PG 70, col. 1132
τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας λαλεῖ τὺ στόμα. ι
Πῶς οὐχ ἅπασιν ἐναργὲς, ὠς ol καρδίαν ἔχοντες πο-
νηρὰν, ἀγαθοὺς οὐκ ἂν ὲρεύξα[ι]ντο λόγους; Ἀγίοις
οὖν ἄρα πρεπωδέστατον ea καὶ είς νοῦν ἔχειν τὸν τοῦ
Θεοῦ νόμον, καὶ ἀναϐράττειν αὑτὸν, ὥσπερ διὰ
γλώττης καὶ λόγου. Ὑπισχνεῐται τοίνυν ό τῶν ὅλων
Θεὸς ὡς ἤδη δικαίοις, καὶ ἡγιασμένοις ἐν πίστει, καὶ
τὸ τῆς γνησιότητος λαῦοὖσι καύχημα, τοὺς ἑαυτοῦ
λόγους ἐντιθέναι τοῖς στόμασιν αὐτῶν, ἶνα τοῦ θείου
νόμου συχνῶς διαμνημονεύοντες, τὴν τοῦ χρησίμου
πρὸς σωτηρίαν αὐτοῖς εἰδεῖεν τρίϐον. Γέγραπται γὰρ
ὶ δικαίου παντὸς, ὄτι ι '0 νόμος τοῦ Θεοῦ αὑτοῦ
sv τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ, καὶ οὐχ ὑποσκελισοήσεται τὰ
διαδήματα αὑτοῦ. ι Καὶ πάλιν· ι Ἐν τῇ καρδία
μου ἔκρυψα τὰ λόγιά σου, ὅπως ἂν μὴ ἁμάρτω σοι. ι
Ἀνέχει γὰρ ἡμᾶς ὸ τοῦ θεοῦ νόμος είς τὺ ὲρηρεῖ-
altat καλῶς, καὶ εὖ βεϐηκότα τὸν νοῦν εἰς πᾶν otto-3v
τῶν ἀρίστων ἐπιτηδευμάτων ἔχειν’ καὶ καταπίπτειν
οὐκ ἐᾷ πρὸς τὰ χείρω, καὶ τοῦ πεφυκότος ἀδικεῖν
ἀποφέρει νεανικῶς. Ἐπειδὴ δὲ, ὡς ἔφην, ὡς ἦξη
γνησίοις προσδιαλέγεται, προῦπισχνεϊταί τι καὶ ἓτε-
ρον. Σκεπᾶσω γάρ σε, φησιν, ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς
ἐμαυτοῦ χειρός. Ἀξιόκτητον δὲ καὶ τοῦτο, καὶ ἐξαί-
ρετον ἀγαθὸν, καὶ ἀποχρῶν είς σωτηρίαν τοῖς ἅπαξ
ἑλεῖν ἠξιωμένοις αὑτό. Χεῖρα μὲν γὰρ τοῦ Θεοῦ καὶ
ιῙατρὺς οὐχ ἕτερον εἶναι συνίεμεν, πλὴν ὅτι τὸν ἑξ
αὐτοῦ πεφηνότα Υἱὸν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν τὸν
Χριστόν. Τοὺς δέ γε ὑπ’ αὐτῷ γεγονότας ἀδικήςειεν
ἂν οὐδὲν τῶν ὅσα πέφυκεν ἀδικεῖν. Ἔσονται γὰρ εὖ-
σΟενεῐς καὶ εὐτολμώτατοι, θορύϐου τε παντὸς λιτὶ
πειρασμῶν ἀμείνους⁷ καὶ ἀνάλωτοι τῷ Σατανᾷ, καὶ
σαρκικῆς ἁπάσης ἐπέκεινα βδελυρίας, καὶ πέρα πακ
οῶν ψυχικῶν τε ἃμα καὶ σωματικῶν. Ὀτι δὲ παν-
αλκὴς ἡτοῦ Πατρδς δεξιὰ διακεῖσθαι, παρασκευάζει
προστιθείς· Ἐν ἕστησα τὸν οὐρανὸν, καὶ ὲῧεμε-
