PG 69, col. 689
ἐπέραστον ἀληθῶς τῇ ἀνθρώπου ψυχῇ σοφία καὶ scilicet.
γνῶσις, ἡ περὶ Θεοῦ δηλονότι.
Κυρλλου. Διδάσκων ἡμᾶς τίνα μὲν αἰτεῖν χρὴ,
τίνα δὲ ὡς ἐν προσθήκης μέρει λαμβάνεινν· αἰτήσαντι
γὰρ καλῶς τὴν σοφίαν, μετὰ δοῦναι ταύτην, τάλλα
πάντα προστέθεικεν. Ἐπείπερ αὐτός ἐστιν ὁ ἐν Εὐ-
αγγελίοις εἰπών· « Ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαντοῦ
Θεοῦ, καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα
προστεθήσεται ὑμῖν. s
Τοῦ εναι τοὺς ὀφβαλμούς σου ἡνεῳγμέτους εἰς
τόν ολκον τοῦτον,
Κυρλλου. Καὶ ἔστωσαν, φησὶν, οἱ ὀφθαλμοί σου,
καὶ τὰ ὧτά σου ἠνεῳγμένα. Εἰ δὲ μορίων, ἤτοιμελῶν,
ἡ θεία μέμνηται ραφὴ πρὸς ἡμᾶς λαλοῦσα περὶ τοῦ
Θεοῦ, ἰστέον ὅτι ἐξ ὧν ἴσμεν τε καὶ πεφύκαμεν εἶναι
πρὸς ἡμᾶς διαλέγεται· οὐ γὰρ ἦν ἐτέρως ἡμᾶς νοεῖν
ύνασθαι τὰ περὶ Θεοῦ. Aἰτία τοίνυν καὶ πρόφασις
ἀληθῶς τοῦ σωματικῶς περὶ Θεοῦ τοὺς πρὸς ἡμᾶς
ποιεῖσθαι λόγους τὴν θεόπνευστον Γραφὴν, καὶ νοῦ
καὶ γλώττης ἐν ἡμῖν ἡ πτωχεία· ἄῤρητα γὰρ παντε-
λῶς τὰ περὶ αὐτοῦ. Καὶ οὐκ ἦν συνιέναι τι τῶν
ἀναγκαίων δύτασθαι τοὺς ἐν ἀπτοῖς καὶ παχέσιν ὄντας
σώμασιν, εἰ μὴ ἐν τάξει παραδειγμάτων τὰ ἑαυτῶν
δεχόμενοι μέλη, μόλις οὕτως ἄνιμεν εἰς ἐννοίας
ἰσχνὰς τὰς περὶ Θεοῦ.
58 δὲ θασίλισσα Σαδὰ, κ. τ. λ.
Κυρίλλου, ἐκ τοῦ εἰς τόν κατὰ Aουκᾶν (1).
υνὴ βάρβαρος, μακρῶν αὐτὴν εἰργόντων διαστημά-
των, ὄκνου γέγονε κρείττων,οὐχ ἵνα χρημάτων ποιή-
σηται συλλογὴν, ἀλλʼ ἴνα ἀκούσῃ τὴν σοφίαν Σολο-
μῶντος, παραβολὰς λαλοῦντοςκαὶ αἰνίγματα, καὶ ἀν-
θρεπίνκων ἠθῶν ὑπογράφοντος κάλλη τε καὶ ψόγους.
Τότε ψκοδόμησε Σσλομὼν ὑῥηλὸν τῷ Χαμὼς st-
δώλῳ Μωάβ.
Κυρλλου. Καὶ τί ἄν γένοιτο τῶν οὕτως ἐκτόπων
πλημμελημάτων τὸ δυσαχθέστερον, τιμῆς καὶ ἀγάπης
τῆς εἰς ἕνα καὶ φύσει Θεὸν ἀξίωμα ταῖς τῶν δαιμο-
νίων ἀπονέμειν ἀγέλαις, μᾶλλον δὲ λίθοις ἀναπλάτ-
τειν καὶ ξύλοις, καὶ τούτοις οἰκοδομεῖν ναούς;
ππσεπαεππυεῖ
πἔσι τοῖς ὑπὸ τὸν νόμον ἀνδράσι μὴ κηδεύειν ἀλλο-
γενέσιν; Ἐφη γὰρ, ὅτι « Τὴν θυγατέρα σου οὐ δώσεις
τῷ υἱῷ αὐτοῦ· καὶ τὴν θυγατέρα αὐτοῦ οὐ λήψῃ τῷ
υἱῷ σου. Ἀποστήσει γὰρ τὸν υἰόν σου ἀπʼ ἐμοῦ, καὶ
πορευθεὶς λατρεύσει θεοῖς ἐτέροις. Ἀμνημονήσας
τοίνυν τῆς τοιαύτης ἐντολῆς, ταῖς τῶν ἀλλοφύλων
συνεπλέκετο θυγατράσιν. Ἐπειδὴ τοίνυν, φησὶ, διʼ
οὐδενὸς ἐποίησας λόγου τὴν δοθεῖσαν ἐντολὴν, κατ-
ολισθήσας πρὸς ἀπόστασιν τοῖς τῶν ἀλλοφύλων λελά-
τρευκας θεοῖς, καὶ δούλην ἐμὴν τὴν κτίσιν οὗσαν εἰ-
⁴ Matth.c, 53 s Deut. mπ, 5.
