οὐκ ὄντων, καὶ
εἷναί ποτε ὅτε οὐκ ἦν · καὶ αὑτεξουσιότητι κακίας καὶ
ἀρετῆς δεκτικὸν τὸν Υίὸν τοῦ Θεοῦ λέγοντος (52), καὶ
κτίσμα καὶ ποίημα ὀνομάζοντος, ἅπαντα ἀνεϐε-
μᾶτισεν ὴ ἁγία σύνοδος, οὐδὲ ὅσον ἀκοῦσαι τῆς ἀσε-
εοῦς δόξης ἦ ἀπονοίας καὶ τῶν βλασφήμων ῥημάτων,
ανασχομένη. Καὶ τὰ μὲν κατ’ ἐκείνου οἵου τέλους τε-
rimus, πάντως ἢ ἀκηκόατε ἢ ἀκούσεσθε, ἵνα μὴ
δόξωμεν ἐπεμδαίνειν ἀνδρὶ δι’ οἰκείαν ἁμαρτίαν ἄξια
τὰ ἐπίχειρα κομισαμένῳ. Τοσοῦτον δὲ ἴσχυσε αὐτοί
ἡ ἀσέϐεια ὡς καὶ⁸ παραπολέσαι Θεωνᾶν ἀπὺ Μαρ-
μρικῆς, καὶ Σεκοῦνδον ἀπὸ Πτολεμαΐδος. Τῶν γὰρ
αὐτῶν κάκεῖνοι τετυχήκασιν. Ἀλλ’ ἐπειδὴ ἠ ¹τοί
Θεοῦ χάρις, τῆς μὲν κακοδοξίας ἐκείνηςτκαὶ ἀσεϐείας
καὶ τῆς βλασφημίας, καὶ τῶν προσώπων τῶν τολμηι
σάντων διάστασιν καὶ διαίρεσιν ποιήσασθαι τοῦ εἰρη-
νευομὲνου ἄνωθεν λαοῦ, ἠλευθέρωσεν ἡμᾶς· ἐλείπετε
δὲ τὸ κατά τὴν προπέτειαν Μελιτίου, καὶ τῶν ὑπ
(52) τὸν nar τοῦ Θεοῦ λέγοντος, Exstat haec
epist—oile- a’pudv'l'heodoritum inlibro primo Historia ν praecedenti periodq. blugcodic‘e quoque-ligonisll‘l‘la-
éEéiééiisEi’cé: aliquotinlocisdiscrepans ab editione deesthverbum λέγοντοςὶει-ηαορ sequitur ὀνομά-
§E§ii§il§§u§ffiéddofiidévocem imm. cum se-