λίωσα τὴν γῆν. Εἰ γὰρ τῷ λόγῳ Κυρίου οἱ οὐρανοὶ
ἐστερεώθησαν, καθὰ γέγραπται, ὲρῄρεισται δὲ καὶ
ἡ γῆ πρὸς τὸ ἀκλονήτως ἔχειν· πῶς οὐκ ἂν ἀρκέσειεν
el; τὺ σῶσαί τινας, τοὺς οἵπερ ἂι ἕλοιντο τὴν ὑπ’
αὑτοῦ σκέπην ποιεῖσθαι περὶ πολ)νοῦ ; Τότε δὴ, τότε,
φησὶν,ὲρεί Σιών Θεός μου εἷ σύ. Ἐνταῦθα μοι {alia
σαφῶς τε καὶ ἐναργῶς τῆς εἰς Χριστὸν πίστεως τὴν
ὁμολογίαν εἰσενηνεγμένην. Πάλαι μὲιί γὰρ καίτοι
θαυματουργοῦντα πολυτρόπως, καὶ τῇ λαμπρότητι
τῆς θεοσημείας,τῇ ὑπὲρ λόγον καὶ Οαῧμα, δόξαν
ἔχοντα Χριστὸν, ὲκ πολλῆς ἄγαν ἀνοσιότητος ἀγνοεῖν
ἔφασκον, οὐκ ἠγνοηκότες ἀληθῶς, ἀλλ’ ὑϐρίζοντες,
Τετολμήκασι γὰρ εἰπεῖν ἐκ πολλῆς ἄγαν ἐμϐροντη-
σίας, ἢγουν ἀπονοίας, καὶ ἀφιλοῡέου φρονήματος·
ι Ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι Μωσῇ λελάληκεν ό Θεὸς, τοῦ-
τον δὲ οὒκ οῖδαμεν πόθεν ἐστίν. ι Ἀλλ’ etv-.3112,
φησὶν, ἀρνούιιενοι καὶ δυσσεϐείας εἰς τοῦτο κατ-
ολισῦήσαντες, λαϐόντες ὲν γλώσσῃ τοὺς ἐμοὺς λόγους.
cxvnt, ll. η Psal. mut, 6. " Joan. 11,29.
Πῶς οὐχ ἅπασιν ἐναργὲς, ὠς ol καρδίαν ἔχοντες πο-
νηρὰν, ἀγαθοὺς οὐκ ἂν ὲρεύξα[ι]ντο λόγους; Ἀγίοις
οὖν ἄρα πρεπωδέστατον ea καὶ είς νοῦν ἔχειν τὸν τοῦ
Θεοῦ νόμον, καὶ ἀναϐράττειν αὑτὸν, ὥσπερ διὰ
γλώττης καὶ λόγου. Ὑπισχνεῐται τοίνυν ό τῶν ὅλων
Θεὸς ὡς ἤδη δικαίοις, καὶ ἡγιασμένοις ἐν πίστει, καὶ
τὸ τῆς γνησιότητος λαῦοὖσι καύχημα, τοὺς ἑαυτοῦ
λόγους ἐντιθέναι τοῖς στόμασιν αὐτῶν, ἶνα τοῦ θείου
νόμου συχνῶς διαμνημονεύοντες, τὴν τοῦ χρησίμου
πρὸς σωτηρίαν αὐτοῖς εἰδεῖεν τρίϐον. Γέγραπται γὰρ
ὶ δικαίου παντὸς, ὄτι ι '0 νόμος τοῦ Θεοῦ αὑτοῦ
sv τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ, καὶ οὐχ ὑποσκελισοήσεται τὰ
διαδήματα αὑτοῦ. ι Καὶ πάλιν· ι Ἐν τῇ καρδία
μου ἔκρυψα τὰ λόγιά σου, ὅπως ἂν μὴ ἁμάρτω σοι. ι
Ἀνέχει γὰρ ἡμᾶς ὸ τοῦ θεοῦ νόμος είς τὺ ὲρηρεῖ-
altat καλῶς, καὶ εὖ βεϐηκότα τὸν νοῦν εἰς πᾶν otto-3v
τῶν ἀρίστων ἐπιτηδευμάτων ἔχειν’ καὶ καταπίπτειν