(I) Confer commentarium Cyrili in Lucam oP· g,,ii liber
x, 51,
γνῶσις, ἡ περὶ Θεοῦ δηλονότι.
Κυρλλου. Διδάσκων ἡμᾶς τίνα μὲν αἰτεῖν χρὴ,
τίνα δὲ ὡς ἐν προσθήκης μέρει λαμβάνεινν· αἰτήσαντι
γὰρ καλῶς τὴν σοφίαν, μετὰ δοῦναι ταύτην, τάλλα
πάντα προστέθεικεν. Ἐπείπερ αὐτός ἐστιν ὁ ἐν Εὐ-
αγγελίοις εἰπών· « Ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαντοῦ
Θεοῦ, καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα
προστεθήσεται ὑμῖν. s
Τοῦ εναι τοὺς ὀφβαλμούς σου ἡνεῳγμέτους εἰς
τόν ολκον τοῦτον,
Κυρλλου. Καὶ ἔστωσαν, φησὶν, οἱ ὀφθαλμοί σου,
καὶ τὰ ὧτά σου ἠνεῳγμένα. Εἰ δὲ μορίων, ἤτοιμελῶν,
ἡ θεία μέμνηται ραφὴ πρὸς ἡμᾶς λαλοῦσα περὶ τοῦ
Θεοῦ, ἰστέον ὅτι ἐξ ὧν ἴσμεν τε καὶ πεφύκαμεν εἶναι
πρὸς ἡμᾶς διαλέγεται· οὐ γὰρ ἦν ἐτέρως ἡμᾶς νοεῖν
ύνασθαι τὰ περὶ Θεοῦ. Aἰτία τοίνυν καὶ πρόφασις
ἀληθῶς τοῦ σωματικῶς περὶ Θεοῦ τοὺς πρὸς ἡμᾶς
ποιεῖσθαι λόγους τὴν θεόπνευστον Γραφὴν, καὶ νοῦ
καὶ γλώττης ἐν ἡμῖν ἡ πτωχεία· ἄῤρητα γὰρ παντε-
λῶς τὰ περὶ αὐτοῦ. Καὶ οὐκ ἦν συνιέναι τι τῶν
ἀναγκαίων δύτασθαι τοὺς ἐν ἀπτοῖς καὶ παχέσιν ὄντας
σώμασιν, εἰ μὴ ἐν τάξει παραδειγμάτων τὰ ἑαυτῶν
δεχόμενοι μέλη, μόλις οὕτως ἄνιμεν εἰς ἐννοίας
ἰσχνὰς τὰς περὶ Θεοῦ.
58 δὲ θασίλισσα Σαδὰ, κ. τ. λ.
Κυρίλλου, ἐκ τοῦ εἰς τόν κατὰ Aουκᾶν (1).
υνὴ βάρβαρος, μακρῶν αὐτὴν εἰργόντων διαστημά-
των, ὄκνου γέγονε κρείττων,οὐχ ἵνα χρημάτων ποιή-
σηται συλλογὴν, ἀλλʼ ἴνα ἀκούσῃ τὴν σοφίαν Σολο-
μῶντος, παραβολὰς λαλοῦντοςκαὶ αἰνίγματα, καὶ ἀν-
θρεπίνκων ἠθῶν ὑπογράφοντος κάλλη τε καὶ ψόγους.
Τότε ψκοδόμησε Σσλομὼν ὑῥηλὸν τῷ Χαμὼς st-
δώλῳ Μωάβ.
Κυρλλου. Καὶ τί ἄν γένοιτο τῶν οὕτως ἐκτόπων
πλημμελημάτων τὸ δυσαχθέστερον, τιμῆς καὶ ἀγάπης
τῆς εἰς ἕνα καὶ φύσει Θεὸν ἀξίωμα ταῖς τῶν δαιμο-
νίων ἀπονέμειν ἀγέλαις, μᾶλλον δὲ λίθοις ἀναπλάτ-
τειν καὶ ξύλοις, καὶ τούτοις οἰκοδομεῖν ναούς;
ππσεπαεππυεῖ
πἔσι τοῖς ὑπὸ τὸν νόμον ἀνδράσι μὴ κηδεύειν ἀλλο-
γενέσιν; Ἐφη γὰρ, ὅτι « Τὴν θυγατέρα σου οὐ δώσεις
τῷ υἱῷ αὐτοῦ· καὶ τὴν θυγατέρα αὐτοῦ οὐ λήψῃ τῷ
υἱῷ σου. Ἀποστήσει γὰρ τὸν υἰόν σου ἀπʼ ἐμοῦ, καὶ
πορευθεὶς λατρεύσει θεοῖς ἐτέροις. Ἀμνημονήσας
τοίνυν τῆς τοιαύτης ἐντολῆς, ταῖς τῶν ἀλλοφύλων
συνεπλέκετο θυγατράσιν. Ἐπειδὴ τοίνυν, φησὶ, διʼ
οὐδενὸς ἐποίησας λόγου τὴν δοθεῖσαν ἐντολὴν, κατ-
ολισθήσας πρὸς ἀπόστασιν τοῖς τῶν ἀλλοφύλων λελά-
τρευκας θεοῖς, καὶ δούλην ἐμὴν τὴν κτίσιν οὗσαν εἰ-
⁴ Matth.c, 53 s Deut. mπ, 5.
(I) Confer commentarium Cyrili in Lucam oP· g,,ii liber
x, 51,