οὐκ ἐᾷ πρὸς τὰ χείρω, καὶ τοῦ πεφυκότος ἀδικεῖν
ἀποφέρει νεανικῶς. Ἐπειδὴ δὲ, ὡς ἔφην, ὡς ἦξη
γνησίοις προσδιαλέγεται, προῦπισχνεϊταί τι καὶ ἓτε-
ρον. Σκεπᾶσω γάρ σε, φησιν, ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς
ἐμαυτοῦ χειρός. Ἀξιόκτητον δὲ καὶ τοῦτο, καὶ ἐξαί-
ρετον ἀγαθὸν, καὶ ἀποχρῶν είς σωτηρίαν τοῖς ἅπαξ
ἑλεῖν ἠξιωμένοις αὑτό. Χεῖρα μὲν γὰρ τοῦ Θεοῦ καὶ
ιῙατρὺς οὐχ ἕτερον εἶναι συνίεμεν, πλὴν ὅτι τὸν ἑξ
αὐτοῦ πεφηνότα Υἱὸν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν τὸν
Χριστόν. Τοὺς δέ γε ὑπ’ αὐτῷ γεγονότας ἀδικήςειεν
ἂν οὐδὲν τῶν ὅσα πέφυκεν ἀδικεῖν. Ἔσονται γὰρ εὖ-
σΟενεῐς καὶ εὐτολμώτατοι, θορύϐου τε παντὸς λιτὶ
πειρασμῶν ἀμείνους⁷ καὶ ἀνάλωτοι τῷ Σατανᾷ, καὶ
σαρκικῆς ἁπάσης ἐπέκεινα βδελυρίας, καὶ πέρα πακ
οῶν ψυχικῶν τε ἃμα καὶ σωματικῶν. Ὀτι δὲ παν-
αλκὴς ἡτοῦ Πατρδς δεξιὰ διακεῖσθαι, παρασκευάζει
προστιθείς· Ἐν ἕστησα τὸν οὐρανὸν, καὶ ὲῧεμε-
λίωσα τὴν γῆν. Εἰ γὰρ τῷ λόγῳ Κυρίου οἱ οὐρανοὶ
ἐστερεώθησαν, καθὰ γέγραπται, ὲρῄρεισται δὲ καὶ
ἡ γῆ πρὸς τὸ ἀκλονήτως ἔχειν· πῶς οὐκ ἂν ἀρκέσειεν
el; τὺ σῶσαί τινας, τοὺς οἵπερ ἂι ἕλοιντο τὴν ὑπ’
αὑτοῦ σκέπην ποιεῖσθαι περὶ πολ)νοῦ ; Τότε δὴ, τότε,
φησὶν,ὲρεί Σιών Θεός μου εἷ σύ. Ἐνταῦθα μοι {alia
σαφῶς τε καὶ ἐναργῶς τῆς εἰς Χριστὸν πίστεως τὴν
ὁμολογίαν εἰσενηνεγμένην. Πάλαι μὲιί γὰρ καίτοι
θαυματουργοῦντα πολυτρόπως, καὶ τῇ λαμπρότητι
τῆς θεοσημείας,τῇ ὑπὲρ λόγον καὶ Οαῧμα, δόξαν
ἔχοντα Χριστὸν, ὲκ πολλῆς ἄγαν ἀνοσιότητος ἀγνοεῖν
ἔφασκον, οὐκ ἠγνοηκότες ἀληθῶς, ἀλλ’ ὑϐρίζοντες,
Τετολμήκασι γὰρ εἰπεῖν ἐκ πολλῆς ἄγαν ἐμϐροντη-
σίας, ἢγουν ἀπονοίας, καὶ ἀφιλοῡέου φρονήματος·
ι Ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι Μωσῇ λελάληκεν ό Θεὸς, τοῦ-
τον δὲ οὒκ οῖδαμεν πόθεν ἐστίν. ι Ἀλλ’ etv-.3112,
φησὶν, ἀρνούιιενοι καὶ δυσσεϐείας εἰς τοῦτο κατ-
ολισῦήσαντες, λαϐόντες ὲν γλώσσῃ τοὺς ἐμοὺς λόγους.
cxvnt, ll. η Psal. mut, 6. " Joan. 11,29.